Συνέντευξη είχε δώσει τη σελίδα μας πριν λίγο καιρό ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος Σπαρτιάτες Χάρης Κατσιβαρδάς. Μίλησε για όλους και για όλα χωρίς να κρυφτεί και χωρίς να διστάσει να κατονομάσει πρόσωπα και καταστάσεις.
Για τον κύριο Χάρη Κατσιβαρδά δεν πιστεύουμε ότι χρειάζεται να αναφέρουμε πολλά πράγματα.
Το όνομα του μιλάει από μόνο του.
Δημοφιλής δικηγόρος των Αθηνών με το δικηγορικό του γραφείο να αναλαμβάνει αρκετές από τις πιο γνωστές υποθέσεις, φιλοξενούμενος εκατοντάδες φορές σε τηλεοπτικές εκπομπές, πρωτοστάτης στον αγώνα κατά των υποχρεωτικών εμβολιασμών με ομιλίες και παρεμβάσεις σε δεκάδες συλλαλητήρια σε όλη την Ελλάδα.
Μας μιλάει για τα εμβόλια την δολοφονία των Τεμπών και το περίφημο ακαταδίωκτο.
1) Κύριε Κατσιβαρδά σας ευχαριστούμε που δεχτήκατε την πρόσκληση να μιλήσετε στη σελίδα μας και να βοηθήσετε τον κόσμο της Καρδίτσας και όχι μόνο να κατανοήσει κάποια πράγματα σχετικά με τα νομικά ζητήματα. Καταρχάς θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι η πόλη μας θρηνεί δύο νέα παιδιά από την δολοφονία των Τεμπών, εμείς έτσι την αναφέρουμε σε κάθε άρθρο που αφορά την αποφράδα ημέρα. Πριν λίγο ενημερωθήκαμε ότι υπάρχει πρόθεση από την Κυβέρνηση να ψηφιστεί στη Βουλή ένα νομοθέτημα σχετικά με το ακαταδίωκτο της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων που θα ερευνήσει το τραγικό συμβάν. Θα μπορούσατε να μας εξηγήσετε τι ακριβώς σημαίνει αυτό
Χ.Κ Καταρχάς να σας ευχαριστήσω εγώ εκ της ιδικής μου πλευράς θερμώς, όπου επιλέξατε την εμού ταπεινότητα, ίνα σας παραχωρήσω μία τοσούτον γόνιμη και εποικοδομητική συνέντευξη δια ένα ακανθώδες ζήτημα το οποίο πλήττει την τρέχουσα επικαιρότητα.
Καταρχάς η Εθνική Τραγωδία των Τέμπυ, αντιμετωπίσθη εκ του συνόλου του κοινοβουλευτικού κατεστημένου ως μία παράπλευρη απώλεια την οποία έσπευσαν άπαντες να επιβουλευτούν και να εκμεταλλευτούν ιδιοτελώς ενόψει των εκλογών, με υποκριτικά αφηγήματα ανθρωπισμού και συνηγορίας υπέρ των γονέων των τεθνεώτων, τα οποία όμως εν τω πυρήνα των, ήσαν ήκιστα πειστικά, διότι η πραγματικότητα ήτο άλλη.
Το απαράδεκτο ενός στυγνά διεφθαρμένου και σηψαμικού κράτους το οποίο αδιαφορεί δια την ανθρώπινη ζωή αλλά και στοιχειωδώς δια την εκπλήρωση των καθηκόντων του ως πολιτικοί, ήτοι να εποπτεύουν και να συνεργάζονται με τον Οργανισμό της Αμαξοστοιχίας, περιφρουρώντας την απαρέγκλιτη τήρηση των συμβατικών υποχρεώσεων της αγοράστριας εταιρίας, αντί αυτού όμως επέδειξαν υπερφίαλη αλαζονεία, δοθέντος ότι εξ όσων γιγνώσκω και είδε και το φως της δημοσιότητας, υπήρχαν σωρεία οχλήσεις εκ μέρους των αρμοδίων δια παραλείψεις πλην όμως ουδείς εκ της παρούσης κυβερνήσεως επελήφθη μετά σοβαρότητας ούτως ώστε να επιλύσει εγκαίρως και αμελλητί προκειμένου να αποσοβήσει τον επικείμενο μοιραίο.
Η διττή υποκρισία και ο υπερεκχειλίζον φαρισαϊσμός της κυβερνήσεως μεταξύ άλλων έγκειται και εις το γεγονός ότι μας καλλιέργησαν δήθεν την αδήριτη αναγκαιότητα υπάρξεως ψηφιοποιήσεως των πάντων, κατά την ίδια στιγμή την οποίαν, δεν είχα εφαρμόσει το σύστημα ανίχνευσης ψηφιακής πορείας.
Εννοώ, δηλαδή ότι ενώ η πολύφερνος δήθεν τεχνολογία αποτελούσε το αφήγημα και την ρητορική της παρούσης κυβερνήσεως αλλά και των λοιπών κοινοβουλευτικών κομμάτων, ως προς τον εκσυγχρονισμό δήθεν του Κράτους, δίκην προοδευτισμού, συντμήσεως των προθεσμιών αναμονής, καταργήσεως της διογκωμένης γραφειοκρατίας και ούτω καθ’ εξής, επί τη πράξει, η κυβέρνηση ουδέποτε εφήρμοσε τις νέες τεχνολογίες δια τον Ο.Σ.Ε, δια την πιο καίρια και κεντρική αρτηρία μαζικής μεταφοράς η οποία διατρέχει ανυπερθέτως όλη την Επικράτεια μακράν.
Η ολιγωρία και η αδράνεια αυτή, αποδεικνύει πανηγυρικά το μείζονα εμπαιγμό τον οποίο έχει σήμερον υποστεί ο Ελληνικός λαός, ούτως ώστε να ανανήψει και να εξάγει τα ιδικά του εν γένει συμπεράσματα αναφορικώς προς την αντικειμενική πραγματικότητα περί των πολιτικών ιθυνόντων και ότι οι αποφάσεις τις οποίες λαμβάνει ουδαμώς αφορούν το δημόσιο συμφέρον, απλώς καθίστανται καθ’ υπαγόρευση και κατά παραγγελία προς την εξυπηρέτηση αλλότριων υπερεθενικών συμφερόντων και μόνον, άνευ ετέρου τινός.
