Ποιος από τους δύο; Όχι «ποιος ξυρίζεται με Kolynos;», που έλεγε μια παλιά διαφήμιση, αλλά ποιος οργανώνεται με επάρκεια – για να αντιμετωπίσει την απερχόμενη κυβέρνηση στις προσεχείς εκλογές. Η ΕΛΑΣ ή το ΠΑΣΟΚ; Απάντηση: Ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος.
Ο μέσος ψηφοφόρος που επιθυμεί πολιτική αλλαγή – μετά από δυο θητείες Μητσοτάκη με αρνητικά αποτελέσματα για την κοινωνική πλειοψηφία – απογοητεύεται τόσο στην πορεία προς τις κάλπες, που αντί για την αναμέτρηση κυβέρνησης – αντιπολίτευσης, κυριαρχεί διαγκωνισμός ανάμεσα σε δυο αντίπαλους της.
Ένα κόμμα που έχει στη Βουλή ρόλο μείζονος αντιπολίτευσης και ένα άλλο που… δεν έχει ούτε έναν εκπρόσωπο στα παλαιά Ανάκτορα. Δεν χρειάζεται σοφία για να προκύψει ποιος ωφελείται. Η σύγκρουση με το ΠΑΣΟΚ που επιδιώκει η ΕΛΑΣ είναι το σημαντικότερο πλεονέκτημα του Πρωθυπουργού.
Η ΕΛΑΣ δυσκολεύεται να χαράξει εκλογική στρατηγική με βάθος, καθώς δεν έχει η ίδια πολιτικό βάθος, ως κόμμα. Μέχρι στιγμής παραμένει προσωπικό εγχείρημα: Ένας πρώην Πρωθυπουργός επιδιώκει δεύτερη καριέρα, με άλλον πολιτικό φορέα, άλλο ιδεολογικό αφήγημα και άλλους υποστηρικτές.
Επειδή δεν έχει διακριτή παραταξιακή ταυτότητα, καθετοποιημένη οργανωτική δομή και ηγετική ομάδα με ενιαία πολιτικά χαρακτηριστικά, χρησιμοποιεί ως πυξίδα αποκλειστικά τα δημοσκοπικά προϊόντα.
Αρκείται ότι του δίνουν προβάδισμα στο χώρο της αντιπολίτευσης και παραβλέπει ότι ταυτόχρονα δίνουν την εκλογική νίκη και την ακαταλληλότητα για την πρωθυπουργία στον Μητσοτάκη. Αυτός με τη σειρά του είναι μάλλον ευτυχής με την ιδέα ότι βασικός αντίπαλός του μπορεί να είναι ο συγκεκριμένος ο πρώην Πρωθυπουργός και κάνει ό,τι μπορεί να το διασφαλίσει.
Όσοι αυτοτοποθετούνται στον πυρήνα της Δημοκρατικής παράταξης περιμένουν πρωτίστως από το ΠΑΣΟΚ να προσεγγίζει το εκλογικό σώμα με καθαρές θέσεις και ρεαλιστικές επιδιώξεις. Αλλά την ίδια στιγμή διακρίνουν περιορισμένη οξυδέρκεια στην προεκλογική του οργάνωση. Παρότι στο κομματικό σπιράλ υπάρχει πάντα το «ιστορικό ΠΑΣΟΚ». Φιγούρες της ιδρυτικής περιόδου όπως ο Λαλιώτης, ο Σκανδαλίδης, ο Σουλαδάκης ή ο Κακλαμάνης και άλλοι λιγότερο προβεβλημένοι.
Το συγκριτικό πλεονέκτημα
Αν μη τι άλλο μπορούν να «διαβάσουν» την πολιτική στόχευση της Δεξιάς και τα μέσα που θα χρησιμοποιήσει ο σημερινός επικεφαλής της εναντίον τους για να πετύχει – και μπορούν να αντιμετωπιστούν.
Έχει δηλαδή ένα συγκριτικό πλεονέκτημα απέναντί στην πλευρά της ΕΛΑΣ, της οποίας ο επικεφαλής ως κεντρικός αντίπαλος του Μητσοτάκη αθροίζει μόνο ήττες με κερασάκι την απουσία της λήγουσας τετραετίας. Ίσως για αυτό στο νέο κόμμα του είναι προτιμότερο να συγκρούεται με το ΠΑΣΟΚ παρά με την κυβέρνηση.
Οι διορατικοί μάλιστα συγκρίνουν τη δήλωση του Αλέξη Τσίπρα για τις πυρκαγιές – που έμοιαζε περισσότερο με προστασία στην κυβέρνηση ζητώντας αναβολή της κριτικής για τα λάθη της – και το μένος με το οποίο αντιμετωπίζεται το ΠΑΣΟΚ από τα άπειρα πρόσωπα της ΕΛΑΣ που διεκδικούν ρόλο πολιτικού στελέχους.
Στο ΠΑΣΟΚ ορισμένοι «παλιοί» θεωρούν πρόβλημα ότι, υπό τη ηγεσία Μητσοτάκη, η ΝΔ κατάφερε για πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική περίοδο, να έχει ένα είδος… «προγεφυρώματος» στο κόμμα τους. Έτσι ερμηνεύουν τουλάχιστον, ότι στην Άννα Διαμαντόπουλου αποδίδεται ότι επιδιώκει μετεκλογική συνεργασία με τη ΝΔ – κόντρα στην συλλογική συνεδριακή απόφαση και στη «φύση» του ΠΑΣΟΚ.
Ενδεχομένως τη χάραξη αποτελεσματικής εκλογικής τακτικής δυσχεραίνει και η ψευδαίσθηση της πρώτης θέσης – παρότι ούτε οι πιο αιθεροβάμονες δεν στοιχηματίζουν. Υποτιμάται έτσι η σημασία που θα έχει για τις πολιτικές μετεκλογικές εξελίξεις η ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ, ως ιστορικού φορέα της Δημοκρατικής παράταξης, σε ρόλο αξιωματικής αντιπολίτευσης, με το καλύτερο δυνατό ποσοστό.
Η στοιχειώδης λογική προβλέπει ότι θα είναι το κρίσιμο βήμα για να ξαναγίνει κυβερνώσα δύναμη – ακόμη και αν χρειαστεί να αλλάξει πρόσωπα και πράγματα στη δομή του. Δεν είναι λίγο, αν σκεφθεί κανείς από πού ξεκίνησε μετά την μνημονιακή πανωλεθρία του 4,6%
Άλλοι κομματικοί παράγοντες θεωρούν αψυχολόγητη την ευκολία με την όποια η Χαρ. Τρικούπη παρασύρεται σε διαμάχες με την ΕΛΑΣ, αφήνοντας στην άκρη το ιστορικό προνόμιο του ΠΑΣΟΚ να ηγείται της Δημοκρατικής παράταξης. Όπως το θεμελίωσε ο Ανδρέας Παπανδρέου και το υπηρέτησε σε έναν βαθμό ο Σημίτης.
Εννοούν ότι με τη σημερινή ασύντακτη ηγετική ομάδα, το κόμμα που έδωσε κυβερνητική υπόσταση στη Δημοκρατική παράταξη μεταπολιτευτικά και σημάδεψε την Ελλάδα με τρεις Πρωθυπουργούς και έξι κυβερνητικές θητείες, συμπεριφέρεται ως… αμυνόμενο απέναντι στη νεόκοπη ΕΛΑΣ.
