Έντονες αντιδράσεις και ποικίλα σχόλια προκάλεσε η ενδυματολογική επιλογή του ευρωβουλευτή Φειδία Παναγιώτου, κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης μνήμης και τιμής για τη συμπλήρωση 30 ετών από τη θυσία του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού.
Ο Κύπριος ευρωβουλευτής εμφανίστηκε στην τελετή φορώντας σορτσάκι, κάλτσες και καθημερινά παπούτσια. Η αμφίεσή αυτή σχολιάστηκε δυσμενώς, καθώς στην εκδήλωση παρευρίσκονταν ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, η Πρόεδρος της Βουλής, Υπουργοί, Υφυπουργοί και, πάνω απ’ όλα, οι οικογένειες των δύο ηρώων.
Το ερώτημα για τα όρια της αντισυμβατικότητας
Η παρουσία του Φειδία Παναγιώτου πυροδότησε μια ευρύτερη συζήτηση γύρω από τα όρια μεταξύ της αντισυμβατικής συμπεριφοράς και του οφειλόμενου σεβασμού στον ιερό χαρακτήρα της εκδήλωσης.
Χαρακτηριστική της κατακραυγής ήταν η ανάρτηση που έκανε στο Facebook το κυπριακό ενημερωτικό μέσο «Νέα Πόλις», κάνοντας λόγο για «ασέβεια» του ευρωβουλευτή απέναντι στη στιγμή και τους συμβολισμούς της.
Η ανάρτηση του «Νέα Πόλις»
«Σε μια εκδήλωση μνήμης και τιμής για τα 30 χρόνια από τη θυσία του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού, η παρουσία δεν είναι απλώς «μια ακόμη έξοδος». Είναι από μόνη της ένα μήνυμα. Και όταν παρευρίσκεσαι ως εκλεγμένος Ευρωβουλευτής, δίπλα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, την Πρόεδρο της Βουλής, Υπουργούς, Υφυπουργούς και πάνω απ’ όλα τις οικογένειες των δύο ηρώων, ο στοιχειώδης σεβασμός δεν θα έπρεπε να χρειάζεται ούτε υπόδειξη ούτε πρωτόκολλο.
Η συγκεκριμένη ενδυμασία του Φειδία Παναγιώτου, σορτς, κάλτσες και καθημερινά παπούτσια, σε μια τέτοια τελετή, κατά την άποψή μας, δεν είναι αντισυμβατικότητα. Είναι ασέβεια προς τη στιγμή και προς όσα αυτή συμβολίζει. Δεν απαιτεί κανείς γραβάτες και κοστούμια για να αποδείξει κάποιος τον πατριωτισμό του. Υπάρχουν όμως στιγμές που απαιτούν μέτρο, συναίσθηση και σεβασμό.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε για dress code.
Μιλάμε για δύο ανθρώπους που δολοφονήθηκαν.
Μιλάμε για οικογένειες που 30 χρόνια μετά κουβαλούν την απώλειά τους.
Μιλάμε για ΙΣΑΑΚ και ΣΟΛΩΜΟΥ.
Και απέναντι στους νεκρούς μας, το ελάχιστο που οφείλουμε είναι να γνωρίζουμε πού βρισκόμαστε, γιατί βρισκόμαστε εκεί και ποιους τιμούμε.
Η διαφορετικότητα μπορεί να είναι επιλογή.
Η αντισυμβατικότητα επίσης.
Η ασέβεια, όμως, δεν μπορεί να βαφτίζεται «διαφορετικότητα». Και δυστυχώς, απόψε η εικόνα αυτή είπε πολύ περισσότερα από οποιαδήποτε δήλωση.»
