Συνεχίζονται οι αντιδράσεις σε εκκλησιαστικό επίπεδο μετά από την ψήφιση του γάμου για τα ομόφυλα ζευγάρια.
Σε μια μακροσκελή του παρέμβαση αναφέρει όσα τον ενόχλησαν στην όλη διαδικασία της επεξεργασίας και τελικά της ψήφισης του νομοθετήματος.
Αναλυτικά αναφέρει:
«Την εβδομάδα που πέρασε η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε το σχετικό με το γάμο των ομοφυλοφίλων νομοσχέδιο. Αρχικά δεν είχα την πρόθεση να οργανώσω κάποια δράση, γιατί με κάλυπτε απόλυτα η απόφαση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, που λάβαμε κατά τη συνεδρίαση της 23 Ιανουαρίου 2024. Με ενόχλησαν όμως πολλά και κυρίως οι σχετικές δηλώσεις του Πρωθυπουργού περί Εκκλησίας, όπως το ότι «ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς». Θυμάμαι έντονα τις δηλώσεις του στο διάστημα του κορωνοϊού και την προσπάθεια να μας πείσει ως Εκκλησία να συμπορευθούμε στη διαχείριση του προβλήματος.
Γράφοντας δε αυτές τις σκέψεις στο γραφείο μου, φέρνω ως εικόνα απέναντί μου υπουργό που με επισκέφτηκε εκείνη την περίοδο με ντόπιους παράγοντες, προσπαθώντας να με πείσει για την ανάγκη της συνεργασίας πολιτείας και Εκκλησίας και διερωτώμαι: Τι πιστεύουν οι άρχοντές μας; Πότε τα εννοούν αυτά που λένε και πότε όχι; Το ίδιο αισθάνθηκα και με τη βουλευτή του νομού μας, η οποία στο γραφείο μου προ ημερών έλεγε πως προσανατολίζεται προς την αποχή και τελικά ψήφισε ΝΑΙ και επιπλέον πανηγύριζε μέσα στη Βουλή. Αυτό τελικά με ωθεί στο να γράψω τα όσα ακολουθούν, χωρίς σε αυτό το κείμενο να υπάρχει κάποια θεολογική προσέγγιση του θέματος.
Αδιαμφισβήτητο το γεγονός των συνεχώς αυξανομένων προβλημάτων της κοινωνίας μέσα στα οποία ζούμε. Ασθένειες, δυσβάστακτες ακρίβειες των καταναλωτικών αγαθών, αγωνίες για εθνικά θέματα, διαμαρτυρίες – εξεγέρσεις μεγάλων κοινωνικών ομάδων – κλάδων δημιουργούν την εικόνα μιας έκρυθμης κοινωνίας, μιας κοινωνίας η οποία αισθάνεται προδομένη, εγκαταλειμμένη, χωρίς στήριγμα ή ελπίδα για το μέλλον της. Μέσα σε όλα αυτά ήρθε προ ημερών και η ψήφιση στη βουλή του σχετικού νομοσχεδίου.
Δεν μπορώ να μην εκφράσω τη βαθύτατη λύπη μου για το σκηνικό που έστησε η κυβέρνηση πριν, κατά και μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου. Αν ίσχυε το επιχείρημα πως πρόκειται για νομοσχέδιο το οποίο θα κάλυπτε προβλήματα λίγων εκατοντάδων συνανθρώπων μας, πιστεύω πως εύκολα θα μπορούσε να ρυθμιστεί με μια τροπολογία – προσθήκη στο υπάρχον σύμφωνο συμβίωσης.
Αντ΄ αυτού είδαμε μια πρωτοφανή τακτική. Πρώτη φορά στα χρονικά ο πρωθυπουργός προέτρεψε τους βουλευτές που διαφωνούσαν να απέχουν από την ψήφιση του νομοσχεδίου, όπως και πρώτη φορά είδαμε τους βουλευτές να περνούν από ενημέρωση (κατηχητικό το είπα εγώ ως κληρικός, μασάζ το είπαν κάποιοι άλλοι) με σκοπό να πειστούν να ψηφίσουν ΝΑΙ ή να απέχουν. Πρώτη φορά είδαμε πανηγυρισμούς μέσα στη βουλή, λέτε και ανακοινώθηκε η απομάκρυνση του τουρκικού στρατού από τα κατεχόμενα στην Κύπρο. Και το πιο θλιβερό, πρώτη φορά είδαμε τον ανώτατο άρχοντα του κράτους, την Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, να συμμετέχει σε εόρτιο γλέντι μετά την ψήφιση νομοσχεδίου.
Ως ποιμένας της τοπικής μας Εκκλησίας, για την οποία αγωνιώ και αγωνίζομαι και, παρά τα λάθη και τις αδυναμίες μου, θα πω πως το νομοσχέδιο αυτό ήταν για την Ευρυτανία όχι μόνο η ταφόπλακα, αλλά η σφράγιση της ταφόπλακάς της. Η έμφαση που δόθηκε, οι πανηγυρισμοί και τα όσα παρουσίασαν τα ΜΜΕ βεβαιώνουν πως δεν πρόκειται για νομοσχέδιο που αποσκοπούσε στη ρύθμιση των προβλημάτων λίγων συνανθρώπων μας και, δυστυχώς, φοβάμαι πως θα ακολουθήσουν κι άλλα. Πέραν κάθε άλλης συνέπειας, το βέβαιο είναι πως οδηγεί τον Ελληνικό λαό, και δη την γερασμένη Ευρυτανία μας, σε μεγαλύτερη υπογεννητικότητα. Είτε τα ζευγάρια, οι γονείς Α και Β, είναι άνδρες είτε γυναίκες, το σίγουρο είναι πως δε θα μπορούν να τεκνοποιήσουν, να φέρουν παιδιά στη ζωή!
Το εάν υιοθετήσουν, δε σημαίνει πως έφεραν παιδί στη ζωή. Αντί άλλων σχολίων, θυμίζω την απάντηση μιας νεαρής κοπέλας σε σχετική ερώτηση: «η προγιαγιά μου είχε 12 παιδιά, η γιαγιά μου 6 και η μαμά μου 2 , εγώ έχω ένα σκυλάκι». Δεν μπορώ αυτή τη στιγμή να μην εκφράσω τον πόνο και τη θλίψη μου και να ρωτήσω τη βουλευτή του Νομού και τους άλλους δύο βουλευτές (και όχι μόνο) που προέρχονται από την Ευρυτανία: Γιατί το κάνατε αυτό; Τι πρότυπα δίνετε στα Ευρυτανόπουλα, τι τα μαθαίνετε στα σχολεία; Γιατί;;; Άδειασε ο τόπος μας, ρημάζουν τα χωριά μας. Ευρυτανία δεν είναι μόνο ο Αύγουστος, είναι και άλλοι 11 μήνες το χρόνο. Διανύω διαδρομές μιας και δύο ωρών και δεν συναντώ άλλο αυτοκίνητο στο δρόμο. Γιατί;;; Ας μου επιτραπεί εδώ να εξάρω και να επαινέσω την ανακοίνωση του Δήμου Αγράφων πως θα στηρίζει οικονομικά κάθε μάνα, η οποία θα φέρνει στη ζωή, σε χωριό των Αγράφων, ένα νέο Ευρυτανόπουλο!
