Δεν χωρά ο ανθρώπινος νους πως μια νεαρή γυναίκα κατάφερε να αφαιρέσει τη ζωή από πέντε αθώα παιδιά, να επιχειρήσει κι άλλες δολοφονίες και να παραμένει ελεύθερη επί έντεκα ολόκληρα χρόνια — κυριολεκτικά κάτω από τη μύτη των Αρχών.
Η Ειρήνη Μουρτζούκου έχει ήδη ομολογήσει τη δολοφονία τεσσάρων βρεφών, ενώ τώρα όλα κρέμονται από την κρίσιμη έκθεση της τριμελούς επιτροπής ιατροδικαστών που θα αποκαλύψει τα αίτια θανάτου του μικρού Παναγιωτάκη στην Αμαλιάδα.
Την ίδια ώρα, σοκ προκαλεί η ομολογία της Ειρήνης Μουρτζούκου, η οποία παραδέχθηκε πως είναι υπεύθυνη για τον θάνατο τεσσάρων βρεφών, ανάμεσά τους και η ίδια της η αδελφή, όταν η ίδια ήταν μόλις 14 ετών.
Η ομολογία της ήρθε μετά από πεντάωρη ανάκριση από την Υποδιεύθυνση Ανθρωποκτονιών, έχει προκαλέσει ανατριχίλα και αποτροπιασμό, με την Ειρήνη Μουρτζούκου να παρουσιάζει τον εαυτό της για… θύμα, επειδή δεν γνώρισε την αγάπη της μάνας της!
Μάλιστα στην ομολογία της είπε φράσεις όπως «δεν θυμάμαι τι συνέβη» και «ήθελα να τα σώσω».
«Κοντεύω να τρελαθώ και δεν ξέρω ποιον μπορώ να εμπιστευτώ. Τα μόνα άτομα που ενδιαφέρονται για μένα είναι η γιαγιά μου, οι θείοι μου και ο πατέρας μου, γιατί ξέρουν πώς έφτασα ως εδώ.
Είμαι ακόμα παιδί. Από όταν ήμουν πολύ μικρή περνούσα τα πάνδεινα, δεν ζούσα ως παιδί. Δεν φαντάζεστε τι κουβαλάω στην ψυχή μου. Αναζητούσα πάντα την αγάπη της Πόπης, της μάνας μου. Ποτέ της δεν μου έδωσε μια αγκαλιά. Αυτή είναι η μεγάλη μου πληγή.
Όταν πέθανε η Ζωή Ηλιάνα ήμουν 13 ετών. Με ρώτησε ποτέ κανείς τι περνούσα εγώ τότε; Εκείνη την ημέρα θυμάμαι ότι πήγα στο δωμάτιό της και ενώ ήταν στο πάτωμα εγώ στεκόμουν από πάνω της. Δεν θυμάμαι τι έγινε, δεν κατάλαβα ότι πέθανε. Το έμαθα αργά το βράδυ όταν μου το είπαν», ανέφερε.
Και συνέχισε στην ομολογία της: «Η μάνα μου ενδιαφερόταν μόνο για τους γκόμενούς της. Ο παππούς μου με έσερνε από τα μαλλιά. Το ξέρετε πως όλη μέρα έτρωγα ξύλο; Έπρεπε να προσέχω και τα παιδιά μέσα σε όλο αυτό. Για να γλιτώσω το έσκαγα από το σπίτι. Δεν μπορεί σήμερα να έρχεται η μάνα μου και να μου λέει πως φταίω.
Εγώ το έκανα, το παραδέχομαι, αλλά δεν ξέρω γιατί. Το μυαλό μου θόλωνε εξαιτίας όσων μου έκανε η Πόπη. Είναι σαν το μυαλό μου να άδειαζε εκείνες τις στιγμές και να μην σκεφτόμουν τίποτα.
Φαντάζομαι πως ή θα είχαμε μαλώσει ή θα σκεφτόμουν όσα μου είχε κάνει αλλά και όσα μου έχουν λείψει από τη μάνα μου. Τα πράγματα έγιναν με τον ίδιο τρόπο σε όλα τα παιδιά – εκτός από το μωρό μου το μικρό. Το έκανα χωρίς να το καταλάβω. Ξύπνησα και το είχα πλακώσει στον ύπνο μου.
