Για την ελληνική Δικαιοσύνη η τύχη ενός ανθρώπου που αντιμετωπίζει τη μέγιστη των ποινών μπορεί να κριθεί μέσα σε χρόνο που δεν επαρκεί ούτε για την ανάγνωση των πρώτων σελίδων μιας δικογραφίας. Δεν ισχύει όμως το ίδιο για το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), το οποίο εξαιτίας των εγχώριων τακτικών καταδίκασε τη Ελλάδα για πολλοστή φορά για κατάφωρη παραβίαση των θεμελιωδών δικαιωμάτων.
Το χρονικό μιας προδιαγεγραμμένης καταδίκης
Η υπόθεση του Kledi Selami, ο οποίος βρέθηκε ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Αιγαίου κατηγορούμενος για ανθρωποκτονία, αναδεικνύει τις παθογένειες ενός συστήματος που συχνά θυσιάζει την ουσία της υπεράσπισης στον βωμό της δικονομικής ταχύτητας.
Ο Selami προσήλθε στο δικαστήριο χωρίς συνήγορο και χωρίς να γνωρίζει την ελληνική γλώσσα. Όταν το αίτημά του για αναβολή απορρίφθηκε, το δικαστήριο προχώρησε στον αυτεπάγγελτο διορισμό δικηγόρου, διακόπτοντας τη συνεδρίαση για μόλις μία ώρα. Μέσα σε αυτά τα 60 λεπτά, ο κατηγορούμενος έπρεπε να γνωρίσει τη συνήγορό του, να επικοινωνήσουν μέσω διερμηνέα και να αναπτύξουν υπερασπιστική γραμμή. Και παρά το προφανές ανέφικτο της προετοιμασίας επί της ουσίας , η διαδικασία συνεχίστηκε κανονικά και ως ήταν φυσικό επακόλουθο η πρωτόδικη ποινή των ισοβίων απλώς επικυρώθηκε από το Εφετείο.
