Εάν το πρώτο κεφάλαιο αυτού του πολέμου γράφεται από την τεχνητή νοημοσύνη, το δεύτερο κρίνεται από μια αδυσώπητη οικονομική εξίσωση. Η επιχείρηση Epic Fury έχει μετατραπεί σε έναν πόλεμο ασύμμετρης φθοράς κατά τον οποίο το αμερικανικό Πεντάγωνο με τον προϋπολογισμό του 1 τρισ. δολαρίων έρχεται αντιμέτωπο με τη βιομηχανία της «φτηνής μάζας». Το βασικό διακύβευμα δεν είναι ποιος έχει τα πιο εξελιγμένα όπλα, αλλά ποιος θα ξεμείνει πρώτος από πυρομαχικά.
Στους ουρανούς της Μέσης Ανατολής καταγράφεται καθημερινά ένας μαθηματικός παραλογισμός. Αμερικανικές και ισραηλινές δυνάμεις καταρρίπτουν τα ιρανικά drones Shahed-136 των 20.000 δολαρίων χρησιμοποιώντας πυραύλους Patriot που αγγίζουν τα 4 εκατ. δολάρια έκαστος. Το Ισραήλ, εκτοξεύοντας τα πανάκριβα τεχνολογικά όπλα του για να θωρακίσει τον εναέριο χώρο του, αιμορραγεί οικονομικά με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Η αεράμυνά του δοκιμάζεται στα όριά της και συντηρείται αποκλειστικά χάρη στην αμέριστη αμερικανική στήριξη, η οποία από τον Οκτώβριο του 2023 έχει ήδη διοχετεύσει 21,7 δισ. δολάρια σε στρατιωτική βοήθεια, πλέον των 12 δισ. που έχουν κοστίσει οι παράλληλες επιχειρήσεις υποστήριξης του Ισραήλ σε Υεμένη, Ιράν και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Το κόστος της άμυνας εκτοξεύεται περαιτέρω όταν στο παιχνίδι μπαίνουν οι συστοιχίες THAAD των 13 εκατ. δολαρίων και οι πύραυλοι SM-3 του αμερικανικού ναυτικού που αγγίζουν τα 10 εκατ. δολάρια.
Η τεχνολογική υπεροπλία της Δύσης υπέστη ωστόσο ένα καθοριστικό τακτικό πλήγμα τις πρώτες ώρες της σύγκρουσης, όταν οι Ιρανοί κατάφεραν να «τυφλώσουν» τις αμερικανικές δυνάμεις. Στοχεύοντας στρατηγικά τις εγκαταστάσεις του 5ου Στόλου και τα προηγμένα ραντάρ στο Μπαχρέιν, η Τεχεράνη στέρησε από ΗΠΑ και Ισραήλ την κρίσιμη εικόνα των εισερχόμενων επιθέσεων. Χωρίς σαφή στόχευση, το αμερικανικό και ισραηλινό δίκτυο αεράμυνας βρέθηκε να βάλλει απέναντι σε ένα χαοτικό νέφος απειλών, σπαταλώντας πολύτιμους πόρους.
Με την ηγεσία της αποδεκατισμένη η Τεχεράνη άλλαξε άμεσα δόγμα μεταβαίνοντας σε έναν σύγχρονο, αποκεντρωμένο ανταρτοπόλεμο. Εκατοντάδες στρατιωτικές μονάδες, αποκομμένες πλέον από την κεντρική διοίκηση, λειτουργούν αυτόνομα βάσει προειλημμένων εντολών. Εχοντας σε μαζική παραγωγή χιλιάδες drones και μικρούς πυραύλους, εκτοξεύουν ασταμάτητα σμήνη από αυτά επιδιώκοντας τον απόλυτο κορεσμό της δυτικής αεράμυνας. Οι Ιρανοί επιτελείς γνωρίζουν ότι στρατιωτικά θα ηττηθούν σε μια κατά μέτωπο σύγκρουση. Ο πραγματικός στόχος τους φέρεται να είναι να συντηρήσουν αυτήν τη φθορά ώστε να αδειάσουν τις δυτικές αποθήκες.
Για τις ΗΠΑ το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι η έγκριση κονδυλίων, αλλά η βιομηχανική παραγωγή. Ο κολοσσός Lockheed Martin παράγει μόλις 600 πυραύλους PAC3 ετησίως. Τις πρώτες μέρες της Epic Fury εικάζεται ότι εκτοξεύτηκαν χιλιάδες τέτοιοι. Η αναπλήρωση ενός συστήματος THAAD (η Αμερική διαθέτει μόλις 632) ή ενός πυραύλου Tomahawk απαιτεί από ένα έως τρία χρόνια στα εργοστάσια. Παράλληλα, η απλή συντήρηση μιας ομάδας κρούσης αεροπλανοφόρου, όπως το «USS Gerald R. Ford» που πλέει στην ανατολική Μεσόγειο, κοστίζει 6,5 εκατ. δολάρια ημερησίως. Τις πρώτες 24 ώρες της επιχείρησης το Πεντάγωνο υπολογίζεται ότι «έκαψε» 779 εκατ. δολάρια, χωρίς να συνυπολογίζεται το κόστος προετοιμασίας των 630 εκατ.
Η συνολική δημοσιονομική αιμορραγία για την Ουάσινγκτον λαμβάνει πλέον τρομακτικές διαστάσεις. Σύμφωνα με τον οικονομικό αναλυτή Κεντ Σμέτερς, το άμεσο κόστος των στρατιωτικών επιχειρήσεων και της αντικατάστασης του υλικού υπολογίζεται μεταξύ 40 και 95 δισ. δολαρίων. Εάν ο πόλεμος παραταθεί πέραν των δύο μηνών –παρά την αρχική εκτίμηση του Τραμπ για «τέσσερις με πέντε εβδομάδες»– η συνολική ζημιά για την αμερικανική οικονομία, αποκλειστικά από τις στρατιωτικές, εμπορικές και ενεργειακές αναταράξεις, εκτιμάται από τον Σμέτερς ότι θα αγγίξει τα 210 δισ. δολάρια. Το παράδοξο αυτού του νέου πολέμου είναι ότι η Ουάσινγκτον και το Τελ Αβίβ επιχειρούν να κερδίσουν μια μάχη όπου κάθε επιτυχημένη κατάρριψη τους φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στην εξάντληση των πανάκριβων οπλοστασίων τους, την ώρα που το Ιράν –παρότι βλέπει τις δικές του στρατηγικές υποδομές να ισοπεδώνονται– ποντάρει στη φτηνή, μαζική παραγωγή για να προκαλέσει φθορά με κάθε κόστος στους αντιπάλους του.
