Η ανάρτηση των δηλώσεων περιουσιακής κατάστασης αιρετών για το 2025 (έτος χρήσης 2024) πρόσφερε ακόμη ένα επεισόδιο συλλογικής κοροϊδίας, η οποία έχει αποκτήσει χαρακτηριστικά εθιμοτυπίας με τη συναίνεση όλου του πολιτικού στερεώματος. Οριζοντίως και καθέτως.
Οι 1.837 ετήσιες και 17 αρχικές δηλώσεις δημοσιοποιήθηκαν για άλλη μια φορά ανέλεγκτες, με τον τίτλο «πόθεν έσχες» να ευτελίζεται και να ευτελίζει μία διαδικασία κατ’ επίφασιν διαφάνειας. Εκτός από το άγνωστο και αδιερεύνητο «πόθεν», ακόμη και το «έσχες» αποτελεί ζητούμενο.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ξεχασμένο 1 εκατ. ευρώ του Νίκου Ανδρουλάκη, το οποίο βρίσκεται σε τέσσερις λογαριασμούς της ING του Βελγίου που «εκ παραδρομής» δεν περιλήφθηκαν στη δήλωση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς πως υπάρχει κάποιου είδους «επιδημία» με αυτό το δυσθεώρητο ποσό.
Το 2015 ήταν η σειρά του Γιώργου Σταθάκη να ξεχάσει να δηλώσει 1 εκατ. ευρώ, ενώ λίγα χρόνια νωρίτερα, στο επίκεντρο είχε βρεθεί η Ντόρα Μπακογιάννη ως πρόεδρος της Δημοκρατικής Συμμαχίας, καθώς ο σύζυγός της Ισίδωρος Κούβελος είχε ρευστοποιήσει μετοχές 1 εκατ. ευρώ στις ΗΠΑ, μεταφέροντας το ποσό σε τράπεζα του Λονδίνου για την αγορά πλοίου χωρίς ο λογαριασμός να περιλαμβάνεται στην επίμαχη δήλωση.
Αυτό το τελετουργικό ψευδοδιαφάνειας τροφοδοτεί με άφθονο κουτσομπολιό, πριμοδοτώντας τελικά την αντιπολιτική. Οι πολίτες, έχοντας φορτωμένα στην πλάτη δέκα χρόνια οικονομικής κρίσης, βλέπουν τα εκατομμύρια να «σφυρίζουν» είτε πρόκειται για καταθέσεις είτε για αγοραπωλησίες ακινήτων είτε για χρηματιστηριακό τζόγο εν μέσω πολυεπίπεδης ακρίβειας και στεγαστικής κρίσης, με τον πληθωρισμό να φτάνει το 5,4% λόγω της ανάφλεξης στη Μέση Ανατολή και της κυβερνητικής απροθυμίας να βάλει φρένο στην ασυδοσία των καρτέλ.
Επίσης, οι υπερδανεισμένοι βουλευτές, οι οποίοι αφήνουν τους τόκους να προστίθενται και κάποιοι εξ αυτών φτάνουν στο σημείο να λάβουν ακόμη και τα άτοκα 15.000 ευρώ που δικαιούνται ως μέλη της εθνικής αντιπροσωπείας, προκαλούν την μήνιν όσων είδαν τις περιουσίες τους να βγαίνουν στο σφυρί γιατί αδυνατούσαν να ανταποκριθούν στις δανειακές υποχρεώσεις τους.
Επί της ουσίας αποτυπώνεται η εικόνα δύο κόσμων, με την κοινωνία να αποστρέφεται έτι περαιτέρω τα κοινά και όσους δηλώνουν πρόθυμοι να την εκπροσωπήσουν.
Κομβικό ρόλο σε αυτήν την κωμικοτραγική διαδικασία διαδραματίζει η Επιτροπή Ελέγχου Περιουσιακής Κατάστασης της Βουλής. Οι συνεδριάσεις πραγματοποιούνται πίσω από κλειστές πόρτες και χωρίς δημοσιότητα, με την πλειονότητα των μελών να είναι ανώτεροι δικαστικοί λειτουργοί.
Με τη δημοσιοποίηση των πόθεν έσχες, οι κοινοβουλευτικοί συντάκτες αναλαμβάνουν χρέη λογιστών τη στιγμή που τα πορίσματα των ορκωτών ελεγκτών παραμένουν στο σκοτάδι. Ακόμη κι όταν προέκυψαν σκαστά σκάνδαλα, αυτά δεν είχαν ως αφετηρία την αρμόδια επιτροπή ή «θάφτηκαν» από αυτήν.
Για του λόγου το αληθές, οι περιπτώσεις των Ακη Τσοχατζόπουλου, Γιάννου Παπαντωνίου και Ανδρέα Πάτση δεν προήλθαν από τον ενδελεχή έλεγχο των ακριβοπληρωμένων ορκωτών ελεγκτών ή των μελών της επιτροπής, ενώ η πολύκροτη υπόθεση του πρωθυπουργικού «πόθεν έσχες» μπήκε δις στο αρχείο με ευθύνη (στην καλύτερη περίπτωση λόγω αφέλειας) και του ΣΥΡΙΖΑ.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του παραδείσιου επιχειρείν του πρωθυπουργικού ζεύγους με την offshore στα νησιά Κέιμαν, το οποίο έγινε παγκοσμίως γνωστό μέσω των Paradise Papers αλλά δεν έτυχε της ανάλογης προσοχής από την εν λόγω επιτροπή.
Εξίσου χαρακτηριστική είναι τόσο η περίπτωση της εταιρείας που δηλώνει η σύζυγος του πρωθυπουργού, MGPG Investment Consulting IKE, όσο και αυτή της Κήρυξ ΑΕ, η οποία περιλαμβάνεται ακόμη στο πόθεν έσχες του Κυριάκου Μητσοτάκη με συμμετοχή 75%. Σάλος είχε προκληθεί για το απλήρωτο επί μία δεκαετία δάνειο (με παράλληλες προσημειώσεις) από την Τράπεζα Πειραιώς, με τη συγκεκριμένη εταιρεία που εξέδιδε την ομώνυμη τοπική εφημερίδα να δραστηριοποιείται πλέον στην «εκμετάλλευση ακινήτων».
