Η πρόταση αναθεώρησης του Συντάγματος που κατέθεσε η Νέα Δημοκρατία συνιστά μια πρωτοφανή και άκρως επικίνδυνη απόπειρα θεσμικής εκτροπής, μέσω της οποίας ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχειρεί να επιβάλει ένα αυταρχικό καθεστώς και να μεταλλάξει τον θεμελιώδη χάρτη της χώρας σε ένα κομματικό εργαλείο.
Αντί για έναν καταστατικό χάρτη αρχών και δημοκρατικών εγγυήσεων, η κυβέρνηση προτείνει τη μετατροπή του Συντάγματος σε έναν νόμο-ομπρέλα, γεμάτο με άσχετες, επιμέρους και εξαιρετικά πονηρές διατάξεις, με μοναδικό στόχο να συνταγματοποιήσει την πολιτική της ατζέντα και να θωρακίσει τα συμφέροντα των εκλεκτών της.
Πρόκειται για μια ωμή επιχείρηση κατάλυσης του πολιτικού πλουραλισμού και εγκαθίδρυσης μιας ελεγχόμενης δημοκρατίας, όπου το Σύνταγμα παύει να προστατεύει τον πολίτη και μετατρέπεται σε όχημα εξουσίας του Μεγάρου Μαξίμου.
Η αυταρχική νοοτροπία του Κυριάκου Μητσοτάκη αποτυπώνεται ξεκάθαρα στην προκλητική παρέμβαση στο άρθρο 29, όπου με το πρόσχημα του ελέγχου ίδρυσης και λειτουργίας των κομμάτων, εισάγεται ένας αυστηρός θεσμικός προέλεγχος, ο οποίος πλήττει την ελεύθερη εκδήλωση της λαϊκής θέλησης και επιτρέπει στην εκάστοτε εξουσία να ορίζει αυθαίρετα ποιος δικαιούται να συμμετέχει στις εκλογές.
Την ίδια στιγμή, η δημοκρατική εκπροσώπηση ναρκοθετείται μέσω της συνταγματοποίησης της «κυβερνησιμότητας» στο άρθρο 54, μια καθαρά πολιτική σκοπιμότητα που βαφτίζεται συνταγματική αρχή για να νομιμοποιήσει καλπικά συστήματα, ληστρικά μπόνους και την πλήρη νόθευση της ισότητας της ψήφου.
Ο αυταρχισμός της κυβέρνησης αγγίζει ακόμα και τη Δικαιοσύνη με την κατάργηση των μικρών ορκωτών δικαστηρίων για τα πολιτικά εγκλήματα στο άρθρο 97, μια κίνηση που στερεί από τους πολίτες μια ιστορική εγγύηση απέναντι στην κρατική εκδικητικότητα και την πολιτική σκοπιμότητα.
Παράλληλα, ο κυβερνητικός σχεδιασμός επιδιώκει τη συγκέντρωση όλων των εξουσιών στα χέρια της κεντρικής διοίκησης, αποδιαρθρώνοντας την τοπική δημοκρατία.
Με την κατάργηση του τεκμηρίου αρμοδιότητας υπέρ των αποκεντρωμένων διοικήσεων στο άρθρο 101 και τη δυνατότητα περιορισμού των βαθμών της τοπικής αυτοδιοίκησης σε έναν και μόνο βαθμό στο άρθρο 102, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχειρεί να εκμηδενίσει την αυτοδιοικητική αυτοτέλεια και να ελέγξει πλήρως την περιφέρεια.
Στο ίδιο πλαίσιο ελέγχου και εκφοβισμού, η πρόταση για το άρθρο 103 στοχεύει στην ουσιαστική κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων μέσω μιας προσχηματικής αξιολόγησης που θα οδηγεί σε οριστική παύση. Η μονιμότητα, που θεσπίστηκε ως εγγύηση ουδετερότητας της διοίκησης απέναντι στις κυβερνητικές αυθαιρεσίες, ισοπεδώνεται, ανοίγοντας τον δρόμο για τη δημιουργία ενός κομματικού, υπάκουου και χειραγωγούμενου κρατικού μηχανισμού.
Πέρα όμως από την πολιτική εξόντωση των θεσμών, η αναθεώρηση του Μητσοτάκη λειτουργεί ως το απόλυτο συμβόλαιο εξυπηρέτησης μεγάλων οικονομικών συμφερόντων.
Η πρόβλεψη για ένα σταθερό, προνομιακό φορολογικό καθεστώς για τις λεγόμενες στρατηγικές ιδιωτικές επενδύσεις στο άρθρο 78 αποτελεί μια ανεπίτρεπτη και προκλητική συνταγματική ασυλία για τους μεγάλους οικονομικούς παίκτες, την ίδια ώρα που οι απλοί πολίτες και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις στραγγαλίζονται καθημερινά από την υπερφορολόγηση.
Η πιο πονηρή και σκανδαλώδης όμως διάταξη κρύβεται στο άρθρο 17, όπου επιχειρείται η συνταγματοποίηση της μεταφοράς συντελεστή δόμησης.
Πρόκειται για μια ωμή μεθόδευση, προκειμένου να παρακαμφθεί ο περιβαλλοντικός έλεγχος και ο χωροταξικός σχεδιασμός, επιτρέποντας σε μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα να κάνουν ανενόχλητα «δουλίτσες» χωρίς τον φόβο να ακυρωθούν οι πράξεις τους από το Συμβούλιο της Επικρατείας.
Η πρόταση της Νέας Δημοκρατίας δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια απόπειρα θεσμικής θωράκισης της ολιγαρχίας και του αυταρχισμού, υπονομεύοντας ευθέως τα θεμέλια της Ελληνικής Δημοκρατίας.
