Όταν μετά την απόφαση του συλλογικού κομματικού οργάνου του ΣΥΡΙΖΑ για στήριξη του κόμματος Τσίπρα, έπονται διευκρινίσεις επί διευκρινίσεων, μόνο μια εκδοχή μπορεί να ισχύει: αυτή η απόφαση είναι τεχνηέντως όσο θολή και όσο καθαρή χρειάζεται ανάλογα με τα σημεία στα οποία εστιάζει η πλειοψηφία και η μειοψηφία του κόμματος για τις εξελίξεις της επόμενης μέρας στην Κουμουνδούρου.
Στο δημόσιο διάλογο, η γενική απορία είναι αν κλείνει ή δεν κλείνει ο κύκλος του ΣΥΡΙΖΑ ως κομματικού θύλακα, κάτι που τυπικά θα απαντηθεί εν ευθέτω.
Σε πολιτικά στελέχη του χώρου όλα αυτά θυμίζουν τις παλινωδίες της Νέας Αριστεράς που επιχειρηματολογούσαν με διαφορετικές αναγνώσεις για κομματικές τους αποφάσεις . Μόνο που εκεί η πλειοψηφία ήθελε να μείνει στο κόμμα και να μην μετέχει σε κεντροαριστερό μέτωπο με το κόμμα Τσίπρα σε αντίθεση με τη μειοψηφία που κατέληξε να αποχωρήσει.
Στην περίπτωση της Κουμουνδούρου το δράμα είναι ότι η πλειοψηφία θέλει να πάει, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, στο κόμμα Τσίπρα θεωρώντας ότι αποτελεί τον ισχυρό ενωτικό εναλλακτικό προοδευτικό πόλο απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη και αδιαπραγμάτευτα στηρίζουν την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ.).
Η μειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ προτείνει εκλογικές συμμαχίες στη βάση προγραμματικού σχεδίου περιλαμβάνοντας και τον Αλέξη Τσίπρα, αλλά αν αυτή η συνεργασία δεν ευωδοθεί συντεταγμένα μεταξύ κομμάτων, να κατέλθει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στις εκλογές με όποιον θέλει και μπορεί. Μάλιστα έθεταν ζήτημα χρονοδιαγραμμάτων ώστε να υπάρξει απάντηση από τα άλλα σχήματα ή και χάραξη εναλλακτικού σχεδίου.
Σε αυτή τη γραμμή ήταν στελέχη όπως οι Ρένα Δούρου, Νίκος Παππάς Παύλος Πολάκης, Γιώργος Παναγιωτόπουλος, Τρύφων Αλεξιάδης, Γιάννης Αμανατίδης, Γιάννης Μπουλέκος, Βασιλική Λάζου κ.ά. που εκφράστηκαν μέσω τροπολογιών οι οποίες κατατέθηκαν αλλά μειοψήφησαν.