Η καθολική και βίαιη ψηφιοποίηση εξυπηρετεί αλλότριες σκοπιμότητες, οι οποίες θα αποκαλυφθούν νομοτελειακά και συν τω χρόνω, προϊόντι, διότι η πρόθεση καθίσταται ο πλήρης έλεγχος και η αμαύρωση του ανθρώπινου προσώπου δια της ολοσχερούς καταργήσεως πάσης μορφής ανθρωπίνης ελευθερίας και συνακολούθως αξιοπρεπείας.
Τηρουμένων των αναλογιών, δυνάμει της υφιστάμενης υπόρρητης πλην όμως αδιαμφισβήτητης ως άνω απτής πραγματικότητας, η κυβέρνηση δια να μην αποκαλυφθούν οι πραγματικώς υπαίτιοι και αλλά και τα γενεσιουργά αίτια (καθότι ήδη διαρρέουν πολλές εκδοχές και δια το ακατάληπτο ατύχημα της 1η Μαρτίου 2023, γεγονός το οποίο φοβίζει του κρατούντες, εν περιπτώσει, έλθουν εις το φως της δημοσιότητας) θέσπισαν το ακαταδίωκτο, γεγονός θεσμικά πραξικοπηματικό, σφόδρα αντιδημοκρατικό, και αντισυνταγματικό, καθότι προσκρούει ευθέως προς αρχή της ισότιμης μεταχειρίσεως και την διαφανείας ως προς τα ως άνω μείζονα ζητήματα.
Εάν είχαμε σοβαρό Κράτος και σώφρονα λαό με ορθά τεταμένα ορθοπολιτικά κριτήρια, αυτήν τη στιγμή θα κλειδωνίζετο το σύμπαν και θα ανατρέπετο άρδην η παρούσα κυβέρνηση καθότι το ακαταδίωκτο συνίσταται εν προκειμένω ότι απαλλάσσονται τα μέλη της επιτροπής από τυχόν άσκηση ποινικής δίωξης εις βάρος τους για τυχόν διάπραξη του ποινικού αδικήματος κατά την εκτέλεση αναλήψεως των καθηκόντων των, ως εμπειρογνώμονες.
Όπερ και τούτο, σημαίνει ότι εκ του Νόμου θωρακίζονται με την μη καταδίωξη εις περίπτωση ένθα ο θιγόμενος υποβάλλει εις βάρος του μήνυμα, φερ’ ειπείν για πλημμελή εκτέλεση καθήκοντος, ψευδή κατάθεση και ούτω καθ’ εξής.
Ως εκ τούτου αυτό και μόνον ως γεγονός γεννά βάσιμες υποψίες και εγείρει ερωτηματικά τι φοβάται η κυβέρνηση και έσπευσε να θεσπίσει το διαβόητο αυτό «ακαταδίωκτο», διατί άραγε δρα τοιουτοτρόπως, τι θέλει να συγκαλύψει ή να υποθάλψει, εξ αντιδιαστολής δε και όλως τουναντίον, εάν πραγματικά δεν ήθελε να υπάρχει η παραμικρά καταλειπομένη αμφιβολία ή επιθυμούσε να διαχύσει άπλετο φως προς την Εθνική Τραγωδία δεν θα προέβαινε εις μία τέτοια έμμεση προσβολή της μνήμης των νεκρών, σπεύδοντας εν τινί τρόπω, να αποσείσει τυχόν ο,τιδήποτε οψέποτε και εάν προκύψει εκ της ερεύνης εισέτι και απεκάλυπτε εγκληματικές παραλείψεις ή πράξεις εκ της κυβερνήσεως.
2) Ως δεύτερο ερώτημα θα θέλαμε να εξηγήσετε στους αναγνώστες μας αν μπορεί πραγματικά να υπάρξει το ακαταδίωκτο και με ποιο τρόπο κάποιος που θα θέλει να κινηθεί νομικά να το “σπάσει”
Χ.Κ Η απάντησή μου, ταύτη, εν μέρει συγκεφαλαιώνεται εις την πρώτη, δοθέντος ότι, το ακαταδίωκτο κατατείνει αποκλειστικά ως προς την απόσειση τυχόν ευθυνών ιθυνόντων ανακύψουν εκ της ερεύνης εμπειρογνωμώνων, τώρα, νομικά λογίζεται ιδιαίτατα δυσχερές να καμφθεί, εξ αυτού του λόγου θεσπίστηκε ούτως ώστε να κωλύεται εις Νόμο οιαδήποτε τυχόν Εισαγγελική έρευνα κατόπιν υποβολής εγκλήσεως ή μηνύσεως κατά της επιτροπής Εμπειρογνωμώνων.
Πέραν όμως του ποινικού σκέλους, δηλαδή για πράξεις ή παραλείψεις του Ποινικού Κώδικα δια τις οποίες προβλέπονται ποινές φυλακίσεως ή καθείρξεως αναλόγως τον βαθμό του εγκλήματος εάν δηλαδή πρόκειται δια πλημμέλημα ή κακούργημα, υπάρχει η δυνατότητα να εγείρει κανείς, όποιος δηλαδή θίγεται και έχει έννομο συμφέρον αγωγή αστικής αποζημίωσης δια αδικοπραξία, αξιώνοντας την επιδίκαση εύλογης χρηματικής ικανοποίησης ως ηθική βλάβη και την καταβολή αποζημίωσης δια τυχόν οιαδήποτε θετική ή αποθετική ζημία.
Εν άλλοις λόγοις, ενώ ως προς το ποινικό σκέλος παρέλκει οποιαδήποτε δυνατότητα παρακάμψεως του νομικού ακαταδιώκτου, ως προς το αστικό σκέλος δύναται ο έχων έννομο συμφέρον να στραφεί κατά οιουδήποτε μέλους της επιτροπής αξιώνοντας την εις βάρος του επιδίκαση αποζημιώσεως.
