«Μαμά θα αργήσουμε. Έχω ξεχάσει τα κλειδιά, οπότε θα χτυπήσω, μην τρομάξεις… Εγώ θα είμαι»! Αυτά είναι τα τελευταία λόγια της Μάρθης Ψαροπούλου, στη μητέρα της. Είναι το τηλεφώνημα που για πάντα θα στοιχειώνει τη Μαρία Καρυστιανού. Κράτησε μόλις λίγα δευτερόλεπτα, ούτε καν ένα λεπτό. Ήταν και το σήμα κακό… Που να ήξερε… Είχε βλέπετε δουλειά στο ιατρείο της. Απάντησε στα γρήγορα. Ήταν 21:00 η ώρα το βράδυ. Είχε χτυπήσει και πιο πριν, στις 19:00 αλλά δεν το είχε σηκώσει. Εξέταζε. Όταν το είδε, η οθόνη έγραφε «Μάρθη».
Η Μαρία Καρυστιανού θα έδινε τα πάντα για να άλλαζε εκείνα τα δύο τηλεφωνήματα. Να μιλούσε περισσότερο, να ρωτούσε τη Μάρθη για την εκδρομή της, πως είχε περάσει. Τα απλά, τα όμορφα που μένουν για πάντα χαραγμένα. Να την άκουγε λίγο ακόμα. Λίγο περισσότερο…
Δεν το συνήθιζαν ξέρετε. Οι δυο τους μιλούσαν αρκετά: Τηλέφωνο, viber, αντάλλασσαν μηνύματα.
Μιλούσαν για θέματα της σχολής της. Εκείνες τις ημέρες η Μάρθη ήθελε να φτιάξει ένα βιογραφικό για μία part time δουλειά. Η Μαρία Καρυστιανού τη βοηθούσε σε αυτό. Την άκουγε χαρούμενη, ευτυχισμένη. Εκείνη τη ριμάδα Τρίτη όμως…
Πρόλαβαν το τρένο στο παρά πέντε
Η Μάρθη, μαζί με την κολλητή της Φραντσέσκα Μπέζα ή «Φραν» όπως την φώναζαν οι φίλες της (σ.σ. είναι η κοπέλα που στο ηχητικό ακούγεται να λέει «Μάρθη σε αγαπώ… Δεν έχω οξυγόνο») και μία άλλη κοπέλα είχαν κατέβει εκδρομή στην Αθήνα από τη Θεσσαλονίκη. Είπαν να πάνε για δυο μέρες στην Πάτρα για το καρναβάλι. Η τρίτη της παρέας τις αποχωρίστηκε μία ημέρα πριν.
Η Μάρθη και η «Φραν» έκατσαν μία ημέρα παραπάνω στην Αθήνα.
Είχαν σχεδιάσει να πάρουν την πρώτη αμαξοστοιχία της επόμενης ημέρας, αλλά τις πήρε ο ύπνος και έτσι έφυγαν με την επόμενη: το μοιραίο Intercity 62. Ακόμα και αυτό το πρόλαβαν κυριολεκτικά στο παρά πέντε, μόλις για 2-3 λεπτά.
Η Μαρία Καρυστιανού την πήρε τηλέφωνο στις 00:30. Δώδεκα θα έφταναν. Η Μάρθη δεν το σήκωσε. Υπέθεσε πως δεν θα είχε μπαταρία…
Όνειρό της ήταν να ανοίξει το δικό της νηπιαγωγείο
Η Μάρθη ήταν γεμάτη φιλοδοξίες και όνειρα. Για κάποιο λόγο βιαζόταν. Ήθελε να τα κάνει όλα γρήγορα. Σπούδαζε Ειδική Αγωγή και όνειρό της ήταν να ανοίξει το δικό της νηπιαγωγείο. Ήταν εξαιρετικά φιλομαθής και της άρεσε να μαθαίνει τα πάντα. Δεν της αρκούσε να της έλεγε κάποιος ότι «αυτό είναι έτσι»… Έψαχνε η ίδια να το διαπιστώσει και να πάρει απαντήσεις «γιατί είναι έτσι». Δεν ντρεπόταν αν δεν ήξερε κάτι. Πρόκληση ήταν να (το) μάθει.
Μικροκαμωμένη, αλλά με τσαγανό. Και ειλικρινής. Πολύ ειλικρινής. Δεν έλεγε ποτέ ψέματα. Έλεγε την αλήθεια κατάμουτρα ακόμα κι αν ήξερε πως θα ρισκάρει τη σχέση της με ανθρώπους της.
Η Γιολάντα, η τρίτης της παρέας (δεν είχε πάει μαζί τους στην εκδρομή) την είχε περιγράψει στο Athens Magazine «πιστή φίλη. Ήξερες πως θα είναι δίπλα σου. Τρομερά αστεία και αντιδραστική, αλλά όχι χωρίς λόγο! Ήξερε γιατί δεν συμφωνούσε με κάτι, ενώ δεν σε έκρινε ποτέ και σε άκουγε πραγματικά. Δηλαδή, θα σου έδινε το χώρο να πεις αυτό που θέλεις, να πονέσεις όπως εσύ θέλεις και θα σε υποστήριζε σε οποιαδήποτε συνθήκη».
