Αυτή τη φορά η αφορμή δόθηκε από την χθεσινοβραδινή εκπομπή της ΕΡΤ3:«Έφηβοι Χωρίς Φίλτρα» με θέμα «Σεξουαλικός Προσανατολισμός & Ταυτότητα Φύλου»
Σε μια κοινωνία που δυσκολεύεται να δώσει βασική εκπαίδευση, όπου οι οικογένειες πνίγονται στα έξοδα και οι νέοι αναζητούν διέξοδο σε ουσίες ή ψηφιακές πλατφόρμες, η δημόσια συζήτηση επιλέγει… ό,τι πουλάει: τη σεξουαλική ταυτότητα και το φύλο.
Δεν είναι τυχαίο. Είναι βιομηχανία.
Ρούχα «gender neutral», εκπομπές, workshops, ΜΚΟ, ειδικοί ένα πλέγμα τροφοδοσίας ενός οικοσυστήματος τηλεθέασης, χορηγιών και υποτιθέμενου κύρους.
Δεν έχει σημασία αν αφορά ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού. Το μόνο που έχει σημασία είναι ότι πουλάει.
Ο κανόνας του συστήματος είναι απλός:
Όπου δεν υπάρχει κέρδος, δεν υπάρχει λόγος να το θίξουμε.
Ο σχολικός αναλφαβητισμός, η χρήση ουσιών, η ψηφιακή εκμετάλλευση, η οικονομική ανασφάλεια, όλα μένουν στο περιθώριο. Δεν φέρνουν project, δεν φέρνουν grants, δεν παράγουν τηλεθέαση. Σε μία κοινωνία που έμαθε πως ό,τι δεν προβάλλεται δεν αποτελεί και πρόβλημα
Όταν όμως υπάρχει κέρδος, το θέμα φουσκώνει, υπερπροβάλλεται και γίνεται προϊόν. Και εδώ εμφανίζεται ο κίνδυνος: δημιουργείται ένα τέρας.
Πού το έχουμε δει; το έχουμε δει στον υπερτουρισμό που ξεκίνησε για να ενισχύσει περιοχές, επικεντρώθηκε στο κέρδος, και κατέληξε σε υπερφόρτωση, κοινωνική πίεση και περιβαλλοντική επιβάρυνση.
Η ίδια λογική επαναλαμβάνεται τώρα.
Η «βιομηχανία ταυτότητας» υπερπροβάλλεται επειδή φέρνει χρήμα, κύρος ( σύμφωνα πάντα με τον αξιακό κώδικα της εποχής ) και τηλεθέαση. Το κοινωνικό μήνυμα καταναλώνεται, εμπορευματοποιείται, και κινδυνεύει να στραγγαλίσει τις πραγματικές ανάγκες της νεολαίας: εκπαίδευση, πρόληψη χρήσης ψυχοτρόπων ουσιών, ψυχική υγεία, προστασία από εκμετάλλευση.
Δεν είναι λάθος η ιδέα της διαφορετικότητας. Είναι λάθος η προτεραιότητα, όταν τα βασικά προβλήματα μένουν χωρίς φωνή. Η ευαισθησία γίνεται προϊόν, η διαφορετικότητα brand, και οι νέοι βλέπουν την επιβίωσή τους να έχει λιγότερη αξία από μια εκπομπή, ένα workshop ή ένα project που «πουλάει».