3) Άσχετα με το πόρισμα που θα βγάλει η Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων προκύπτουν καθαρά και πολιτικές ευθύνες αφού η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε στείλει κονδύλια σχετικά με την αναβάθμιση της ασφάλειας των σιδηροδρόμων και δεν πραγματοποιήθηκε κανένα έργο προς αυτή την κατεύθυνση. Αν κάποιος συγγενής ενός αδικοχαμένου ατόμου θέλει να κινηθεί νομικά ενάντια σε ένα πολιτικό πρόσωπο οποιοδήποτε και να είναι αυτό μπορεί να το κάνει ή υπάρχει λεγόμενη ασυλία
Χ.Κ Καταρχάς η έννοια της ασυλίας σημαίνει ότι (το πολιτικό πρόσωπο), έχει το ακαταδίωκτο, ως προς το ποινικό σκέλος, αστικά όμως ουδείς τον παρεμποδίζει (τον θιγόμενο) να στραφεί εναντίον του.
Ασφαλώς η άσκηση αγωγής καθίσταται παντάπασι θεωρητική διότι επιβάλλεται δέον όπως στοιχειοθετηθεί ότι ο συγκεκριμένος πολιτικός ή οι πολιτικοί δολίως ενήργησαν ή παρέλειψαν προκειμένου να προξενήσουν ζημία, δηλονότι απαιτείται υπαίτια και παράνομα να ενήργησαν οι πολιτικοί δράστες κατά συναυτουργία ή παραυτουργία, γεγονός το οποίο καθίσταται δύσκολο να αποδειχθεί εις το δικαστήριο από άποψη νομοτεχνική.
Είναι άλλο οι τεράστιες πολιτικές ευθύνες, όπου ηθικά μόνον παλινορθώνονται με την καταψήφιση ενός πολιτικού προσώπου και ποινικές λόγω ακαταδίωκτου, τώρα αστικά δύναται κανείς να στραφεί αλλά είναι δύσκολο να αποδειχθεί, εγώ κάνω ένα πρόσθετο βήμα και λέγω, ακόμη και εν τέλει ευσταθεί στενά νομικά η αγωγή αποζημιώσεως κατά ενός πολιτικού προσώπου, ποιος δικαστής θα το πράξει την στιγμή την οποία η δικαιοσύνη πνέει τα λοίσθια διότι είναι πασίδηλον ότι έχει καταλυθεί πανηγυρικά η λειτουργική ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, εκ των ωμών παρεμβάσεων, της εκτελεστικής εξουσίας, άρα δοθέντος ότι δεν τηρείται η κατά το άρθρο 26 του Συντάγματος διάκριση των εξουσιών και ελέγχεται πλήρως ιδίως εις τέτοιου είδους μείζονες και ακανθώδεις δια το πολιτικό γίγνεσθαι της Πατρίδας μας υποθέσεις, αντιλαμβάνεσθε ότι οι συνθήκες καθίστανται ιδιαίτατα δυσχερείς και εν ταυτώ ανυπέρβλητα αντίξοες.
4) Εδώ κύριε Κατσιβαρδά προκύπτει το εξής ερώτημα. Δυστυχώς η ελληνική δικαιοσύνη τατελευταία χρόνια δεν στέκεται στο ύψος των περιστάσεων και υπάρχουν πολλές καταγγελίες για “περίεργες” αποφάσεις. Μπορεί κάποιος που θα κινηθεί νομικά να ελπίζει σε δικαίωση ή θα πρέπει να προχωρήσει το θέμα στα ευρωπαϊκά δικαστήρια
Χ.Κ Καταρχάς η δικαιοσύνη εν τη Πατρίδι μας ελέγχεται απολύτως, ως εκ τούτου δεν υφίσταται λειτουργική ανεξαρτησία, τούτο συνιστά μία ουτοπία και ένα ακαδημαϊκό φληνάφημα (οι Συνταγματολόγοι ομιλούν δια διασταύρωση ή ενίοτε θεμιτή εισπήδηση της μίας εξουσίας προς έτερη), περαιτέρω όμως η προσφυγή προς τα ευρωπαϊκά δικαστήρια, προϋποθέτει ανυπερθέτως την εξάντληση όλων των βαθμών δικαιοδοσίας προς τα ημεδαπά δικαστήρια, αλλά εν πάση περιπτώσει, μεταξύ άλλων, και τα Ευρωπαϊκά δικαστήρια δεν καθίστανται τα πλέον αντικειμενικά και αμερόληπτα, απλώς υφίσταται μία μεγαλυτέρα ελπίδα εκ των Ελληνικών.
Επιτρεψατέ μου ενδεικτικά να παραθέσω εν προκειμένω ένα πρόσφατο άρθρο μου το οποίο παθαλογο-ανατέμνει την παθογένεια της δικαιοσύνης κατόπιν των πρόσφατων εξελίξεων της απόπειρας δωροδοκίας του Προέδρου του Α1 του Αρείου Πάγου, το εν λόγω άρθρο δημοσιεύθηκε την 14η-4-2023 εις τις Δικογραφίες τις Μαίρης Μπενέα, της αυτής δημοσιογράφου η οποία το πρώτον προέβαλε το μείζον αυτό ζήτημα κατόπιν συνεντεύξεως μετά του κ. Τζανερίκου, και είτα σας το παραθέτω, διότι φρονώ ότι φέρει ιδιαίτερο ενδιαφέρον :
Η Δικαιοσύνη εν Τάφω – τα τριάκοντα αργύρια- οι βιαστές της Δημοκρατίας και ο αδέκαστος Δικαστής.
Οι έγκονοι του Ιούδα, προδίδουν την δημοκρατία μας αποπειρωμένοι να δωροδοκήσουν αντί τριάκονα αργύρια την Δικαιοσύνη :
«Τότε πορευθείς εις των δώδεκα, ο λεγόμενος ᾿Ιούδας ᾿Ισκαριώτης, προς τους Αρχιερείς, είπε· Τι θέλετέ μοι δούναι, καγώ υμίν παραδώσω αυτόν;
Οι δε έστησαν αυτώ τριάκοντα αργύρια. Καί από τότε εζήτει ευκαιρίαν, ίνα αυτόν παραδώ..»
