Ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς επιμένει να ζει σε έναν κόσμο πολιτικής αυταπάτης, αδυνατώντας —ή εσκεμμένα αρνούμενος— να αντικρύσει την καλπάζουσα πολιτική του καταστροφή, καθώς οι εσωκομματικές φωνές για την «αποκαθήλωσή» του πληθαίνουν δραματικά μετά τις θερινές διακοπές.
Με την αφελή δήλωσή του ότι «μέχρι τον Σεπτέμβριο τα πράγματα θα έχουν ηρεμήσει κάπως», ο Μερτς αποδεικνύει ότι αγνοεί επιδεικτικά την οργή της κοινωνίας και την αποσύνθεση που προκαλεί η ίδια του η κυβέρνηση.
Η ιστορική κατακρήμνωση της δημοτικότητάς του στο εξευτελιστικό ποσοστό του 13% —το χαμηλότερο των τελευταίων 30 ετών— δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία, αλλά τη φυσική και αναπόφευκτη συνέπεια της καταστροφικής φιλομεταναστευτικής πολιτικής του.
Με τις πράξεις, την ανοχή και την ιδεολογική του αφέλεια, ο Μερτς άναψε το πράσινο φως σε αθρόες, ανεξέλεγκτες ροές λαθρομεταναστών, μετατρέποντας τις γερμανικές πόλεις σε εστίες ανομίας, υποβαθμίζοντας την ασφάλεια των πολιτών και διαλύοντας το κοινωνικό κράτος.
Αντί να θωρακίσει τα σύνορα και να βάλει φρένο στην ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση, ακολούθησε την ίδια καταστροφική συνταγή που γονάτισε τη χώρα, σπέρνοντας την απογοήτευση και σπρώχνοντας εκατομμύρια Γερμανούς στην αγκαλιά της ακροδεξιάς.
Η εσωκομματική δυσαρέσκεια για τις επιδόσεις του έχει πλέον χτυπήσει «κόκκινο» και το μέλλον του κρίνεται από τις κρίσιμες περιφερειακές εκλογές του Σεπτεμβρίου.
Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το ακροδεξιό κόμμα AfD καλπάζει προς την εξουσία —καταγράφοντας ποσοστά έως και 28% πανεθνικά— απειλώντας να κερδίσει για πρώτη φορά γερμανικό κρατίδιο, την ώρα που το CDU του Μερτς κατρακυλά στο 21%. Μπροστά σε αυτό το φάσμα της συντριβής, πίσω από κλειστές πόρτες, στελέχη της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης συζητούν ανοιχτά πλέον το σενάριο ενός «Kanzlertausch», δηλαδή της αιφνιδιαστικής αντικατάστασής του λίγο περισσότερο από έναν χρόνο μετά την ανάληψη της εξουσίας, προκειμένου να περισώσουν ό,τι σώζεται από τα ερείπια της παράταξης.
Μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν πρωτοφανής για τα πολιτικά ήθη της μεταπολεμικής Γερμανίας —όπου η αλλαγή καγκελαρίου εντός της ίδιας περιόδου έχει συμβεί μόλις τρεις φορές στην ιστορία, με τον Κόνραντ Αντενάουερ, τον Λούντβιχ Έρχαρντ και τον Βίλι Μπραντ—, ωστόσο φαντάζει πλέον ως η μόνη απεγνωσμένη κίνηση των συντηρητικών για να περιορίσουν τις πολιτικές συνέπειες.
Ως πιθανότερος διάδοχος ακούγεται ο πρωθυπουργός της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, Χέντρικ Βουστ, την ώρα που ισχυροί παράγοντες όπως ο Μάρκους Ζέντερ προσπαθούν να κρατήσουν τα προσχήματα, προειδοποιώντας ότι μια εσωτερική αποσταθεροποίηση θα φέρει τους ριζοσπάστες στην κυβέρνηση.
Ο Μερτς, εγκλωβισμένος στις αποτυχημένες πολιτικές του και στην αδυναμία του να διαχειριστεί το μεταναστευτικό τσουνάμι που ο ίδιος συντήρησε, κινδυνεύει να μείνει στην ιστορία ως ο καγκελάριος-σύντομο ανέκδοτο που παρέδωσε τη γερμανική σταθερότητα στο χάος και την πολιτική απαξίωση.
