Το σχόλιο του γνωστού οικονομολόγου Daniel Lacalle με αφορμή τα στοιχεία του IIF
Η ανελέητη αύξηση του παγκόσμιου χρέους είναι ένα τεράστιο πρόβλημα για την οικονομία, καθώς τα δημόσια ελλείμματα δεν είναι ούτε αποθεματικά για τον ιδιωτικό τομέα ούτε εργαλείο ανάπτυξης, προειδοποιεί ο γνωστός οικονομολόγος Daniel Lacalle.
Όπως ορθά υποστηρίζει, το διογκωμένο δημόσιο χρέος επιβαρύνει την οικονομία, εμποδίζει την παραγωγικότητα, αυξάνει τους φόρους και παραγκωνίζει τη χρηματοδότηση του ιδιωτικού τομέα. Κάθε χρόνος που περνά, το παγκόσμιο χρέος αυξάνεται, τα βάρη γίνονται μεγαλύτερα και οι κίνδυνοι αυξάνονται. Οι παγκόσμιες χρηματοπιστωτικές αγορές αγνόησαν την αύξηση – ρεκόρ των επιπέδων του παγκόσμιου δημοσίου χρέους στα 313 τρισεκ. δολάρια το 2023 (στοιχεία του IIF), γεγονός που σηματοδότησε ένα ακόμη ανησυχητικό ορόσημο.
Σύμφωνα με τις προβλέψεις του αμερικανικού Γραφείου Προϋπολογισμού του Κογκρέσου (CBO), το δημοσιονομικό έλλειμμα των Ηνωμένων Πολιτειών θα παρουσιάζει διακυμάνσεις τα επόμενα τέσσερα χρόνια, φθάνοντας κατά μέσο όρο στο τρελό 5,8% του ΑΕΠ χωρίς καν να εξετάζεται το ενδεχόμενο ύφεσης. Μέχρι το 2033, οι ΗΠΑ εξακολουθούν να αναμένουν μια «τρύπα» στον προϋπολογισμό του ΑΕΠ 6,9%. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι η οικονομία, ακόμη και χρησιμοποιώντας αισιόδοξα σενάρια, θα παρουσιάσει επίπεδο αύξησης του πραγματικού ΑΕΠ 1,8% μεταξύ 2028 και 2033, 33% λιγότερο από την περίοδο 2026-2027, που είναι ήδη 25% χαμηλότερο από τον ιστορικό μέσο όρο.
Ορισμένοι αναλυτές αναφέρουν ότι όλο αυτό το χάος μπορεί να λυθεί με την αύξηση των φόρων, αλλά η πραγματικότητα δείχνει ότι δεν υπάρχει μέτρο εσόδων που θα καλύψει μια ετήσια οικονομική τρύπα 2 τρισεκ. δολαρίων με πρόσθετες ετήσιες εισπράξεις, υπογραμμίζει ο κ. Lacalle. Αυτό, φυσικά, συνοδεύεται από ένα αισιόδοξο σενάριο χωρίς ύφεση ή οικονομικό αντίκτυπο από υψηλότερη φορολογική επιβάρυνση. Τα ελλείμματα είναι πάντα πρόβλημα δαπανών.
Οι πολίτες οδηγούνται στο να πιστεύουν ότι η χαμηλότερη ανάπτυξη, η μείωση των πραγματικών μισθών και ο επίμονος πληθωρισμός είναι εξωτερικοί παράγοντες που δεν έχουν καμία σχέση με τις κυβερνήσεις -αλλά αυτό είναι εσφαλμένο. Οι ελλειμματικές δαπάνες οδηγούν σε εκτύπωση χρήματος και διαβρώνουν την αγοραστική δύναμη του νομίσματος, ενώ καταστρέφουν τις ευκαιρίες για επενδύσεις του ιδιωτικού τομέα. Όλο το βάρος των υψηλότερων φόρων και του πληθωρισμού πέφτει στη μεσαία τάξη και τις μικρές επιχειρήσεις.
Οι αγορές δεν αντιδρούν ποτέ σε αυξανόμενους κινδύνους μέχρι να εμφανιστεί η πραγματικότητα. Ο κίνδυνος αναπτύσσεται αργά αλλά… συμβαίνει γρήγορα. Αυτός είναι ο λόγος που οι κυβερνήσεις αισθάνονται τόσο άνετα να προσθέτουν περισσότερο δημόσιο χρέος. Οι πολιτικοί πιστεύουν ότι η άνοδος στις αγορές μετοχών και οι χαμηλές αποδόσεις των ομολόγων αποτελούν επικύρωση των πολιτικών τους, και ακόμη και όταν οι δαπάνες για τόκους αυξάνονται σε ανησυχητικά επίπεδα, απλώς μεταφέρουν το βάρος στην επόμενη κυβέρνηση.
Το αποτέλεσμα;
Διαβρωμένη δυνητική ανάπτυξη, ασθενέστερη παραγωγικότητα και καταστροφή της μεσαίας τάξης μέσω υψηλότερων φόρων και επίμονου πληθωρισμού.
