Ο Εμανουέλ Μακρόν φτάνει στην Αθήνα με τη συνηθισμένη του επιδεξιότητα στις εντυπώσεις.
Μηνύματα για «υποδειγματική συνεργασία», για «κοινό όραμα για μια ισχυρή Ευρώπη», για στρατηγική φιλία που βαθαίνει και ωριμάζει. Πενήντα δύο άτομα αντιπροσωπεία, υπουργοί, διπλωμάτες, στελέχη των μεγαλύτερων γαλλικών κολοσσών — από τη Dassault και τη Naval Group μέχρι την EDF και τη Mistral AI. Το πρωτόκολλο της γαλλικής προεδρίας λέει ότι ο αριθμός της αντιπροσωπείας αντικατοπτρίζει τη σημαντικότητα του εταίρου.
Αλλά πίσω από τις εκδηλώσεις στη Ρωμαϊκή Αγορά, τις υπογραφές στο Μέγαρο Μαξίμου και τις επισκέψεις στη φρεγάτα «Κίμων», κρύβεται μια πολύ διαφορετική ιστορία. Μια ιστορία πίεσης, διπλωματικού εκβιασμού και γαλλικών συμφερόντων που ντύνονται με τα ενδύματα της συμμαχικής αλληλεγγύης.
Το σκάνδαλο των Mirage και η γαλλική πίεση
Ο γαλλικός Τύπος, με πρώτη τη «Les Echos» και στη συνέχεια την «Le Parisien Matin», έφερε στο φως αυτό που η Αθήνα έσπευσε να διαψεύσει: τις διαπραγματεύσεις για παραχώρηση ελληνικών μαχητικών Mirage 2000-5 στην Ουκρανία, ως αντάλλαγμα για την προμήθεια νέων Rafale από τη Dassault. Δέκα αεροσκάφη σε μια εκδοχή, ολόκληρος ο στόλος των 43 Mirage σε μια άλλη — με τα παλαιότερα να χρησιμεύουν ως πηγή ανταλλακτικών. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης δήλωσε κατηγορηματικά ότι η πληροφορία «δεν έχει καμία βάση» και ότι τα ελληνικά αεροσκάφη είναι «απολύτως επιχειρησιακά». Αλλά το γεγονός ότι πολλαπλές γαλλικές πηγές επιβεβαίωσαν τις συζητήσεις δεν αφήνει πολλά περιθώρια για αμφιβολία ως προς το τι συζητείται στα παρασκήνια.
Και εδώ ακριβώς αρχίζει η κριτική που πρέπει να γίνει ανοιχτά. Ο Μακρόν δεν έρχεται στην Αθήνα ως φίλος. Έρχεται ως έμπορος που θέλει να κλείσει μια συμφωνία που εξυπηρετεί πρωτίστως τα γαλλικά συμφέροντα. Η Γαλλία χρειάζεται μαχητικά για την Ουκρανία. Η Dassault χρειάζεται να πουλήσει Rafale. Και η Ελλάδα; Η Ελλάδα καλείται να παραδώσει το ήμισυ — ή και ολόκληρο — του αεροπορικού της στόλου, σε μια περιοχή όπου οι τουρκικές προκλήσεις παραμένουν καθημερινή πραγματικότητα, με την υπόσχεση ότι κάποτε, όταν τα βιβλία παραγγελιών της Dassault αδειάσουν, θα λάβει αντικατάσταση.
Και εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη υποκρισία του Μακρόν, αυτή που κανείς δεν τολμά να ονομάσει ευθέως στις επίσημες συναντήσεις. Η Γαλλία που υποτίθεται ότι στέκεται στο πλευρό της Ελλάδας διατηρεί ταυτόχρονα θερμές σχέσεις με την Τουρκία — τη χώρα που παραβιάζει καθημερινά τον ελληνικό εναέριο χώρο, αμφισβητεί κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο και απειλεί ανοιχτά την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας. Ο ίδιος ο γαλλικός Τύπος αναγνωρίζει ότι οι παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου μειώθηκαν δραστικά μόλις η Ελλάδα απέκτησε στρατηγικό αεροπορικό πλεονέκτημα έναντι της Τουρκίας. Με άλλα λόγια, τα Mirage και τα Rafale δεν είναι απλώς αεροπλάνα — είναι η γραμμή αποτροπής απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό. Και ο Μακρόν ζητά από την Ελλάδα να την αποδυναμώσει.
Πόσο αξιόπιστος είναι ένας σύμμαχος που σου ζητά να αδυνατίσεις την άμυνά σου απέναντι σε έναν απειλητικό γείτονα, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί ανοιχτά κανάλια επικοινωνίας και οικονομικές συναλλαγές με τον ίδιο γείτονα; Η Γαλλία δεν έχει ποτέ επιλέξει ξεκάθαρα στρατόπεδο στο ελληνοτουρκικό. Πουλά όπλα και στις δύο πλευρές, διαπραγματεύεται και με τις δύο, και παρουσιάζει τη διπλή αυτή στάση ως «ισορροπία» και «διπλωματική ωριμότητα».
