Το 2026 δεν προμηνύεται ως μια ακόμη χρονιά αστάθειας, αλλά ως το σημείο όπου οι υπόγειες εντάσεις μετατρέπονται σε ανοιχτή σύγκρουση. Στη Μέση Ανατολή, το φιτίλι φαίνεται έτοιμο να ανάψει και το πεδίο που συγκεντρώνει πλέον τα περισσότερα αντικρουόμενα συμφέροντα είναι ένα: η Συρία. Εκεί, δύο ισχυροί περιφερειακοί παίκτες, η Τουρκία και το Ισραήλ, κινούνται σε τροχιά μετωπικής αντιπαράθεσης.
Η σύγκρουση δεν αφορά απλώς στρατιωτικές επιχειρήσεις ή περιορισμένες επιδείξεις ισχύος. Αφορά σφαίρες επιρροής, ενεργειακούς διαδρόμους, γεωπολιτικό έλεγχο και την αναδιαμόρφωση της ισορροπίας δυνάμεων σε ολόκληρη την περιοχή. Στη συριακή σκακιέρα, κάθε κίνηση μετρά διπλά και κάθε λάθος μπορεί να πυροδοτήσει μια αλυσιδωτή αντίδραση χωρίς επιστροφή.
Καθώς το ημερολόγιο γυρίζει στο 2026, οι ενδείξεις πληθαίνουν ότι η επόμενη μεγάλη ανάφλεξη δεν θα έρθει αιφνιδιαστικά, αλλά ως αποτέλεσμα μιας μακράς, μεθοδικής πορείας προς τη σύγκρουση. Και όταν τα συμφέροντα είναι τεράστια και αλληλοσυγκρουόμενα, η ιστορία έχει δείξει ότι ο πόλεμος παύει να είναι σενάριο και γίνεται επιλογή.
Ένα από τα αποτελέσματα των πολέμων στη Μέση Ανατολή τα τελευταία δύο χρόνια ήταν η αποδυνάμωση του Ιράν και των συμμάχων του, με κύρια αποτυχία την απώλεια της Συρίας, όπου έπεσε το φιλοϊρανικό καθεστώς του Μπασάρ αλ-Άσαντ. Αυτό δημιούργησε ένα κενό εξουσίας που δύο δυνάμεις, η Τουρκία και το Ισραήλ, επιδιώκουν να γεμίσουν. Η Συρία έχει έτσι γίνει πεδίο τεράστιας αντιπαλότητας μεταξύ τους, αναφέρει το caliber.az.
Στη Δαμασκό, μια κυβέρνηση κοντά στην Άγκυρα, με επικεφαλής τον Άχμεντ αλ-Σαράα, ελέγχει μέρος του εδάφους της Συρίας. Στην περιοχή των Δρούζων της Σουγουάιντα και στη βορειοανατολική Συρία, έχουν αναδυθεί «αυτόνομες κυβερνήσεις», βασιζόμενες στις δικές τους ένοπλες δυνάμεις.
Η Τουρκία υποστηρίζει ένα συγκεντρωτικό κράτος στη Συρία, κάτι που δεν αποτελεί έκπληξη, ενώ οι ειδικοί της συμμετέχουν στη διαχείριση των υπουργείων του νέου καθεστώτος, ενώ οι σύμμαχοι της Άγκυρας, οι Καταριανοί, πληρώνουν τους μισθούς των τοπικών αξιωματούχων.
Το Ισραήλ, από την άλλη πλευρά, ενδιαφέρεται για την αποδυνάμωση και την αποκέντρωση της Συρίας. Εστιάζει την προσοχή του στους Δρούζους και διεξάγει διαπραγματεύσεις με τους Κούρδους.
Και οι δύο χώρες διατηρούν στρατιωτικές βάσεις και στρατεύματα σε συριακό έδαφος. Η Τουρκία έχει αναπτύξει τις δυνάμεις της στη βόρεια Συρία, ενώ το Ισραήλ ελέγχει αρκετές νότιες περιοχές και απαιτεί πλήρη αποστρατιωτικοποίηση της Συρίας, που εκτείνεται μέχρι την πρωτεύουσα, Δαμασκό.
Οι τουρκικές δυνάμεις επιτίθενται συστηματικά σε κουρδικούς στρατιωτικούς σχηματισμούς, καθώς η ηγεσία της «κουρδικής διοίκησης», τα μέλη της οποίας προέρχονται από τις κομματικές τάξεις του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK), μιας ομάδας που εμπλέκεται σε ένοπλο αγώνα εναντίον της Τουρκίας.
