Yποστελέχωση, ανυπαρξία ουσιαστικών δομών για ΑμεΑ και ηλικιωμένους, στεγαστική κρίση και υποβάθμιση των πολιτικών ισότητας καταγγέλλουν εκπρόσωποι τεσσάρων συλλόγων εργαζομένων για το υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας.
Πραγματοποίησαν συνέντευξη Τύπου στην ΕΣΗΕΑ, όπου κατέθεσαν συγκεκριμένα στοιχεία. Στην πρωτοβουλία συμμετείχαν ο Σύλλογος Εργαζομένων του Υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, ο Πανελλήνιος Σύλλογος Εργαζομένων ΟΓΑ (ΟΠΕΚΑ – ΕΦΚΑ), το Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζομένων Εθνικού Κέντρου Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΕΚΚΑ), ο Σύλλογος Υπαλλήλων της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων.
Σύμφωνα με τους εργαζόμενους, τρία χρόνια μετά την ίδρυση του Υπουργείου, η κατάσταση παραμένει στάσιμη για τους πολίτες, αλλά όχι για τις δαπάνες προβολής της ηγεσίας. Συγκεκριμένα: «Τρία χρόνια από την ίδρυση του Υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας και είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Δεν ισχύει το ίδιο όμως για τις δαπάνες του υπουργείου για εταιρείες διαφήμισης και δημόσιες σχέσεις, καθώς για το έτος 2026 έχουν πιστωθεί 2.100.000 ευρώ (!) μόνο για σχετικές “ανάγκες”».
Στον αντίποδα αυτής της δαπάνης παρουσίασαν αποκαλυπτικά στοιχεία που δείχνουν ότι η κοινωνική προστασία είναι υπό κατάρρευση:
«- 8 στα 10 άτομα με αναπηρία ή/και χρόνια πάθηση βασίζονται στη βοήθεια του οικογενειακού ή του φιλικού/κοινωνικού περιβάλλοντός τους προκειμένου να καλύψουν τις καθημερινές τους ανάγκες, χωρίς να λαμβάνουν οποιασδήποτε μορφής επαγγελματική φροντίδα ή υποστήριξη.
– Οι δημόσιες δομές φιλοξενίας ηλικιωμένων περιορίζονται αποκλειστικά στις βαριά υποστελεχωμένες δομές χρονίως πασχόντων των ΚΚΠΠ, οι οποίες, δεδομένης και της ισχνής δυναμικότητάς τους, δέχονται χρονίως πάσχοντες άνω των 18 ετών.
– Το κόστος στέγασης ως ποσοστό του διαθέσιμου εισοδήματος του νοικοκυριού είναι υψηλότερο στη χώρα μας (35,5%) από ό,τι στην Ε.Ε. (19,2%) μετατρέποντας το δικαίωμα όλων στην πρόσβαση σε αξιοπρεπή στέγη σε προνόμιο.
– Αφαιρείται η έννοια του φύλου από τις αρμοδιότητες των υπηρεσιών που είναι υπεύθυνες για την ισότητα, στοιχείο που δεν αποτελεί απλώς μια διοικητική αλλαγή αλλά αφορά στην αποδυνάμωση της ίδιας της έμφυλης διάστασης στις δημόσιες πολιτικές.
– Δεν υπάρχει ενασχόληση με αποτελεσματικές πολιτικές πρόληψης και προστασίας αλλά διαχείριση της αδράνειας και της υποβάθμισης των πολιτικών ισότητας των φύλων.
– Η χώρα μας κατατάσσεται:
- 2η στην Ε.Ε. ως προς τη μεγαλύτερη μέση ηλικία αποχώρησης των νέων από τη γονική κατοικία και τελευταία στη μετάβαση από το πανεπιστήμιο στην εργασία,
- 2η χειρότερη θέση της Ευρώπης όσον αφορά στον πληθυσμό σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό, με ποσοστό 27,5%,
- στην 3η χειρότερη θέση από το τέλος μεταξύ των χωρών της Ε.Ε. όσον αφορά στο ποσοστό κατανομής του πληθυσμού με σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση (14,9%),
- μεταξύ των πιο γηρασμένων χωρών της Ε.Ε., καθώς η φυσική μεταβολή του πληθυσμού παραμένει αρνητική, με τους θανάτους να υπερβαίνουν τις γεννήσεις και τη δημογραφική πίεση να εντείνεται,
- στην 22η θέση στην Ε.Ε. όσον αφορά στο πλήθος μονάδων στον Δείκτη Ισότητας Φύλου (57 μονάδες στις 100). Μάλιστα, 1 στις 3 γυναίκες έχει υποστεί κάποια μορφή έμφυλης βίας στη διάρκεια της ζωής της, ενώ οι ολοένα και συχνότερες γυναικοκτονίες τείνουν να μετατραπούν σε τραγική καθημερινότητα.
Το υπουργείο και οι εποπτευόμενοι φορείς του βρίσκονται σε μόνιμο καθεστώς «κατεπείγοντος», με τους εργαζόμενους στα όρια της σωματικής και ψυχικής εξάντλησης, σε ένα ατελείωτο σισύφειο μαρτύριο, υπερβάλλοντας καθημερινά εαυτόν για να στηρίξουν τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, την ίδια στιγμή που βιώνουν τα αποτελέσματα της ακραίας υποστελέχωσης, αναξιοκρατία και την απαγόρευση συμμετοχής τους στους κύκλους του Ενιαίου Συστήματος Κινητικότητας».
