Πώς γίνεται μια κυβέρνηση να απαξιώνει δημόσια ομάδες πυροσβεστών που δίνουν καθημερινά μάχη στην πρώτη γραμμή για να προστατεύσουν ανθρώπινες ζωές και περιουσίες από τις καταστροφικές πυρκαγιές και, την ίδια στιγμή, να εκφράζει τη «βαθιά θλίψη» της για τον πρόσφατο τραγικό θάνατο πέντε εξ αυτών;
Η υποκρισία που χαρακτηρίζει την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν σταματά εδώ. Αποκαλεί τους ανθρώπους της πρώτης γραμμής «ήρωες», ενώ η ίδια τους αφήνει εκτεθειμένους στους κινδύνους του επαγγέλματος στέλνοντάς τους στη μάχη με τις φλόγες χωρίς τα απαραίτητα εφόδια. Παράλληλα, αντιμετωπίζει τους εποχικούς και τους πυροσβέστες πενταετούς υποχρέωσης ως αναλώσιμους και δεύτερης κατηγορίας προσωπικό, την ίδια ώρα που αυτοί, πιστοί στο καθήκον, διακινδυνεύουν ακόμη και την ίδια τη ζωή τους.
Εκπαίδευση… δύο εβδομάδων
Για τις σοβαρές ελλείψεις σε προσωπικό και μέσα στο Πυροσβεστικό Σώμα το Documento έχει κάνει εκτενή ρεπορτάζ. Οι ίδιοι οι εποχικοί πυροσβέστες όμως θέτουν ως ένα, επίσης κομβικό ζήτημα που συνδέεται άρρηκτα με την ασφάλεια τους, και το θέμα της εκπαίδευσής τους.
Μιλώντας στο Documento καταγγέλλουν ότι η εκπαίδευσή τους παραμένει περιορισμένη και επικεντρώνεται σχεδόν αποκλειστικά στις δασικές πυρκαγιές, παρότι μια φωτιά μπορεί μέσα σε λίγα λεπτά να επεκταθεί σε κατοικημένες περιοχές και να μετατραπεί σε αστική πυρκαγιά, απαιτώντας διαφορετικές δεξιότητες.
Ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πυροσβεστικών Υπαλλήλων Ιδιωτικού Δικαίου Θάνος Ψαρόπουλος μιλώντας για την εκπαίδευση των εποχικών πυροσβεστών, η οποία διαρκεί περίπου δύο εβδομάδες, πραγματοποιείται στους πυροσβεστικούς σταθμούς και επικεντρώνεται αποκλειστικά στην αντιμετώπιση δασικών πυρκαγιών, σχολιάζει: «Είναι υποτυπώδης, γιατί δεν κάνουμε εκπαίδευση σε αστικά συμβάντα, σε τροχαία ατυχήματα, δηλαδή σε περιπτώσεις που συνδράμει το Πυροσβεστικό Σώμα.
Εχουμε ζητήσει ως σωματείο να περάσουμε την εκπαίδευση που περνάνε οι εθελοντές πυροσβέστες. Το ζήτησε και η ομοσπονδία, αλλά περάσανε δύο υπουργοί και δεν έγινε τίποτε. Το ζητήσαμε και στον αρχηγό, αλλά ακόμη περιμένουμε. Το βλέπουμε. Δεν έχει υλοποιηθεί.
Το θέμα είναι ότι ζητάμε οι ίδιοι να εκπαιδευτούμε και δεν τεμπελιάζουμε. Ναι, συμφωνούμε ότι είμαστε για τα δασικά περιπολικά, αλλά, αν ένα σπίτι είναι μέσα στο δάσος, αν ένα τροχαίο γίνει μέσα στο δάσος, τι γίνεται;»
Οπως εξηγεί ο Θ. Ψαρόπουλος, σε περίπτωση πυρκαγιάς σε κατοικία εντός δασικής περιοχής, οι εποχικοί πυροσβέστες δεν μπορούν να συνδράμουν και θα πρέπει να επέμβει όχημα από πυροσβεστικό σταθμό. Αντίθετα, σε τέτοιο περιστατικό μπορούν να επιχειρούν, πέρα από το μόνιμο προσωπικό, οι πυροσβέστες πενταετούς υποχρέωσης και οι εθελοντές του Σώματος, όχι όμως οι εποχικοί.
