Ο πόλεμος Ηνωμένων Πολιτειών και Ισραήλ κατά του Ιράν, ο οποίος ανεστάλη μέσω μιας εκεχειρίας που παρατάθηκε χωρίς νέα προθεσμία αυτή την εβδομάδα, έχει μεταμορφωθεί από ολοκληρωτικό βομβαρδισμό σε μια ασταθή, δαπανηρή αντιπαράθεση στις εκβολές του Περσικού Κόλπου.
Αν και έχει τεθεί σε ισχύ μια εύθραυστη εκεχειρία, θεωρείται πρόωρο να γίνει οποιοσδήποτε λόγος για ειρήνη. Καμία από τις δύο πλευρές δεν δείχνει διατεθειμένη να επιστρέψει στην ευρείας κλίμακας βία που σημάδεψε τη Μέση Ανατολή πριν από την κατάπαυση του πυρός της 7ης Απριλίου, παρότι αμφότερες επιμένουν ότι διατηρούν την ικανότητα και την ετοιμότητα να το πράξουν.
Την ίδια στιγμή δεν διαφαίνεται καμία υποχώρηση στις βασικές απαιτήσεις τους. Το αποτέλεσμα είναι μια παρατεταμένη ενδιάμεση κατάσταση: διαδοχικοί γύροι απειλών κλιμάκωσης και «θερμών» ναυτικών επεισοδίων.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ έστειλε σκληρό μήνυμα προς το Ιράν και όσους επιχειρούν να πλήξουν τη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ, διατάζοντας το αμερικανικό ναυτικό «να βυθίσει όποιο πλοίο τοποθετεί νάρκες στην περιοχή».
Παράλληλα, λίγες ημέρες μετά την κατάσχεση του τάνκερ «M/V Tifani» στον Ινδο-Ειρηνικό, οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν νέα επιχείρηση νηοψίας σε δεξαμενόπλοιο που συνδέεται με το Ιράν και βρίσκεται στη «μαύρη λίστα» των αμερικανικών κυρώσεων.
Όλα αυτά εκτυλίσσονται ενώ το οικονομικό κόστος διογκώνεται και ο Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται αντιμέτωπος με αυξανόμενες πολιτικές πιέσεις στο εσωτερικό.
Η Σούζαν Μαλόνι, αντιπρόεδρος του think tank Brookings Institution στην Ουάσινγκτον και ειδική σε θέματα για το Ιράν, εκτιμούσε στην αρχή ότι το αδιέξοδο θα αντιμετωπιζόταν σχετικά γρήγορα μέσω μιας διπλωματικής συμφωνίας, με δεδομένο το υψηλό οικονομικό και στρατηγικό κόστος για τις ΗΠΑ λόγω της διατήρησης των Στενών του Ορμούζ εκτός πλήρους λειτουργίας.
Ωστόσο, όπως επισήμανε μιλώντας στην αμερικανική εφημερίδα «The New York Times», η επιμονή της Τεχεράνης να χρησιμοποιεί τον έλεγχο των Στενών ως βασικό μοχλό πίεσης, σε συνδυασμό με το στρατηγικό δίλημμα που αντιμετωπίζει ο Τραμπ μεταξύ κλιμάκωσης και αυτοσυγκράτησης, καθιστά πλέον ολοένα πιο πιθανό ένα σενάριο παρατεταμένης, χαμηλότερης έντασης αντιπαράθεσης χωρίς σαφή ορίζοντα επίλυσης.
