Σε… διακοπές βρίσκεται ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και η κυβέρνηση του αναφορικά με τη στάση τους απέναντι στο ανεξέλεγκτο ράλι των τιμών στα καύσιμα, με τους φορείς της αγοράς και τους καταναλωτές να τους κατηγορούν ότι παρακολουθούν ως αμέτοχοι θεατές την οικονομική αφαίμαξη των νοικοκυριών.
Η κυβερνητική αδράνεια αποτυπώνεται καθαρά στους αριθμούς, καθώς οι φόροι, δηλαδή ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης και ο ΦΠΑ 24%, εξακολουθούν να καλύπτουν πάνω από το 55% έως 60% της τελικής τιμής στην αντλία.
Με τον ΕΦΚ να παραμένει καθηλωμένος στα 0,70 ευρώ ανά λίτρο στην αμόλυβδη, το κράτος εισπράττει τεράστια υπερέσοδα όσο οι τιμές παραμένουν σε υψηλά επίπεδα, αρνούμενο συστηματικά να προχωρήσει σε μια ουσιαστική φορολογική ελάφρυνση που θα έδινε άμεση αναπνοή στους καταναλωτές.
Την ίδια ώρα, η επίκληση των διεθνών συνθηκών από την πλευρά του οικονομικού επιτελείου καταρρέει μπροστά στα πραγματικά δεδομένα της αγοράς. Ενώ η διεθνής τιμή του αργού πετρελαίου Brent υποχωρεί στα 78 με 79 δολάρια το βαρέλι, η μέση πανελλήνια τιμή της αμόλυβδης παραμένει πάνω από τα 2,01 ευρώ το λίτρο, ενώ στα νησιά του Αιγαίου εκτοξεύεται πάνω από τα 2,27 ευρώ.
Η τεράστια αυτή απόκλιση αποδεικνύει την ύπαρξη μιας ασύμμετρης αγοράς, όπου οι αυξήσεις των διεθνών τιμών μετακυλίονται ακαριαία στους καταναλωτές, ενώ οι μειώσεις καθυστερούν δραματικά να εμφανιστούν στα πρατήρια.
Οι αιτιάσεις της κυβέρνησης περί ελέγχων και προστασίας της αγοράς κρίνονται ως προσχηματικές, καθώς η απουσία δραστικών παρεμβάσεων στην εφοδιαστική αλυσίδα και στα περιθώρια κέρδους των διυλιστηρίων αφήνει ανεξέλεγκτη την αισχροκέρδεια.
Παράλληλα, τα όποια αποσπασματικά μέτρα και οι πενιχρές επιδοτήσεις των 10 και 15 λεπτών, που αντιστοιχούν σε ένα ευτελές συνολικό κόστος λίγων δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ για τον προϋπολογισμό, χαρακτηρίζονται ως επικοινωνιακά πυροτεχνήματα που αποτυγχάνουν να καλύψουν το πραγματικό μέγεθος της ακρίβειας.
Η επιμονή του Κυριάκου Μητσοτάκη να διατηρεί ανέπαφη τη βαριά φορολογία στα καύσιμα, επικαλούμενος τη δημοσιονομική σταθερότητα, συνιστά συνειδητή πολιτική επιλογή μεταφοράς των βαρών στις πλάτες των πολιτών.
Η κυβέρνηση αρνείται να αξιοποιήσει τα αυξημένα φορολογικά έσοδα για την ανακούφιση των νοικοκυριών, επιτρέποντας στο κύμα της ακρίβειας να διαβρώνει το εισόδημα των πολίτων και να μετατρέπει ακόμη και τις βασικές μετακινήσεις ή τις θερινές διακοπές σε απλησίαστο προνόμιο για τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας.