«Διώχνουν την εμπειρία»
Ο πρόεδρος του Πανελλαδικού Σωματείου Πυροσβεστών Κωνσταντίνος Παπαντώνης συμπληρώνει ότι το φαινόμενο των πυρκαγιών εξελίσσεται βάσει των καιρικών συνθηκών, π.χ. περισσότεροι άνεμοι κ.λπ. Γι’ αυτό και «η εκπαίδευση θα πρέπει να εξελίσσεται κάθε χρόνο. Συνήθως όμως γίνεται με κάποια σταθερά στάνταρ. Αυτό βέβαια έχει να κάνει και με την εκπαίδευση του μόνιμου πυροσβεστικού προσωπικού. Δηλαδή, αν είσαι αξιωματικός και σε εκπαιδεύουν στα ίδια συμβάντα κάθε χρόνο, αυτός ο αξιωματικός, ο επιτελάρχης θα κάνει τα ίδια και στον εποχικό, έτσι δεν είναι; Αρα δεν υπάρχει εξέλιξη».
Παράλληλα, «διώχνουν ανθρώπινο δυναμικό οκτώ ετών από το Πυροσβεστικό Σώμα και το αντικαθιστούν με μόνο κριτήριο την ηλικία» επισημαίνει στο Documento o εποχικός πυροσβέστης Θωμάς Μανούσος από την Εύβοια.
«Το κράτος» όπως εξηγεί, «δεν εκμεταλλεύεται την εμπειρία που έχεις οκτώ χρόνια στο πεδίο, ούτε την εμπειρία και τις γνώσεις των πενταετών λαμβάνει υπόψη. Διώχνει τον κόσμο. Οταν έχει ο άλλος τόσα χρόνια προϋπηρεσίας στο πεδίο, είναι πολύ πιο χρήσιμος από έναν άνθρωπο που δεν ξέρει τη δουλειά». Καταλήγει δε ότι χρειάζεται συνδυασμός έμπειρου και νέου ηλικιακά προσωπικού.
Άνθρωποι δεύτερης κατηγορίας
Εκτός από το ζήτημα στην εκπαίδευση ο Κων. Παπαντώνης εστιάζει και στις ελλείψεις προσωπικού, μέσων ατομικής προστασίας αλλά και οχημάτων. Μάλιστα, με αφορμή την τραγωδία στο Ρέθυμνο, σχολίασε για το όχημα των δύο εκλιπόντων πυροσβεστών: «Αυτά τα μισάτονα, όπως τα λέμε εμείς, που τα παίρνουν οι διοικητές, δεν είναι αυτοκίνητα για να σβήσεις φωτιά. Μέσα σε τρία λεπτά αδειάζει το βυτίο. Τι να σε προστατεύσει αυτό; Εχουμε έλλειψη από πυροσβεστικά οχήματα δυόμισι, τριών τόνων, πέντε, δέκα».
Επιπλέον, ο εποχικός Θ. Μανούσος επισημαίνει και το πολύ σημαντικό ζήτημα της άνισης αντιμετώπισης την οποία υφίστανται οι εποχικοί και οι πενταετείς του Σώματος που υπηρετούν χρόνια: «Μας συμπεριφέρονται σαν ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας. Δεν έχει αντίκρισμα αυτό που κάνουμε. Οταν εγώ δηλαδή θα πάθω ένα ατύχημα θα με αντιμετωπίσουν σαν δεύτερης κατηγορίας άνθρωπο, εκεί υπάρχει το πρόβλημα. Δεν σου δίνει κανένας σημασία, ούτε η πολιτεία ούτε η κυβέρνηση. Δηλαδή μας χρησιμοποιούν και μας πετάνε στην άκρη τους μήνες που δεν μας θέλουνε. Και κάποια στιγμή μας διώχνουν και τελείως. Πείτε μας τι κακό σας έχουμε κάνει να σας ζητήσουμε συγγνώμη!».