«Ο δε παραδιδούς αυτόν έδωκεν αυτοίς σημείον λέγων· Ον αν φιλήσω, αυτός εστι· κρατήσατε αυτόν. Καί ευθέως προσελθών τω ᾿Ιησού, είπε· Χαίρε, Ραββί· και κατεφίλησεν αυτόν. Ο δε Ιησούς είπεν αυτώ· Εταίρε, εφ᾿ ω πάρει. Τότε προσελθόντες επέβαλον τας χείρας επί τον ᾿Ιησούν, και εκράτησαν αυτόν»
Οι έκγονοι των φορέων της διαχρονικής εσχάτης προδοσίας, εκ της Σταυρώσεως του Θεανθρώπου, άχρι του νυν, οι προσφιλείς ιδιοτελείς γραμματείς και φαρισαίοι, ούτως βραχέως ειπείν οι περίπυστοι προβατόσχημοι λυκοποιμήνες των εγχώριων και υπερεθνικών διεφθαρμένων- μισάνθρωπων, διευθυντηρίων, φωνασκούν στεντορείως και αλαλάζουν επί αδίκω, «άρον άρον Σταύρωσον Αυτόν» ουχί επειδή έχει διαπράξει κανείς κάποιο ποινικό αδίκημα ή καθίσταται αποδεδειγμένα επικίνδυνος δια την δημόσια τάξη και ασφάλεια, αλλά επειδή, το εθνικό κόμμα «ΈΛΛΗΝΕΣ», του τ. Εισαγγελέως κ. Κανελλοπούλου, με συνιδρυτή τον Ηλία Κασιδάρη, έχει αποσπάσει ένα παγιωμένο ποσό τουλάχιστον 8 με 12% ανά την Επικράτεια.
Η αρτιφανής αυτή ωμή, ιταμή και απροκάλυπτη επέμβαση προς την λειτουργική ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης συνιστά ένα κατάφωρα πρωτοφανές θεσμικό πραξικόπημα το οποίο κλυδωνίζει εκ βάθρων τα θεμέλια του δημοκρατικού μας πολιτεύματος και εν ταυτώ, τιτρώσκει την θεμελιώδη αρχή της λαϊκής κυριαρχίας
Η ανοσιουργηματική αυτή πράξη, επιφέρει αυτοδικαίως διττές ιδιαζόντως επαχθείς συνέπειες ως προς την εύρυθμη λειτουργία του πολιτεύματος, αφενός, την ποδοπάτηση της διάκρισης των εξουσιών κατακρημνίζοντας το άρθρο 26 του Συντάγματος και εξ ετέρου, το άρθρο 52 αυτού, διότι τοιουτοτρόπως η οιονεί διδακτορική και άκρως επιλήψιμος συμπεριφορά της κυβερνήσεως κατατείνει και υποτείνει εις την αισχρά χυδαία και ευθεία περιφρόνηση της εκδηλωθείσης βουλήσεως της ύπατης αρχής του Ελληνικού έντιμου λαού, ο οποίος καταφάσκει το πρόγραμμα του κόμματος «ΕΛΛΗΝΕΣ».
Είναι πρόδηλο ότι η κυβέρνησις δρα ωσεί δικτάτωρ, του πάλαι ποτέ Σιδηρούν Παραπετάσματος, ήτοι της έκπαλαι Σοβιετικής Ενώσεως η οποία δια στυγνά ολοκληρωτικό τρόπο επέβαλε την μονιστική άποψη της καταργώντας πάσα μορφή ιδεολογικού πλουραλισμού και πολυφωνίας, το αυτό συντελείται εν προκειμένω δια της κατάπτυστης και ονειδιστικής αυτής θεσμικής βίας η οποία καταλύει πάν ψήγμα νομιμότητας καταστρατηγώντας πάσα κορυφαία επιταγή του Νομικού μας πολιτισμού, αγάγοντας νομοτελειακά την χώρα εις άκρως αντιδημοκρατικά καθεστώτα.
Ο εκφυλισμός της δημοκρατίας μας δια τούτου του τρόπου μας φαιδροποιεί παγκοσμίως, εξομοιώνοντάς μας με μία τριτοκοσμική χώρα, η οποία στερείται θεσμών αρχών και διοικείται από μια ολιγαρχία η οποία σύγκειται από έναν ποταπό εσμό διαπλοκής συμφερόντων (επιχειρηματιών, δομών, στοών, συμβουλίων,) οι οποίοι φοβούνται υπέρμετρα από το λαό και σπεύδουν να μετέλθουν αθέμιτες πρακτικές ίνα καθυποτάξουν τον λαό και να προσκόψουν την ελευθέρα και ανόθευτη βούλησή τους.
Εν προκειμένω, η ωμή παρέμβαση προς την δικαστική εξουσία, ούτως ώστε η εκτελεστική εξουσία να επιβάλλει ξύλοις και ροπάλοις την βούληση της, καίτοι, τοιαύτη εναντιούται σφόδρα προς την βούληση του Ελληνικού λαού και επί τω τέλει να την χειραγωγήσει επαίσχυντα και απροκάλυπτα προς τον αποκλεισμό του κόμματος «ΕΛΛΗΝΕΣ» τούτο δε, αποδεικνύει το μέγεθος των θεσμικών αυθαιρεσιών από τους αδίστακτους βιαστές της Δικαιοσύνης.
Εντούτοις, εν τη Πατρίδι μας, υπάρχουν εισέτι και σήμερον, άνθρωποι οι οποίοι ανθίστανται και εξακολουθούν απροσκόπτως να φυλάττουν Θερμοπύλες παραμένοντας ακέραιη εις τον όρκο των οποίο έχουν ομώσει ενώπιον του Θεού και της Δικαιοσύνης, να υπηρετούν το δίκαιο υπηρετώντας και υπακούοντας αταλάντευτα την φωνή της συνειδήσεως τους.
Η αντίδραση του προέδρου Α1 Τμήματος του Αρείου Πάγου, κ Τζενερίκου, εις μία εποχή ένθα ο ολετήρας της όζουσας σήψεως κατισχύει, και άπαντες ενδίδουν αντί τριάκοντα αργυρίων προκειμένου να προδώσουν εν ακαρεί χρόνω, πάσα αρχή και αξία, εν προκειμένω, υπάρχουν άνθρωποι οι οποίο ανθίστανται με γνώμονα την αλήθεια, την Δικαιοσύνη, την Δημοκρατία και τον Θεό.
