Μια χαίνουσα, εθνική πληγή που αρνείται να κλείσει, αιμορραγεί εδώ και 30 χρόνια στο οδόφραγμα της Δερύνειας.
Η θυσία του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού παραμένει χωρίς την παραμικρή δικαίωση, αποτελώντας ένα διαρκές, επονείδιστο μνημείο υποκρισίας από τη διεθνή κοινότητα και προκλητικής ασυλίας από την πλευρά της κατοχικής Τουρκίας.
Τα λόγια, τα στεφάνια και οι βαρύγδουπες δηλώσεις της πολιτικής ηγεσίας μπροστά στα μνήματα των ηρώων δεν μπορούν πλέον να κρύψουν την ωμή και εξοργιστική πραγματικότητα: Δεκατρία εντάλματα σύλληψης εκδόθηκαν, αλλά κανείς δεν φόρεσε χειροπέδες. Αντίθετα, οι άνθρωποι που χτύπησαν μέχρι θανάτου τον Ισαάκ και εκείνοι που πυροβόλησαν τον Σολωμού, όχι μόνο κυκλοφορούν ελεύθεροι, αλλά επιβραβεύτηκαν από το καθεστώς της Άγκυρας με θώκους εξουσίας και χλιδής!
Η απόλυτη ξεφτίλα: Από εκτελεστές, «υπουργοί»
Ο κατάλογος της ντροπής είναι ατελείωτος και δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ποιον ακριβώς έχουμε απέναντί μας.
- Ο αναπληρωτής «πρωθυπουργός»: Ο Ερχάν Αρικλί, ένας από τους συμμετέχοντες στην επίθεση κατά του Ισαάκ, το 2012 συνελήφθη στο Κιργιστάν, αλλά μετά από παρέμβαση της Τουρκίας αφέθηκε ελεύθερος. Επέστρεψε θριαμβευτής στα κατεχόμενα, έγινε αναπληρωτής «πρωθυπουργός» και μέχρι σήμερα κατέχει θέση στο ψευδοκράτος.
- Οι πόζες με τον Ερντογάν: Ο Κενάν Ακίν, ο άνθρωπος που σημαδεύει από το μπαλκόνι τον Σολωμό Σολωμού, δεν λογοδότησε ποτέ. Υπήρξε «υπουργός Γεωργίας», παραμένει αμετανόητος δηλώνοντας προκλητικά πως «θα το ξαναέκανε» και το 2020 φωτογραφήθηκε χαμογελαστός πλάι στον Ταγίπ Ερντογάν!
- Ασυλία από την Interpol: Στρατηγοί όπως ο Χασάν Κουντακτσί, που επέβλεπαν από το μπαλκόνι τη σφαγή, έζησαν μια πλουσιοπάροχη ζωή στην Τουρκία, έγραψαν βιβλία, κατέβηκαν στην πολιτική και πέθαναν στα κρεβάτια τους, αφήνοντας την Interpol να κυνηγάει «σκιές».
Η Ευρώπη κοιτάζει αλλού
Το 2008, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) καταδίκασε την Τουρκία για τις δύο δολοφονίες. Ήταν, όμως, άλλη μια καταδίκη «στα χαρτιά». Εδώ και δεκαπέντε χρόνια, η Άγκυρα αρνείται τη στοιχειώδη συνεργασία, περιφρονεί τις «κόκκινες ειδοποιήσεις» και προστατεύει τους δολοφόνους της μπροστά στα μάτια της διεθνούς κοινότητας.
Οι δύο ήρωές μας δεν έπεσαν στο σκοτάδι ενός αόρατου πολέμου. Δολοφονήθηκαν μέρα μεσημέρι, σε καιρό ειρήνης, μπροστά στα μάτια των κυανόκρανων του ΟΗΕ και των τηλεοπτικών συνεργείων όλου του πλανήτη. Τα πρόσωπα έχουν ονόματα, οι δολοφόνοι είναι γνωστοί. Όσο, όμως, η Ευρώπη συναλλάσσεται με την Τουρκία σαν να μη συνέβη τίποτα, ο όρος «δικαιοσύνη» για τον Ελληνισμό της Κύπρου θα παραμένει το πιο πικρό ανέκδοτο.
