Αγχος, ανασφάλεια και εσωστρέφεια. Αυτά τα συναισθήματα χαρακτηρίζουν την ψυχολογία δεκάδων χιλιάδων αναπληρωτών εκπαιδευτικών μετά τη λήξη της σύμβασής τους.
Θα τους προσλάβουν ξανά του χρόνου; Αν ναι, πού θα είναι; Σε κάποιο νησί, στην πόλη ή την ηπειρωτική χώρα; Αν όχι, πώς θα συντηρήσουν τις οικογένειές τους;
Κι αν δεν έχουν οικογένεια, πώς να τολμήσουν να προχωρήσουν σε αυτό το βήμα όταν οι όροι ζωής και τα όνειρά τους έχουν ημερομηνία λήξης την 30ή Ιουνίου, οπότε και το υπηρεσιακό έγγραφο τους γνωστοποιεί τη λήξη της σύμβασής τους και το πέρασμα ξανά στην ανεργία;
«Χτίζεις τη σχέση σου με τους μαθητές σου, χτίζεις το έργο σου και ξαφνικά βρίσκεσαι αλλού, να ξεκινάς πάλι από την αρχή» λέει η επί σειρά ετών αναπληρώτρια καθηγήτρια Μουσικής Ευαγγελία Παπαγιάννη.
Και προσθέτει: «Σαν τους νομάδες, με μια βαλίτσα στο χέρι, από τόπο σε τόπο. Γι’ αυτό και λέω ξεκάθαρα ότι πρόκειται για μια ντροπιαστική για τους εκπαιδευτικούς κατάσταση που πρέπει οπωσδήποτε να σταματήσει».
«Μόνιμη ανασφάλεια»
Την αγωνία της Ευαγγ. Παπαγιάννη και χιλιάδων συναδέλφων της δεν φαίνεται να συμμερίζονται στην πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας.
Μόλις τον Ιούνιο 2026 η υπουργός Σοφία Ζαχαράκη ανακοίνωσε ότι, εκτός των 5.500 νέων μόνιμων διορισμών, θα ακολουθήσουν πάλι προσλήψεις αναπληρωτών.