Η σιδηρά αντίσταση του κ. Τζενερίκου, να ίσταται εις το ύψος των περιστάσεων παρά τις όποιες συνθλιπτικές πιέσεις των καθιστούν εις το ύψος της Ιστορίας, όμοιου με τον Πολυζωίδη και Τερσέτη, καθότι αγνόησε τον ολετήρα των ευμεγέθων υπερεθνικών συμφερόντων και υπήκουσε μετά σθένους, ανδρείας και ηθικής εις την αλήθεια,
Εν κατακλείδι η θνήσκουσα δικαιοσύνη ήτις κείται εν Τάφω, δέον όπως διαφυλαχθεί, τούτο επετεύχθη δια τους ως άνω δικαστού, δηλονότι του κ. Τζενερίκου, τούτων δοθέντων, προσδοκούμε την καθολική, άρδην και ράγδην εξανάσταση της καθημαγμένης Δικαιοσύνης, οι υπηρετούντες αυτήν ήτοι οι αξιότιμοι κύριοι Δικαστές δέον όπως τηρούν απαρεγκλίτως τις θεμελιώδεις αρχές της Δημοκρατίας και να μην ενδίδουν αμελλητί, εις τις άνωθεν πιέσεως των αργυρώνητων και εξωνημένων πολιτικών μας, ο καιρός γαρ εγγύς, να το διαγνώσουμε κατά πόσο θα ενεργήσουν αδέκαστα, αντιπαρεχόμενοι οιαδήποτε έξωθεν παρέμβαση εκ των εξωθεσμικών παρακέντρων
5) Αυτές οι ενέργειες που αναφέρατε ισχύουν και για το ακαταδίωκτο της Επιτροπής Λοιμωξιολόγων, γιατί εδώ υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που πήραν αποφάσεις σχετικά με την υγεία σωματική και ψυχική και προέτρεψαν τον κόσμο να προβεί σε κάποιες ενέργειες οι οποίες είχαν επιπτώσεις και στην ψυχική κατάσταση των ατόμων όπως ο εγκλεισμός και στην οικονομική όπως το κλείσιμο των καταστημάτων αλλά και στην ανθρώπινη ζωή με τις παρενέργειες που υπάρχουν πλέον επιβεβαιωμένα από την ιατρική πράξη του εμβολιασμού
Χ.Κ Ακριβώς ούτως έχουν τα πράγματα, το ακαταδίωκτο συνιστά ένα κατάδηλο αντιδημοκρατικό μέσο το οποίο δρα ως εργαλείο της κυβερνήσεως να δύνανται οι δήθεν αντικειμενικοί λοιμωξιολόγοι να αυθαιρετούν παρεκκλίνοντας ανεξέλεγκτα εκ των καθηκόντων τους και να προπαγανδίσουν ασύστολα προς την κοινή γνώμη προτάσσοντας δήθεν την επιστημονική τους ιδιότητα ως πρόσχημα.
Εν άλλοις λόγοις με αιχμή του δόρατος την επιστημονική τους ιδιότητα, χειραγωγούσαν την κοινή γνώμη, επιδιώκοντες να την καταπείσουν με απατηλά επιχειρήματα, ως έμμισθα φερέφωνα της κυβερνητικής πολιτικής υπέρ του ιού, εξ αυτού του λόγου, περιάπτοντο του ακαταδιώκτου, ούτως ώστε να μην υποβληθούν εις βάρος τους μηνύσεις διότι ορισμένοι εξ αυτών, ενδεχομένως φέρουν ποινικές ευθύνες, αφού εκ των προτέρων ο στόχος των καθίσταται η επιβολή μίας φαιάς και μελαίνης προπαγάνδας προς την κοινή γνώμη, άνευ να λογοδοτούν ουσιαστικά εις την Δικαιοσύνη, πρόκειται υπό άλλη διατύπωση δια στυγνά φερέφωνα, κύμβαλα αλαλάζοντα του συστήματος.
Εις επίρρωσιν των ως άνω προς περαιτέρω διεξοδική ανάλυση σας παραθέτω, ένα σχοινοτενές άρθρο το οποίο εδημοσιεύθη προ δύο ετών, ήτοι τον μήνα Απρίλιο του έτους 2021, εις την εφημερίδα του Καναδά THE CANADIAN NEWS,σχετικώς με το αρτιφανές τότε ανήκουστο Νόμο περί ακαταδιώκτου και επεισάγομαι ακολούθως :
Η αίρεση του «θεσμικώς» ακαταδίωκτου άλλως η Δημοκρατία εν Τάφω
Η θεσμική βία την οποία βιώνει ο Έλλην Πολίτης, ένεκεν της σωρείας καταστρατηγήσεων του Καταστατικού Χάρτη του Ελλαδικού Συντάγματος, ενεργοποιούν αυτοδικαίως την ακροτελεύτια διάταξη του άρθρου 120 παράγραφος 4 του Συντάγματος, ήτοι την, κατά το προσφυώς λεγόμενον, «Επιτομή του Συνταγματικού Πατριωτισμού», καθότι, η εν θέματι διάταξη, αναγνωρίζει ευθέως προς τον Έλληνα Πολίτη, το δικαίωμα και την υποχρέωση, να αντλήσει την εξουσία αυτή, εκ του ως άνω άρθρου, ίνα καταστεί αυτόκλητος θεμετοφύλακας και άγρυπνος φρουρός της Συνταγματικής Νομιμότητας, δοθέντος ότι η παράγραφος 2 του άρθρου 120, απαιτεί από τον Έλληνα πολίτη τον σεβασμό προς το Σύνταγμα και τους Νόμους οι οποίοι συμφωνούν με αυτό, αλλά και την αφοσίωση εις την πατρίδα και την Δημοκρατία.
