Η Ελλάδα συνεχίζει να κινείται σε έναν κατηφορικό φαύλο κύκλο που δεν επιτρέπει τη μακροπρόθεσμα βιώσιμη ανάπτυξη της – ενώ η σημερινή είναι ευκαιριακή, οφειλόμενη κυρίως στον τουρισμό που έχει φτάσει στα όρια του, αφού το «μαζικό μοντέλο» του είναι χρεοκοπημένο, εκτός του ότι εισάγει το 75% των αναγκών του αυξάνοντας το εμπορικό μας έλλειμμα και δεν είναι συνδεδεμένος με την εγχώρια παραγωγή. Γραφήματα που τεκμηριώνουν τη δεινή κατάσταση της οικονομίας μας.
Ξεκινώντας από την παραγωγικότητα της εργασίας, όπως υπολογίζεται με βάση το ΑΕΠ ανά εργαζόμενο, αυξήθηκε ελάχιστα (από 38.800 σε 39.100 ευρώ) μεταξύ 2019 και 2023 – με την Ελλάδα να είναι στην προτελευταία θέση της ΕΕ, ξεπερνώντας μόνο τη Βουλγαρία (γράφημα).
Η μέση ετήσια παραγωγικότητα του επιχειρηματικού τομέα την περίοδο 2009-2023 στην Ελλάδα ήταν ελαφρώς αρνητική – κάτι που την κατατάσσει στην τρίτη χειρότερη θέση στην Ε.Ε. για τη συγκεκριμένη περίοδο.
Ενδιαφέρον έχει εδώ η επιστροφή της κερδοφορίας των επιχειρήσεων στο 2008 – ενώ συνεχίζει να απαξιώνεται η εργασία στην Ελλάδα, σε όρους αγοραστικής αξίας του μέσου ακαθάριστου μισθού, έχοντας καταρρεύσει σε σχέση με το 2008.
Ειδικότερα, το μέσο ισοδύναμο διαθέσιμο εισόδημα σε πραγματικές τιμές ήταν το 2023 κατά 28,38% χαμηλότερο σε σύγκριση με το 2010 – κάτι που συνιστά τη χειρότερη επίδοση στην Ε.Ε.
Σε σχέση με την κατανάλωση, εξακολουθεί να υπερέχει έναντι των εξαγωγών και των επενδύσεων στο ΑΕΠ, σύμφωνα με τα στοιχεία του 2ου τριμήνου του 2024, συνεισφέροντας το 88,7% του συνόλου – όπως ακριβώς συνέβαινε το 2009. Η δε ιδιωτική κατανάλωση διαμορφώθηκε στο 70% – παραμένοντας αμετάβλητη εδώ και δεκαετίες.
Όσον αφορά τις προβλέψεις της κυβέρνησης για τις επενδύσεις, για τον ακαθάριστο σχηματισμό παγίου κεφαλαίου, είναι οι χαμηλότερες στην ΕΕ και ανέκαθεν λανθασμένες προς τα κάτω – ενώ βιώσιμη ανάπτυξη και αξιοπρεπείς μισθοί χωρίς επενδύσεις, είναι ανέφικτα.
