Την ώρα που η κυβέρνηση και ο αρμόδιος υπουργός έχουν κηρύξει «ανένδοτο αγώνα» κατά… των δουλεμπόρων, για να καλύψουν τις ευθύνες που προκύπτουν από την ευρωενωσιακή πολιτική των «επαναπροωθήσεων», ψήφισαν νόμο (6/2) που βάζει για τα καλά στο πλαίσιο της νόμιμης μετανάστευσης τα «δουλεμπορικά» των εταιρειών προσωρινής απασχόλησης (ΕΠΑ). Προς χάριν φυσικά των μεγάλων παικτών σε φάρμακο, βιομηχανία, τεχνολογία και άλλες υποδομές.
Εκβιασμός ζωής και θανάτου
Φαίνεται ότι για το Μαξίμου και τον υπουργό Μετανάστευσης Θάνο Πλεύρη η στρόφιγγα των «ροών» (τι χυδαία λέξη όταν μιλάμε για ανθρώπους) κλείνει και ανοίγει ανάλογα με τις ορέξεις των επιχειρηματιών. Το άρθρο 72Α που προστέθηκε στον Κώδικα Μετανάστευσης (σελ. 461, ν. 5275/2026) είναι σαφές: «Σε πολίτες τρίτων χωρών που επιθυμούν να εισέλθουν στη χώρα, ως εξειδικευμένο τεχνικό προσωπικό επιχείρησης που είναι εγκατεστημένη σε τρίτη χώρα, στο πλαίσιο σύμβασής της με ημεδαπή εταιρεία, για την κατασκευή μονάδων παραγωγής στους τομείς της τεχνολογίας, του φαρμάκου και της βιομηχανίας, χορηγείται εθνική θεώρηση εισόδου που επιτρέπει τη διαμονή για εργασία».
Για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία ποιου παραγγελία είναι το συγκεκριμένο νομοθέτημα, αρκεί να αναφερθεί ότι με βάση το 72Α οι εργάτες οφείλουν να προσκομίσουν στην αρμόδια προξενική αρχή «έγγραφα από τα οποία προκύπτει ότι το ύψος της επένδυσης είναι μεγαλύτερο των 10 εκατομμυρίων ευρώ».
Πόσο προβληματικό άραγε είναι να συνδέεται η νόμιμη μετανάστευση με την εργασία; Ο Λευτέρης Παπαγιαννάκης, διευθυντής του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες, απαντά μέσω του Documento: «Είναι εξαιρετικά προβληματικό, καθώς αναγνωρίζει στους ανθρώπους αποκλειστικά την ιδιότητα του εργαζόμενου ή του εργάτη και όχι τη θεμελιώδη τους υπόσταση ως υποκειμένων δικαιωμάτων. Ταυτόχρονα αποκλείει άλλες κοινωνικές πραγματικότητες: οικογενειακή επανένωση, φροντίδα, υγεία, επιβίωση, έμφυλη βία, πρόσβαση στην εκπαίδευση και τη δυνατότητα για κοινωνική ένταξη».
