Τις τελευταίες μέρες έχει ανοίξει μεγάλη συζήτηση για την περίφημη «παγίδα του Θουκυδίδη» μετά τη συνάντηση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ με τον Κινέζο ηγέτη Σι Τζιπίνγκ.
Πέρα από την τάση των υπερδυνάμεων να θέλουν να διευρύνουν συνεχώς την επιρροή τους για να διασφαλίσουν την ηγεμονία τους, έχει σημασία για την ελληνική περίπτωση να θυμηθούμε την περίφημη φράση του «θεμελιωτή της Ιστορίας», ότι το δρων υποκείμενο προχωράει μέχρι εκεί που του επιτρέπει η δύναμή του και υποχωρεί μέχρι εκεί που του επιβάλλει η αδυναμία του.
Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη σε μία σειρά από κρίσεις και γεωπολιτικές προκλήσεις έχει δείξει ότι κινείται χωρίς σχέδιο, ενώ έχει πάρει διαζύγιο από την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, δομικό στοιχείο όλων των κυβερνήσεων κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο.
Αυτό είναι σαφές και από το ντροπιαστικό συμβάν με το θαλάσσιο drone το οποίο εντοπίστηκε από αλιείς σε σπηλιά στο νότιο άκρο της Λευκάδας. Το σκάφος USV βρέθηκε έμφορτο με εκρηκτικά σε παράκτια ζώνη κι όχι απλώς σε ελληνικά χωρικά ύδατα, σε μια βασική θαλάσσια αρτηρία, με την ελληνική κυβέρνηση να μην έχει προβεί –μέχρι αργά το βράδυ της Παρασκευής– σε καμία σοβαρή ενημέρωση ούτε σε κοινοβουλευτικό επίπεδο αλλά ούτε απέναντι στους πολίτες.
Διπλωματικές πηγές τόνιζαν ότι πρόκειται για «ευαίσθητο θέμα» και ότι η Αθήνα ετοιμάζεται να δώσει ένα αυστηρό μήνυμα προς την ουκρανική πλευρά.
Εξετάζεται μάλιστα το ύφος να είναι τέτοιο ώστε να μην αποτελέσει έναυσμα για πιέσεις προς την αλλαγή πλεύσης της διπλωματικής τακτικής διότι υπάρχει ο φόβος, όπως σημείωναν, να αναζωπυρωθεί φιλορωσική ρητορική που ιντριγκάρει παραδοσιακά τα ακροατήρια στη χώρα μας.
