Σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια πολιτικής επιβίωσης και «ξεπλύματος» των σκιών που βαραίνουν το βιογραφικό του, ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Μακάριος Λαζαρίδης, κατέφυγε σε μια δήλωση-ομολογία, δρώντας ως «ασπίδα» για να προστατεύσει τον Πρωθυπουργό ενόψει της κρίσιμης συζήτησης για το Κράτος Δικαίου.
Με μια καθυστερημένη και υποκριτική «δημόσια συγγνώμη», επιχείρησε να δικαιολογήσει τις προκλητικές του εκφράσεις των προηγούμενων ημερών, βαφτίζοντας την επιθετικότητά του ως δήθεν «ανάγκη αυτοπροστασίας».
Η ουσία όμως παραμένει αμείλικτη: ο κ. Λαζαρίδης παραδέχτηκε εμμέσως το θολό τοπίο γύρω από τους τίτλους σπουδών του. Ισχυρίστηκε πως, επειδή το πτυχίο του ήταν ανύπαρκτο για το ελληνικό κράτος (μη αναγνωρισμένο από το ΔΙΚΑΤΣΑ), προσλήφθηκε ως απλός απόφοιτος Λυκείου. Είναι τουλάχιστον προκλητικό να παρουσιάζει ως «ορθή λειτουργία των υπηρεσιών» το γεγονός ότι κατέλαβε θέσεις ειδικού συμβούλου, την ώρα που χιλιάδες επιστήμονες με αναγνωρισμένα πτυχία παραμένουν στο περιθώριο.
Ακόμα πιο εξοργιστική είναι η προσπάθειά του να φανεί «ιππότης» δηλώνοντας πως θα επιστρέψει τα χρήματα. Η υπόσχεση για έντοκο καταλογισμό των ποσών που έλαβε αχρεωστήτως δεν αποτελεί πράξη γενναιοδωρίας, αλλά παραδοχή μιας παράτυπης οικονομικής απόλαυσης εις βάρος του δημόσιου κορβανά επί σειρά ετών. Όσο για την υπεράσπιση της συζύγου του, η προσπάθεια να εμφανίσει τις οικογενειακές προσλήψεις στο κράτος ως «διαφανείς διαδικασίες» αποτελεί μνημείο πολιτικού θράσους και επιβεβαιώνει την αντίληψη περί κράτους-λαφύρου.
Ο κ. Λαζαρίδης, κρυπτόμενος πίσω από βαρύγδουπες λέξεις όπως «δολοφονία χαρακτήρα», αρνείται να αναλάβει την πραγματική πολιτική ευθύνη. Η παραμονή του σε κυβερνητικό θώκο, την ώρα που οι σκιές για τα προσόντα του παραμένουν, αποτελεί προσβολή για κάθε πολίτη που παλεύει με την αξιοκρατία και το Κράτος Δικαίου σε αυτή τη χώρα.
