Η παρουσία του καταδικασμένου αξιωματικού στο στρατιωτικό γραφείο του υπουργού Εθνικής Άμυνας, Νίκου Δένδια, είναι αποκλειστικά δική του επιλογή. Κι όμως, αντί να παραδεχτεί το αυτονόητο, η κυβέρνηση επέλεξε μια πιο «ευφάνταστη» τακτική: να επικαλεστεί έναν νόμο που δεν σχετίζεται καθόλου με τη στελέχωση του στρατιωτικού γραφείου. Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα στρατηγική – αν ο στόχος ήταν να υποτιμήσει τη νοημοσύνη των πολιτών.
Η αμήχανη απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη αποκάλυψε την επιχειρούμενη συγκάλυψη των «ημετέρων» μπροστά σε ένα σοβαρό ζήτημα που πλήττει τη διαφάνεια και τη νομιμότητα στις Ένοπλες Δυνάμεις. Το ερώτημα είναι σαφές και αναπάντητο προς το παρόν: Γιατί ένας καταδικασμένος στρατιωτικός βρίσκεται ακόμα στο στράτευμα και μάλιστα στο γραφείο του Υπουργού;
Τι προβλέπει ο νόμος
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, απαντώντας για την υπόθεση του καταδικασμένου αξιωματικού, δήλωσε:
«Τα στελέχη που αποκτούν τη συνδικαλιστική ιδιότητα και ανήκουν στη διοίκηση των ομοσπονδιών στρατιωτικών, σύμφωνα με το νόμο 4407/2016, υπάγονται τυπικά στο Στρατιωτικό Γραφείο του Υπουργού Εθνικής Άμυνας».
Πρόκειται για μια δήλωση που θα έκανε ακόμη και έναν πρωτοετή φοιτητή Νομικής να σηκώσει το φρύδι. Πουθενά στον Ν. 4407/2016 ο οποίος τροποποιεί τον συνδικαλιστικό Ν. 1264/1982 δεν αναφέρεται ότι οι συνδικαλιστές πρέπει να τοποθετούνται στο γραφείο του υπουργού. Το μόνο που προβλέπει ο νόμος είναι ότι οι συνδικαλιστικές οργανώσεις πρέπει να διαθέτουν χώρο για τις δραστηριότητές τους. Με άλλα λόγια, ο νόμος τους δίνει γραφείο, όχι θέση δίπλα στον Υπουργό.
Ο υπουργός που «ξεχνάει» το Δίκαιο
Θα περίμενε κανείς από τον Νίκο Δένδια, δικηγόρο στο επάγγελμα, να κατανοεί τη διαφορά μεταξύ «υποχρέωσης» και «επιλογής». Ωστόσο, στην προκειμένη περίπτωση, η νομική του κατάρτιση φαίνεται να έχει υποστεί προσωρινή… αμνησία. Ή μήπως απλώς ποντάρει στο ότι κανείς δεν θα διαβάσει τον νόμο που επικαλέστηκε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος;
Διαχρονικές ανακολουθίες
Δεν είναι η πρώτη φορά που ένας Υπουργός Άμυνας της Νέας Δημοκρατίας προσπαθεί να παρουσιάσει ως θεσμική αναγκαιότητα μια καθαρά πολιτική επιλογή. Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, το 2019, είχε δηλώσει στη Βουλή:
«Η συνδικαλιστική ηγεσία δεν έπρεπε να συμπίπτει ποτέ και επ’ ουδενί λόγω με την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου.». Είχε μάλιστα υποστηρίξει ότι θα απομάκρυνε τους συνδικαλιστές, τους οποίους – όπως είπε – είχε «κληρονομήσει» από τον Πάνο Καμμένο. Φυσικά, δεν έκανε απολύτως τίποτα.
Και αν κάποιος αμφιβάλλει για το αν οι Υπουργοί όντως επιλέγουν ποιοι θα είναι στο στρατιωτικό τους γραφείο ή αν τους «κληρονομούν» από τους προηγούμενους, αρκεί να δούμε την περίπτωση του σημερινού προβεβλημένου συνδικαλιστή Ηλία Κολλύρη και το πώς κατάφερε να υπηρετεί σε όλα τα γραφεία των Υπουργών Άμυνας.
Η κατάρριψη του μύθου της «Κληρονομικότητας»
Ο κ. Κολλύρης, ιδρυτής του Συνδέσμου Εν Ενεργεία Στελεχών Αεροπορίας (ΣΕΕΝΣΑ) και νυν πρόεδρος της ΠΟΜΕΝΣ, έχει υπηρετήσει στο στρατιωτικό γραφείο του Δημήτρη Αβραμόπουλου. Όταν ο τελευταίος παρέδωσε τη σκυτάλη του Υπουργείου στον Νίκο Δένδια στις 31 Οκτωβρίου 2014, ο κ. Κολλύρης επανατοποθετήθηκε στο στρατιωτικό γραφείο του κ.Δένδια.
Με την αλλαγή κυβέρνησης το 2015, ο Ν. Δένδιας ζήτησε χάρη από τον Πάνο Καμμένο να τον κρατήσει στο στρατιωτικό γραφείο του, για λίγους μήνες, ώστε να φύγει με τις μεταθέσεις. Και έτσι έγινε.