Ως εκ τούτου επαφίεται εις τον Πατριωτισμό των Ελλήνων, η σύννομη _κατά την υποκειμενική μου γνώμη, κατά διασταλτική ερμηνεία της ως άνω διάταξης, αντίδραση του πολίτη_, εν προκειμένω, κατά των σφετεριστών της λαϊκής κυριαρχίας, οι οποίοι πραξικοπηματικά καταλύουν θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος, φαλκιδεύοντας δυσανάλογα των αντικειμενικών περιστάσεων μείζονα δικαιώματα των πολιτών (κατά κατάφωρη παραβίαση δηλαδή της περίπυστης αρχής της αναλογικότητας, ειδικότερης έκφανσης του Κράτους Δικαίου κατ’ άρθρο 25 του Συντάγματος), όπως η ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας ως προς το σύνολο των επιμέρους πτυχών και εκφάνσεώς της, (ατομική-επαγγελματική δράση, απρόσκοπτη μετακίνηση) αλλά και την μείζονα αποστέρηση της ελευθέρας βούλησης αποφάσεως περί της αυτοδιάθεσης της υγείας αυτής καθ’ αυτήν των πολιτών, αλλά και της ανεπηρέαστης αλλά και κατόπιν ρητής εμφατικής αξιώσεως τους (νοείται των πολιτών), δια ειδικής έγκυρης και εμπεριστατωμένη ιατρικής πληροφόρησης περί την πανδημίας και των παρενεργειών της υπό της Πολιτείας, ούτως ώστε εν τέλει να συγκαταθέσουν συνειδητά, προς πάσα επιγενόμενη Ιατρική πράξη.
Η ανεδαφική και στερούμενη, επαρκούς τεκμηριώσεως, θεμελίωση του όρου «δημόσια υγεία» και ο δογματικός και άκρατος μονισμός ενημέρωσης από μία συγκεκριμένη μερίδα Λοιμοξιολόγων εν Ελλάδι, περί του αντικειμενικώς ή επιστημονικώς κατά το μάλλον ή ήττον, «ορθώς λαμβάνειν» ως προφυλακτικό μέτρο εξουδετερώσεως διασποράς του σύγχρονου επάρατου ιού, εν συνδυασμώ με τον σιδηρούν αποκλεισμό της ανεμπόδιστης ελευθερίας εκφράσεως, αντιφρονούντων ιατρών εις τα, εν Ελλάδι, συστημικά Μ.Μ.Ε, ελεγχόμενα απεριφράστως υπό τους μη διαυγείς μηχανισμούς, ορισμένου εσμού συμφερόντων, ήγειραν ευλόγως υποψίες προς τους γρηγορούντες πολίτες, περί της φυόμενης, εις τον αντίποδα, οιονεί «επιδημίας», καθολικής ποδηγέτησης των Μ.Μ.Ε, περί καλλιέργειας συλλογική φόβου, δια μέσου της παράνομης κατακράτησης και βιαίας στέρησης της προσωπικής ελευθερίας των πολιτών, δια των αλλεπάλληλων εγκλεισμών, υπό την «ιδιώνυμη» επαχθή απειλή επιβολής διοικητικού προστίμου και απηνούς ασκήσεως ποινικής διώξεως.
Ως εκ τούτου την κατηγορία των σκεπτικιστών πολιτών, περί του τρόπου επιβολής της πανδημίας και των επιπτώσεων εις τα δημοκρατικά τους δικαιώματα, άρχισαν, οι διάφοροι μηχανισμοί, να τους στιγματίζουν με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς, κατονομάζοντας του αορίστως ως «σεσημασμένους εγκληματίες του νεοπαγούς ιού, ψεκασμένους, συνομωσιολόγους, ακροδεξιούς», δια τον απλούστατο λόγο ότι τόλμησαν, να αμφισβητήσουν την αυθεντία της εξουσίας, η οποία επιβάλλει δια πυρός και σιδήρου, την ιατρικώς αναιτιολόγητη υποχρέωση, διαρκούς λογοδοσίας των πολιτών δια πάσα κίνηση τους, η την δια νόμου επιβολή αμφίβολης αποτελεσματικότητας προφυλακτικών μέτρων.
Η συλλογική αυτή αντίδραση νέων επιστημόνων προς την Νέα Τάξη Πραγμάτων προς μία άκρως ιατρικώς αβάσιμη αλλά και νομικώς αντισυνταγματική και καθόλα έκνομη, επιβολής συλλήβδην και κατά συρροή μέτρων, τα οποία προσβάλλουν ευθέως την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, προϊόν επεξεργασίας επιβολής υπερεθνικών αλλότριων συμφερόντων της, προφανώς ανησύχησε τους κρατούντες.
Η πατερναλιστική αυτή υπερ-εξουσία της κυβέρνησης, ομοιάζει με αστυνομικό κράτος ολοκληρωτικού τύπου, το οποίο υπό τον μανδύα της επίφασης της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, επιχειρεί να περιάγει την χώρα, προς μία μόνιμη κατάσταση πολιορκίας, η οποία δήθεν δικαιολογείται και συγχωρείται, από την πολύκροτη πανδημία ως παγίως επαπειλούμενο κίνδυνο της δημόσιας υγείας, εξ αυτού του λοιπόν του λόγου ο πολίτης σήμερα απολύεται εκδικητικά από την εργασία του, ακόμη και τα παιδιά στερούνται της εκπαιδεύσεως, άνευ ετέρου τινός εν είδει τιμωρίας, ως αντιφρονούντες και μη συμμορφούμενη προς την άλογη κρατική βία.
Η διχοστασία εις τους κόλπους της κοινωνίας καθώς και η ρατσιστική βία προς τους έχοντες μία τεκμηριωμένα διαφορετική άποψη αμφισβήτησης του ως άνω επιβεβλημένου «αφηγήματος» διώκεται καθοιονδήποτε τρόπο, με την μοφμή του αρνητή της αυθεντίας της δεσποτείας του αδιαμφισβήτητου κύρους του «Ηγεμόνα».
Εν τω πλαισίω αυτό, νύκτωρ, βεβιασμένα, εν κρυπτώ και παραβύστω, ψηφίστηκε, την 22η-04-2021, άρον άρον, το ανεύθυνο των «Λοιμοξιολόγων», μία θεσμικώς πραξικοπηματική ενέργεια, η οποία σηματοδοτεί εκκωφαντικά, τον ενταφιασμό της Δημοκρατίας και την πρόδηλη κατάλυση των Δημοκρατικών Θεσμών.
Η περί ης ο λόγος ψήφιση άπτεται της περί της αφέσεως της ποινικής ευθύνης των μελών της Εθνικής Επιτροπής Προστασίας της Δημόσιας Υγείας έναντι του Κορωνοιού COVID-19, της Επιτροπής Αντιμετώπισης Εκτάκτων Συμβάντων Δημόσιας Υγείας από Λοιμογόνους Παράγοντες της Επιτροπής Εμβολιασμών, οι οποίοι εφεξής δεν ευθύνονται, δεν διώκονται και δεν εξετάζονται για γνώμη που διατύπωσαν ή ψήφο που έδωσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους στο πλαίσιο λειτουργίας των ως άνω Επιτροπών. Δίωξη επιτρέπεται μόνο για συκοφαντική δυσφήμιση ή εξύβριση.
