Το κείμενο που ακολουθεί είναι για βαριά στομάχια σας το παραθέτουμε έτσι όπως ακριβώς το δημοσίευσε η επιζήσαντα της τραγωδίας των Τεμπών η Κατερίνα Αντωνοπούλου:
Είναι περίεργο συναίσθημα το να ξέρεις πως θα πεθάνεις. Είναι δύσκολο να βρίσκεσαι μέσα στην ομίχλη της απόλυτης άγνοιας. Εκεί, στην στιγμή της ύψιστης τρομοκρατίας, του πανικού και της απορίας βρεθήκαμε. Τα φώτα σβήνουν και είσαι μέσα σε έναν λήθαργο με τις σκέψεις σου. Ακόμα και που βρίσκεσαι με συνεπιβάτες, είσαι μόνος και μόλις λίγο ξαποστάσεις, το δεύτερο βαγόνι θολώνει από φωτιά, στάχτη και καπνό θαμπώνοντας το μυαλό σου. Το ένστικτο της επιβίωσης σε κατακλύζει και η μόνη σου σκέψη: Πώς θα ζήσουμε; Ετσι πηδάς στο κενό. Το χάος. Τον πόνο. Περίεργο πράγμα το μυαλό, η επιβίωση. Κάποιοι γελάνε κρύβοντας τον τρόμο τους πίσω από ένα χαμόγελο, άλλοι τρέχουν για την ζωή τους, άλλοι βοηθάνε.
‘Μαμά μου, μάνα συγγνώμη’ ‘Θεέ μου σε παρακαλώ βοήθησε με’ ‘Βγάλε το κινητό πρέπει να το δει ο κόσμος, πρέπει να δουν τι μας κάνανε’ ‘Βοήθεια σας παρακαλώ έχω πέντε τραυματίες, ΓΡΗΓΟΡΑ’ ‘Τι θέλετε κυρία μου το κράτος δεν μου έχει δώσει μέσα για να σας βοηθήσω’ ‘Την είδατε πουθενά; Ήμασταν μαζί! Πού είναι;’ ‘Μπαμπά μου είμαι καλά μην ανησυχείς ό,τι κι αν ακούσεις εγώ είμαι καλά!’ ‘Που είναι τα ασθενοφόρα έχει περάσει μια ώρα! ’
Κάποιοι όμως μας άφησαν από νωρίς. Πιο νωρίς από ότι θα έπρεπε. Χωρίς ανάσα, χωρίς σκέψεις, χωρίς να προλάβουν να φωνάξουν για βοήθεια. Έτσι τους ονομάζουν νούμερα, άψυχα νούμερα , ‘Αγνοούμενος 6,7,8…57’. Ίσως είναι πιο εύκολο έτσι, ίσως είναι πιο εύκολο να τους σκεφτόμαστε σαν νούμερα, γιατί τα νούμερα δεν έχουν όνειρα, οικογένεια, ΖΩΗ! Όμως οι νεκροί μας δεν είναι νούμερα. Ήταν φοιτητές, γονείς, φίλοι, παιδιά! Και τώρα εμείς πρέπει να γίνουμε η φωνή τους. Για αυτό διαδήλωσα και θα διαδηλώνω για τους νεκρούς μας. Για αυτό πρέπει να διαδηλώνουμε για τους ανθρώπους που δεν ακούστηκαν και δεν θα ακουστούν. Για τις κραυγές των μανάδων και τα “ανθρώπινα λάθη”. Φωνάζω μέσα από τα βάθη της ψυχής μου γιατί δεν με πήρε το δεύτερο βαγόνι αλλά κινδυνεύω κάθε μέρα. Θα φωνάζω μέχρι ο λαιμός μου να κλείσει και να μην έχω φωνή ΓΙΑΤΊ ΕΧΩ ΖΩΗ!
Ζητωκραυγάζω για τους πολεμιστές μας στα νοσοκομεία όπως την Μυρσίνη, τον Γεράσιμο, τον Ρομπέρτο, την Βασιλική, την Ανισια, την Δάφνη, την Ντίνα, τον Νίκο ΓΙΑΤΊ ΠΑΡΑΜΈΝΟΥΝ ΕΔΩ!
Οπότε μια παράκληση ζητώ: Βγείτε στους δρόμους και ζήστε, φωνάξτε , τραγουδήστε, αγκαλιάστε τους αγαπημένους σας, χορέψτε, χαμογελάστε σε ένα ξένο, διαδηλώστε! Γιατί ζούμε από τύχη και αν αυτό θέλουμε να αλλάξει ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΑΛΛΆΞΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ!
Κατερίνα Αντωνοπούλου, επιζών του δεύτερου βαγονιού.
