Με νέα παρέμβαση του, που καταρρίπτει με θόρυβο τις αιτιάσεις της κυβέρνησης για τα μεγάλα έργα του νερού και την «ανάγκη» για αύξηση των τιμολογίων, άνοιξε την εβδομάδα (28/12) το Συμμετοχικό Ενωτικό Κίνημα Εργαζομένων και Συνταξιούχων για Δημόσια ΕΥΔΑΠ (ΣΕΚΕΣ).
Με επιστολή παρέμβαση στη Δημόσια Διαβούλευση επί της εισήγησης της ΕΥΔΑΠ για το Χρηματοοικονομικό Κόστος και τα Στοιχεία Τιμολογιακής Πολιτικής (2025-2029), οι εργαζόμενοι στην ΕΥΔΑΠ αναφέρουν ότι η νέα τιμολογιακή πολιτική επαναφέρει την απορριφθείσα το 2022 από το ΣτΕ λογική τιμολόγησης. Τότε, η απόρριψη είχε ως βάση της ότι το νερό δεν αποτελεί «αντικείμενο χρηματοοικονομικής διαχείρισης, αλλά (…) κοινωνικό αγαθό» .
Στην ίδια επιστολή οι εργαζόμενοι αναρωτιούνται με νόημα αν υφίσταται πραγματική ανάγκη αύξησης των τιμολογίων, αν εξαιρεθεί φερειπείν η χρηματοδότηση των επενδύσεων από το επιτρεπόμενο έσοδο. Η επισήμανση αυτή δεν γίνεται τυχαία από το ΣΕΚΕΣ, καθώς οι συντάκτες της επιστολής επισημαίνουν ότι η διαχρονικά επαναλαμβανόμενη εμφάνιση πλεοναζουσών ταμειακών ροών δείχνει ότι τα υφιστάμενα τιμολόγια νερού υπερκαλύπτουν τις πραγματικές ανάγκες χρηματοδότησης.
«Πάρτι» για τους μετόχους
Αυτή η υπερκάλυψη φαίνεται και από τα δημοσιευμένα οικονομικά στοιχεία της εταιρείας, σύμφωνα με τα οποία: από το 2000-2024 διανεμήθηκαν προς τους μετόχους 508 εκατ. ευρώ σε μερίσματα, που προήλθαν όπως λένε από τιμολόγηση των υπηρεσιών ύδατος κα αποχέτευσης. Για το ΣΕΚΕΣ, η διάθεση των εν λόγω πόρων προς τους μετόχους και όχι στην αναβάθμιση και τον εκσυγχρονισμό των δικτύων δείχνει τη διαχειριστική επιλογή διοχέτευσης των χρημάτων και όχι αντικειμενικό περιορισμό χρηματοδότησης. Επιπλέον, οι πόροι που ετήσια εισπράττει το Ελληνικό Δημόσιο ως μέτοχος της ΕΥΔΑΠ είναι περίπου 40 εκατ. Ωστόσο, από πουθενά δεν προκύπτει η εξέταση του σεναρίου αυτοί οι πόρου να διατεθούν για τη χρηματοδότηση ή τη συγχρηματοδότηση επενδύσεων, πριν την αναπροσαρμογή των τιμολογίων.
Επομένως, για τους εργαζόμενους της ΕΥΔΑΠ είναι ξεκάθαρο πως η ανάγκη επενδύσεων απορρέει από προηγούμενες επιλογές διάθεσης των κερδών και όχι από αντικειμενική αδυναμία χρηματοδότησης, δημιουργώντας έτσι ζήτημα κατά πόσο η ένταξη του σχετικού κόστους συνάδει με τις αρχές της αναλογικότητας και της ελάχιστης επιβάρυνσης των χρηστών.