Πρόκειται για το άρθρο 4, της επίμαχης τροπολογίας προσθήκης του Σχεδίου Νόμου του Υπουργείου Δικαιοσύνης «Κώδικα Δικαστικών Υπαλλήλων» όπου το άρθρο 32ο του Ν. 4771/2021 (Α’ 16) αντικαθίσταται με βάσει τα ως άνω προρρηθέντα, υπογεγραμμένο υπό των Υπουργών Οικονομίας και Υγείας.
Η ως άνω, διάταξη, αποτελεί βραδυφλεγή βόμβα εις τα θεμέλια του Δημοκρατικού μας Πολιτεύματος αναγνωρίζοντας συλλήβδην προληπτική ασυλία προς τους «πρωταγωνιστές» της Πανδημίας με ό,τι τούτο συνεπάγεται της δημόσιας υγείας, των πλημμελειών (ιατρικών και διοικητικών) ως προς την διαχείριση αυτής, με αποτέλεσμα δηλαδή, να αμνηστεύεται εκ των προτέρων και να καθαγιάζεται ως αυθεντικά ανεπίδεκτη, ποινικής διερεύνησης οιαδήποτε τυχόν μη ορθή λήψη αποφάσεως, η οποία αντικειμενικά δεν επέφερε το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα αλλά ενδεχομένως να αποτέλεσε γενεσιουργό αιτία, πολλαπλών άστοχων ενεργειών και παραλείψεων ως προς την ιταμή διαχείριση της περιλάλητης πανδημίας.
Η εν λόγω ανεκδιήγητη πράξη, όζει ολοκληρωτισμό, και συνιστά ανυπερθέτως εκκωφαντική ομολογία αφενός αποτυχίας της κυβερνήσεως, η οποία φοβούμενη τυχόν, παρέμβαση της Δικαιοσύνης, ως έδει, _καθότι φρονούμε ότι ζούμε σε Συντεταγμένο Κράτος Δικαίου, όπου η λειτουργική ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, δύναται να παρέμβει, κατόπιν ελευθέρας ασκήσεως του προσήκοντος, νομικού και ουσιαστικά βάσιμου ένδικου βοηθήματος, υπό οιονδήποτε πολίτη προς τυχόν διαλεύκανση της υποθέσεως της πανδημίας_ και αφετέρου απερίφραστη παραδοχή ότι ημείς οι πολίτες καθιστάμεθα ανυπόληπτα ενεργούμενα –ψεκασμένοι_ οι οποίοι στερούμεθα οιασδήποτε προστασίας, ακόμη και της δικαστικής προστασίας, καθότι, απλώς αποτελούμε μία διανοητικώς λοβοτομημένη, ευκαταφρόνητη και ανυπόληπτη υδαρή μάζα, προκειμένου η ελίτ να πειραματίζεται εις την αντοχή της υγείας μας.
Η θέσπιση της ποινικής ανευθυνότητας συνεπάγεται εις το διηνεκές ατιμωρησία των πρωταγωνιστών διαχείρισης της πανδημίας και πηδαλιουχήσεως της κοινωνίας περί της λήψεως των προσηκόντων κατά το δοκούν μέτρων, δηλαδή, εν άλλοις λόγοις, η διάταξη αυτή, απαλλάσσει τα μέλη, κατά τρόπο πρόδηλα αντισυνταγματικό διότι παραβιάζει το άρθρο 4 του Συντάγματος σύμφωνα με το οποίο “οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου”, καθόσον με το ακαταδίωκτο και επί δολίων πράξεων ή παραλείψεών τους επέρχεται αδικαιολόγητη ευνοϊκή μεταχείριση υπέρ αυτών και μη εφαρμογή των ελληνικών ποινικών νόμων υπέρ της συγκεκριμένης κατηγορίας, ως υπαλλήλων εν ευρεία εννοία, έναντι άλλων κατηγοριών υπαλλήλων, δοθέντος ότι η άνω διάταξη του Συντάγματος κατοχυρώνει όχι μόνο την ισότητα των Ελλήνων πολιτών έναντι του νόμου αλλά και την ισότητα του νόμου έναντι αυτών.
Είναι γεγονός, ότι ο νομοθέτης μπορεί να προβαίνει σε διαφορετική ρύθμιση, όταν τούτο επιβάλλεται από λόγους γενικότερου κοινωνικού ή δημόσιου συμφέροντος, για τους οποίους είναι δυνατό να κάμπτεται νομοθετικώς η προεκτεθείσα αρχή της ισότητας των πολιτών έναντι του νόμου (Ολ. Α.Π. 4/2012, 11/2008, 3/2006, 38/2005).
Τούτο, όμως, δεν μπορεί να ισχύσει στην περίπτωση τελέσεως εκ δόλου αξιόποινων πράξεων παρά οιουδήποτε, αφού επί τέτοιου είδους πράξεων δεν είναι νοητή ύπαρξη λόγων γενικότερου κοινωνικού ή δημόσιου συμφέροντος, που να δικαιολογούν συνταγματικώς τη διαφορετική ρύθμιση με τη θέσπιση ακαταδιώκτου υπέρ των ανωτέρω προσώπων κατά την εκφορά γνώμης ή διενέργεια πράξεως, που ανάγονται στα καθήκοντά τους
Έτι περαιτέρω και συμπληρωματικώς προς την εθνική νομοθεσία λειτουργεί και η ευρωπαϊκή και ειδικότερα το άρθρο 14 της ΕΣΔΑ που καθιερώνει την αρχή της ισότητας και απαγορεύει τις διακρίσεις ορίζοντας ότι «η χρήσις των αναγνωριζομένων εν τη παρούση Συμβάσει δικαιωμάτων και ελευθεριών δέον να εξασφαλισθή ασχέτως διακρίσεως φύλου, φυλής, χρώματος, γλώσσης, θρησκείας, πολιτικών ή άλλων πεποιθήσεων, εθνικής ή κοινωνικής προελεύσεως, συμμετοχής εις εθνικήν μειονότητα, περιουσίας, γεννήσεως ή άλλης καταστάσεως».
