Η απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο και η μεταφορά του στις ΗΠΑ σηματοδοτεί μια ιστορική καμπή για τη Βενεζουέλα και ολόκληρη τη Λατινική Αμερική. Η επόμενη μέρα στη χώρα παραμένει θολή.
Πολλά θα κριθούν από τις επόμενες κινήσεις της Ουάσιγκτον και την αντίδραση της κατακερματισμένης πολιτικής σκηνής της Βενεζουέλας.
Ακολουθούν ορισμένα πιθανά σενάρια με βάση εκτιμήσεις αναλυτών για την επόμενη μέρα στη χώρα.
1) Αμερικανική κηδεμονία και προσωρινός έλεγχος
Οι ΗΠΑ αναλαμβάνουν τον έλεγχο της χώρας με προσωρινό, τεχνοκρατικό σχήμα. Ουσιαστικά, η Ουάσινγκτον θα καθορίζει το χρονοδιάγραμμα των εκλογών και τις ρυθμίσεις για τη διακυβέρνηση. Κλειδί για τη στρατηγική αυτή είναι η ταχεία ανασυγκρότηση της παραγωγής πετρελαίου και των κρίσιμων υποδομών, αξιοποιώντας τεχνική υποστήριξη από τις ΗΠΑ, ιδιωτικούς εργολάβους και επιλεκτική άρση κυρώσεων
2) Συνέχιση του τσαβισμού χωρίς τον Μαδούρο
Σε αυτό το σενάριο η θέση εξουσίας να περνά σε άλλα ισχυρά πρόσωπα του καθεστώτος. Αυτή η εκδοχή προβλέπει ότι στελέχη όπως ο πρώην αντιπρόεδρος Ντιοσντάντο Καμπέγιο, που θεωρείται κεντρικό πρόσωπο στην πολιτική ελίτ του τσαβισμού, μπορούν να αναλάβουν την πολιτική και οργανωτική ηγεσία του καθεστώτος. Παρόμοια θέση δύναται να έχει ο Βλαντιμίρ Παντρίνο Λόπεζ, ο οποίος ως υπουργός Άμυνας και γνωστός για την υποστήριξή του προς τον Μαδούρο κέρδισε την εμπιστοσύνη του στρατού και αποτελεί βασικό κρίκο στη σχέση ανάμεσα στις ένοπλες δυνάμεις και το Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Βενεζουέλας (PSUV). Επιπλέον, η προσωρινή πρόεδρος, Ντέλσι Ροντρίγκεζ, που όρισε το Ανώτατο Δικαστήριο της Βενεζουέλας με τη συναίνεση των ενόπλων δυνάμεων να την υποστηρίζουν, αποτελεί τον τυπικό εκτελεστικό ηγέτη του καθεστώτος για την παρούσα φάση, επιβεβαιώνοντας ότι τα βασικά κέντρα εξουσίας παραμένουν.
3) Εσωτερική διαμάχη για τη διαδοχή
Από την άλλη, δεν μπορεί να αποκλειστεί και το ενδεχόμενο μιας εσωτερικής σύγκρουσης μέσα στο ίδιο το καθεστώς για τη διαδοχή της ηγεσίας. Η απαγωγή του Μαδούρο έχει αφήσει ένα πολιτικό κενό που δεν καλύπτεται αυτόματα από την επιλογή ενός μεταβατικού προέδρου. Παρά το γεγονός ότι η Ροντρίγκεζ έχει οριστεί τυπικά ως επικεφαλής, η ίδια δεν διαθέτει τα ίδια εκλογικά ή θεσμικά ερείσματα που είχε ο Μαδούρο, κάτι που υποδηλώνει πιθανές αντιφατικές επιδιώξεις εντός του PSUV και του στρατιωτικού μηχανισμού.
4) Πίεση από την αντιπολίτευση για πολιτική μετάβαση
Η ενίσχυση της πίεσης για μια πραγματική πολιτική μετάβαση που δεν περιορίζεται στην αλλαγή προσώπων στο εσωτερικό του παλαιού καθεστώτος, αλλά στοχεύει στην αλλαγή κατεύθυνσης και δομών εξουσίας προς περισσότερη δημοκρατία, είναι ακόμη ένα σενάριο που παρουσιάζουν οι αναλυτές. Η αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα δεν αποτελεί ένα ομοιογενές μπλοκ, αλλά περιλαμβάνει δυνάμεις που έχουν υποστηρίξει από καιρό αλλαγές στο πολιτικό σύστημα. Η ηγέτιδα της αντιπολίτευσης, θαυμάστρια του Ντόναλντ Τραμπ και βραβευμένη με το Νόμπελ Ειρήνης για το 2025 (η επιλογή της για τη βράβευση δέχτηκε έντονες επικρίσεις) Μαρία Κορίνα Ματσάδο, που στο παρελθόν έχει ζητήσει δημόσια την καθαίρεση του Μαδούρο, επιδιώκει να αναλάβει την ηγεσία, όμως ο Τραμπ επέλεξε να μην τη στηρίξει, τονίζοντας ότι η περιορισμένη λαϊκή της βάση δεν της παρέχει την αναγκαία νομιμοποίηση.
