Τη στιγμή που συνέβαιναν όλα αυτά εις τας Ευρώπας, και συγκεκριμένα στις χιονισμένες ελβετικές Άλπεις, εντός των τειχών δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Από την κακοκαιρία. Με προειδοποιήσεις που την τοποθετούσαν ένα βήμα πριν τη… συντέλεια του κόσμου. Σωστά ή λάθος αυτό είναι άλλη συζήτηση. Το δια ταύτα είναι πως, για μία ακόμη φορά, πίσω από τις ειδοποιήσεις για «ακραία καιρικά φαινόμενα» κρύφτηκε η γύμνια της πολυσυζητημένης κρατικής μηχανής. Που αν ξύσει κανείς λίγο χρώμα από την κρούστα ξεπροβάλει απαστράπτων ο… μουτζούρης. Ο καρβουνιάρης.
Κάτω από τη λάσπη βυθίστηκε για ακόμα μία φορά η ανικανότητα του επιτελικού κράτους. Απλώς αυτή τη φορά δεν ήταν η Μάνδρα, ο Ασπρόπυργος, η Ελευσίνα αλλά η Γλυφάδα και η Βάρη. Γιατί; Οι απαντήσεις είναι λίγο πολύ διατυπωμένες. Η τραγική ειρωνεία είναι πως στα τηλεοπτικά πάνελ θα κληθούν οι ειδικοί να (επανα)διατυπώσουν με σαφήνεια τους λόγους. Αλλά όχι οι υπουργοί, ασαφώς…
Ακόμα και με κουτάλια πάλευαν να ξεθάψουν τα ΙΧ τους στη Γλυφάδα, την επόμενη μέρα από τη νεροποντή. Όχι, το πρόβλημα δεν είναι η αναποτελεσματική επιλογή του απελπισμένου που βλέπει την περιουσία του να κατακλύζεται από μπάζα (και έχει καλώς αν το έχει ασφαλίσει για «καιρικά φαινόμενα»). Το επίδικο είναι η πέραν πάσης αμφιβολίας αναποτελεσματικότητα του λεγόμενου κράτους να το αποτρέψει και να αποδείξει ότι δεν είναι για τα μπάζα. Έστω και την επόμενη μέρα.
Μηνύματα, ειδοποιήσεις, ανακοινώσεις 10 ώρες πριν τα καιρικά φαινόμενα. Για το «κακό» που θα ακολουθούσε. Ναι, το κακό φταίει. Πάλι. Μέχρι το επόμενο.
Όμως, όπως και σε όλες τις άλλες περιπτώσεις ως τώρα, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Και τούτο διότι ως χώρα τοποθετούμε ψηλά τον πήχη. Όχι για να περάσουμε από πάνω και να αποδειχθεί το αξιόμαχο σε ακραίες συνθήκες. Αντίθετα, ο πήχης μπαίνει ψηλότερα για να περάσουμε ακόμα πιο άνετα. Από κάτω. Με το κεφάλι ψηλά.
Χορτάστε μηνύματα από το 112. «Περιορίστε τις μετακινήσεις». Λες και η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων βγαίνει από το σπίτι με καταιγίδα από καπρίτσιο. Από κάποια προσωπική – επαγγελματική διαστροφή δηλαδή. Και όχι από ανάγκη, όπως συμβαίνει από καταβολής κόσμου.
Να δεις είναι αυτή (πώς τη λένε;) η εξάρτηση από τον μισθό που αναγκάζει κάποιους να κάνουν πολλά, περισσότερο και λιγότερο, ευχάριστα πράγματα. Όπως να βγαίνεις επί σκοπώ από το σπίτι.
Πίσω από ένα αντίστοιχο μήνυμα (που προβλήθηκε προθύμως από τα ΜΜΕ μέσα από τα «χρυσά» σποτάκια της λίστας Πέτσα), περιορίστηκε εν πολλοίς η στρατηγική για τη διαχείριση της πανδημίας. Τα αποτελέσματα γνωστά.
Αμ στο Πέραμα; Ακόμα γελάνε. Αφού δεν έκλαψαν και δεν κλάψαμε όλοι με τη φωτιά το περασμένο Σάββατο δίπλα στα Καζάνια. Στα «Καζάνια του θανάτου» που λένε κάτοικοι και φορείς. Με το πύρινο μέτωπο δίπλα στις εγκαταστάσεις, το μισό Πέραμα πήγε μεσάνυχτα να δει τι συμβαίνει (ελλείψει άλλης ενημέρωσης και οι δρόμοι φράκαραν) ενώ το 112 έφτασε στα κινητά του κόσμου κανα… 2ωρο αργότερα. Το περιεχόμενο του μηνύματος; Να κλείσουν τα παράθυρα. Ευτυχώς, να λέμε, που δεν έλεγε να γυρίσουν πλευρό δηλαδή όσοι δεν ξύπνησαν από τις σειρήνες και την ίδια την ειδοποίηση της Πολιτικής Προστασίας.
Ανύπαρκτο σχέδιο, μηδενική ενημέρωση, παρά τις (όποιες) φιλότιμες προσπάθειες τοπικών φορέων για τη μοναδική διέξοδο διαφυγής του κόσμου, τη Λεωφόρο Δημοκρατίας. Απλά ένα μήνυμα του 112. Και μπόλικη δόση τύχης. Ως πότε;
Εν κατακλείδι, ως «τύχη» πρέπει να εκλαμβάνεται ότι πέρασε, με οριακή πλειοψηφία, από το Ευρωκοινοβούλιο η πρόταση της Αριστεράς (Left) για να εξεταστεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο η βραδυφλεγής βόμβα με την κωδική ονομασία «Mercosur» που απειλεί να τινάξει στον αέρα αγρότες και καταναλωτές στην Ελλάδα. Και όχι μόνο.