Ειδικότερα, στόχος της ευρωπαϊκής νομοθεσίας κατά των διακρίσεων είναι να εξασφαλίσει σε όλα τα άτομα ισότιμες και δίκαιες προοπτικές πρόσβασης στις ευκαιρίες που παρουσιάζονται στην κοινωνία.
Μάλιστα, αυτή η νομοθεσία δεν παρουσιάζει μόνο μια μονόπλευρη διάσταση αξιώνοντας την απαγόρευση των διακρίσεων στις σχέσεις κράτους πολίτη, αλλά ταυτόχρονα τριτενεργεί και στις σχέσεις μεταξύ των ιδιωτών.
Εξειδικεύοντας παρατηρούμε ότι η απαγόρευση των διακρίσεων αναλύεται ως εξής :
Προβλέπει ότι τα πρόσωπα που βρίσκονται σε όμοιες καταστάσεις πρέπει να τυγχάνουν όμοιας μεταχείρισης και να μην υφίστανται δυσμενέστερη μεταχείριση λόγω κάποιου ιδιαίτερου «προστατευόμενου» χαρακτηριστικού το οποίο διαθέτουν. Αυτές είναι οι «άμεσες» διακρίσεις που υπόκεινται σε ένα γενικό κριτήριο αντικειμενικής αιτιολόγησης. Ειδικότερα το ΕΔΔΑ έχει κρίνει ότι «[…] διαφορετική μεταχείριση ατόμων που βρίσκονται σε σχετικά όμοιες καταστάσεις […] μπορεί να θεωρηθεί διάκριση εάν στερείται αντικειμενικής και εύλογης αιτιολογίας, με άλλα λόγια εάν δεν επιδιώκει την επίτευξη ενός θεμιτού σκοπού ή εάν δεν υπάρχει εύλογη σχέση αναλογικότητας μεταξύ των χρησιμοποιούμενων μέσων και του σκοπού που επιδιώκεται να επιτευχθεί».
Συνελόντι ειπείν, η κυβέρνησις , τελεί εις ρόλο ωσεί «Ποντίου Πιλάτου», ο οποίος ναι μεν θεσπίζει την ατιμωρησία, κατά τον πιο ιταμό, Αντισυνταγματικό και αντιδημοκρατικό τρόπο, δια ένα τόσο καίριο, ακανθώδες και ιστορικό ζήτημα, καταφάσκοντας όμως δε, εμμέσως πλην σαφώς, ενδεχόμενο δόλο ως προς την αποτυχία της μέχρι τούδε διαχείρισης της πανδημίας αλλά εν ταυτώ και δια το μέλλον, νίπτοντας ανενδοιάστως, τας χείρας της, αποτινάσσοντας οιαδήποτε ανάληψη ουσιαστικά πολιτικής ευθύνης, πλήττοντας όμως τοιοτοτρόπως, εκ βάθρων τα θεμέλια της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας μας.
6) Το τελευταίο ερώτημα κύριε Κατσιβαρδα δεν αφορά την δολοφονία των Τεμπών. Βλέπουμε καθημερινά νέους ανθρώπους να πεθαίνουν από ανακοπή καρδιάς. Στα χέρια μας πλέον έχουμε επίσημες μελέτες και πορίσματα ακόμη και από την ίδια την φαρμακευτική εταιρεία της Pfizer που δήλωσε ότι ψάχνει ποιο συστατικό του εμβολίου προκαλεί την μυοκαρδίτιδα. Κάποιοι άνθρωποι που κατέχουν θέση εξουσίας παρότρυναν τον κόσμο να προχωρήσει στην ιατρική πράξη του εμβολιασμού και σε όσους δεν κατάφεραν με αυτό τον τρόπο πειθούς τους εκβίασαν και τους εξανάγκασαν για να μη χάσουν την εργασία τους και να έχουν πρόσβαση σε δραστηριότητες της καθημερινότητας να προχωρήσουν στον εμβολιασμό.
Μπορεί κάποιος να κινηθεί νομικά προς αυτή την κατεύθυνση, να το πούμε καθαρά μπορεί να ασκήσει δίωξη στον Πρωθυπουργό στον υπουργό Υγείας στον υπουργό Δικαιοσύνης στον υπουργό Δημόσιας Τάξης και σε όλους αυτούς που συνέβαλαν σε αυτό τον εκβιασμό
Χ.Κ Κοιτάχτε να δείτε καθίσταται λίαν εύστοχη και εύλογη η ερώτησή σας αλλά εν μέρει η προκείμενη απάντηση συγκεφαλαιώνεται ως προς τις υπόλοιπες απαντήσεις, κατά των προσώπων που άσκησαν την πολιτική αυτή, άρα η απάντηση κατά αυτών είναι όχι δεν δύναται να στραφεί, αλλά όμως κατά του κράτους, των νοσοκομείων, εταιριών κλπ, αν και εφόσον αποδειχθεί ότι ένεκεν και συνεπεία, δηλαδή εκ των εμβολίων και μόνον εξ αυτών (νομικά απαιτείται να αποδειχθεί με ιατρικές πραγματογνωμοσύνες μεταξύ άλλων), ότι οι θάνατοι προήρχοντο εκ των εμβολίων τα οποία κατά την κανονική και συνήθη πορεία των πραγμάτων καθίστανται ικανά και πρόσφορα να προξενήσουν την αυτή βλάβη κατά περίπτωση η οποία προεκλήθη από παράνομες και υπαίτιες πράξεις, δηλαδή αυτά απετέλεσαν την γενεσιουργό αιτία και δεν επηρέασε έτερος παράγοντας ως προς τον θάνατο ή την πρόκληση συναφούς σωματικής βλάβης.
Σας ευχαριστώ θερμώς δια την συνέντευξη εκ νέου, δηλώνω παρόν, προς τα τεκταινόμενα και διηνεκώς αγωνιζόμενος υπέρ του δίκαιου, το γε νυν έχον, νυν εν παντί και πάντοτε και υπέρ πάντων ο αγών.
Με εκτίμηση
Χαράλαμπος Β Κατσιβαρδάς
Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
210-3234919 και 6944-938836
