Η ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουν τα ελληνικά νοικοκυριά αποτυπώνεται με τον πιο δραματικό τρόπο στην πρόσφατη έρευνα του ΙΕΛΚΑ για τον Μάιο του 2026, ξεσκεπάζοντας το μέγεθος της κοινωνικής εξαθλίωσης που έχει επιφέρει η κυβερνητική πολιτική.
Η λεγόμενη «τάση συγκράτησης δαπανών» δεν είναι τίποτα άλλο παρά το αποτέλεσμα της οικονομικής εξόντωσης των πολιτών από την ανεξέλεγκτη ακρίβεια, τα καθηλωμένα εισοδήματα και το στεγαστικό αδιέξοδο.
Η κυβέρνηση κατάφερε να μετατρέψει το συνταγματικό δικαίωμα της ανάπαυσης και των καλοκαιρινών διακοπών σε απρόσιτη πολυτέλεια για τους λίγους, διευρύνοντας τις κοινωνικές ανισότητες και στερώντας από τη νεολαία και τις λαϊκές οικογένειες έστω και λίγες ημέρες αποσυμπίεσης.
Τα στοιχεία της έρευνας αποτελούν κόλαφο για το κυβερνητικό αφήγημα περί ανάπτυξης και ευημερίας. Ένας στους δύο Έλληνες (ποσοστό 50%) δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να κάνει καθόλου διακοπές το καλοκαίρι του 2026, ενώ ένα επιπλέον 34% αναγκάζεται να περικόψει τις ημέρες των ταξιδιών του.
Μόλις το 14% των καταναλωτών έχει τη δυνατότητα να ταξιδέψει όπως κάθε χρόνο, γεγονός που αποδεικνύει ότι η πλειονότητα της κοινωνίας βρίσκεται σε καθεστώς οικονομικής ασφυξίας. Ακόμα και η μειοψηφία που θα καταφέρει τελικά να αποδράσει, περιορίζεται σε σύντομες εξορμήσεις 4 έως 7 ημερών, με τον γενικό μέσο όρο να παραμένει καθηλωμένος, επιβεβαιώνοντας ότι η αγοραστική δύναμη των πολιτών έχει καταρρεύσει κάτω από το βάρος της κυβερνητικής αδράνειας απέναντι στα καρτέλ.
Η επιλογή της διαμονής και των προορισμών αναδεικνύει την πλήρη αδυναμία των Ελλήνων να ανταπεξέλθουν στις εξωφρενικές τιμές των τουριστικών υποδομών της ίδιας τους της χώρας. Το 53% καταφεύγει αναγκαστικά σε ιδιόκτητα εξοχικά ή σπίτια συγγενών, το 35% στρέφεται σε ενοικιαζόμενα δωμάτια αναζητώντας απεγνωσμένα τη φθηνότερη λύση, ενώ το camping επιστρατεύεται από το 8%.
Τα ξενοδοχεία έχουν καταστεί απαγορευμένη ζώνη, καθώς μόλις το 14% μπορεί να τα επιλέξει, με το 10% εξ αυτών να μην περιλαμβάνει καν διατροφή για να γλιτώσει έξοδα. Παράλληλα, η ακτοπλοϊκή αισχροκέρδεια, την οποία η κυβέρνηση ανέχεται προκλητικά, αναγκάζει το 57% των εκδρομέων να επιλέξει αποκλειστικά την παραθαλάσσια ηπειρωτική Ελλάδα, στρέφοντας την πλάτη στα νησιά (38%) προκειμένου να αποφύγει το δυσβάσταχτο κόστος των εισιτηρίων και των καυσίμων.
Ακόμα και κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στον προορισμό, οι Έλληνες αναγκάζονται να εφαρμόσουν ένα μοντέλο διακοπών «επιβίωσης» που θυμίζει συνθήκες ακραίας φτώχειας. Το 41% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι μαγειρεύει συχνά μέσα στο δωμάτιο για να αποφύγει την πανάκριβη εστίαση, το 70% ψωνίζει από σούπερ μάρκετ και το 79% από τοπικούς φούρνους, επιδιώκοντας τον απόλυτο έλεγχο των καθημερινών εξόδων.
Επιπλέον, το 45% των καταναλωτών προχωρά σε δραστικό μαχαίρι ακόμη και για τις βασικές αγορές του, εξαιτίας του εκτοξευμένου κόστους μετακίνησης. Αυτό το «υβριδικό» και αυτοδιαχειριζόμενο μοντέλο δεν αποτελεί συνειδητή εναλλακτική επιλογή, αλλά την ύστατη προσπάθεια των πολιτών να κρατηθούν όρθιοι απέναντι σε μια οικονομική πολιτική που τους έχει εξαθλιώσει, μετατρέποντας το ελληνικό καλοκαίρι σε προνόμιο αποκλειστικά για τους ξένους τουρίστες.
