Η απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων σήμανε το κλείσιμο ενός από τα πιο αμφιλεγόμενα κεφάλαια της σύγχρονης ελληνικής δικαστικής χρονικογραφίας.
Σε μια απόφαση που αναμενόταν με κομμένη την ανάσα, η έδρα, ταυτιζόμενη πλήρως με την απαλλακτική πρόταση της εισαγγελέως, ανακοίνωσε την απαλλαγή λόγω αμφιβολιών του Νίκου Ρωμανού, του Α.Κ. και του Δ.Π.
Για τους τρεις νεαρούς, η λέξη «ελεύθεροι» ήρθε να σβήσει το βάρος 16 και πλέον μηνών εγκλεισμού, μια περίοδο που η δικαιοσύνη έμοιαζε να ισορροπεί επικίνδυνα ανάμεσα στα προστάγματα της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας της ΕΛΑΣ, για εξάρθρωση της τρομοκρατίας και την τήρηση των θεμελιωδών εγγυήσεων του κράτους δικαίου.
Το χρονικό αυτής της πολυεπίπεδης περιπέτειας ξεκίνησε στα ερείπια ενός διαμερίσματος στην οδό Αρκαδίας, στους Αμπελοκήπους, τον Οκτώβριο του 2024. Η ισχυρή έκρηξη που προκάλεσε εκτεταμένες ζημιές στο κτίριο και άφησε πίσω της έναν νεκρό και μια βαριά τραυματισμένη γυναίκα, έθεσε αμέσως σε συναγερμό την Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία.
Στο επίκεντρο της ποινικής αξιολόγησης βρέθηκαν πρόσωπα που κρίθηκαν ότι είχαν άμεση εμπλοκή στις δραστηριότητες της οργάνωσης.
Η Μαριάννα Μανουρά και η Δήμητρα Ζ. κρίθηκαν ένοχες για το σύνολο των κατηγοριών, με το δικαστήριο να αναγνωρίζει τη Μανουρά ως υπαίτια για την προμήθεια και κατασκευή των εκρηκτικών υλών, την πρόκληση της έκρηξης και τη διακεκριμένη φθορά ξένης ιδιοκτησίας. Ωστόσο, για τον Νίκο Ρωμανό και τους λοιπούς κατηγορουμένους, η ιστορία γράφτηκε με διαφορετικά, πολύ πιο σκοτεινά και αμφίβολα μελάνια.
Ένα «καφκικό» θρίλερ
Η υπόθεση εναντίον του Ρωμανού και του Α.Κ. εξελίχθηκε σε ένα πραγματικό «καφκικό» θρίλερ, το οποίο είχε ως κεντρικό πρωταγωνιστή ένα αντικείμενο καθημερινής χρήσης: μια σακούλα σκουπιδιών. Αυτό το ταπεινό εύρημα, που κατάφερε να «επιβιώσει» από μια έκρηξη ικανή να γκρεμίσει τοίχους, έμελλε να γίνει το μοναδικό και απόλυτο θεμέλιο της κατηγορίας σε βάρος των δύο νεαρών. Μέσα στη σακούλα βρέθηκε ένα όπλο, το οποίο όμως ήταν «καθαρό» από κάθε βιολογικό υλικό ή αποτύπωμα. Το μοναδικό ενοχοποιητικό στοιχείο ήταν ένα τμήμα δακτυλικού αποτυπώματος των δύο νεαρών πάνω στην πλαστική επιφάνεια της σακούλας. Αυτό το εύρημα, κυριολεκτικά και μεταφορικά «μοναδικό», κρίθηκε από τις αρχές ικανό όχι μόνο για την άσκηση δίωξης για πλήθος κακουργημάτων, αλλά και για την επιβολή της προσωρινής κράτησης.
Η υπεράσπιση των δύο νεαρών έδωσε από την πρώτη στιγμή μια σκληρή μάχη, κάνοντας λόγο για ένα «διάτρητο» και σαθρό στοιχείο που δεν μπορούσε να σταθεί σε καμία σοβαρή δικαστική κρίση. Το επιχείρημα ήταν απλό αλλά ισχυρό: η ύπαρξη ενός αποτυπώματος σε ένα κινητό αντικείμενο ευρείας κατανάλωσης δεν μπορεί να αποδείξει τη συμμετοχή σε μια τρομοκρατική οργάνωση, ειδικά όταν όλα τα υπόλοιπα στοιχεία της έρευνας είναι αρνητικά. Πράγματι, η έκθεση συνδυαστικής εξέτασης βιντεοληπτικού υλικού από την ΔΑΕΕΒ ήταν καταλυτική. Οι κάμερες ασφαλείας και η ανάλυση των κινήσεων στην περιοχή κατέδειξαν ότι οι συγκεκριμένοι κατηγορούμενοι δεν είχαν επισκεφθεί ποτέ το διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας. Επιπλέον, η εξονυχιστική έρευνα των αρχών δεν κατάφερε να ανιχνεύσει DNA κανενός εκ των τριών σε κανένα από τα εκατοντάδες κατασχεθέντα αντικείμενα.
