Εδώ και πολύ καιρό, έντονη δημοσιότητα έχει αποκτήσει μια διαμάχη στα social media μεταξύ της Μαρίας Καρυστιανού και γνωστού δεξιού τρολ στο Twitter, Lexotanil.
Πρόφατα, μάλιστα έκανε ένα ποστ με το οποίο μας ενημέρωνε ότι η Καρυστιανού την μπλόκαρε. «Το κοντό ξανθό που έγινε σταρ λόγω του θλιβερού γεγονότος του θανάτου της κόρης της σε σιδηροδρομικό δυστύχημα και διαβάζει μανιφέστα σταλμένα στο κινητό της σε πλατείες και αμφιθέατρα, είναι τόσο σίγουρο για τα βήματά του, που κάθεται και μπλοκάρει χρήστες των social media...»
Τώρα, λοιπόν, η ίδια κλαίγεται επειδή η Καρυστιανού την μπλόκαρε στα social media, ενώ από την πρώτη στιγμή μετά το δυστύχημα προσπάθησε με αισχρά και συκοφαντικά σχόλια να απαξιώσει τη γυναίκα και τον αγώνα της. Σχόλια τόσο απαράδεκτα που ούτε καν αξίζει να αναπαράγουμε.
Η επίθεση αυτή δεν είναι απλώς μια προσβολή. Είναι το σύμπτωμα μιας εποχής όπου η χυδαιότητα έχει γίνει πολιτική τοποθέτηση.
Η Lexotanil και όσοι την χειροκροτούν δεν κάνουν σάτιρα, δεν κάνουν κριτική. Κάνουν αυτό που η εξουσία τους επιτρέπει να κάνουν. Να χλευάζουν τους αδύναμους, να ειρωνεύονται το πένθος, να γελοιοποιούν κάθε φωνή που τους θυμίζει ευθύνη.
Κι όταν έρχεται η φυσική αντίδραση, ένα απλό block, θυμούνται ξαφνικά τη «δημοκρατία», την «ελευθερία του λόγου», την «πολιτική ορθότητα».
Όμως δεν υπάρχει ελευθερία του λόγου χωρίς ευθύνη του λόγου. Και δεν υπάρχει δημοκρατία όταν η οδύνη γίνεται πεδίο χυδαίας εκτόνωσης.
Η Καρυστιανού δεν χρειάζεται να απολογηθεί επειδή έκλεισε την πόρτα σε ένα τρολ. Εκείνοι που πρέπει να απολογηθούν είναι όσοι ανέχονται ή καλλιεργούν τέτοιους μηχανισμούς διαδικτυακής τοξικότητας, βαφτίζοντάς τους «χιούμορ» ή «άποψη».
Σε μια κοινωνία που προσπαθεί να σταθεί όρθια μετά τα Τέμπη, το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι να σταθούμε δίπλα σε εκείνους που μιλούν με αξιοπρέπεια μέσα από τον πόνο τους. Οι ύβρεις, οι ειρωνείες, οι κλάψες των τρολ ανήκουν στο περιθώριο.
