Είναι απορίας άξιο… Ο Γιάννης Μπρατάκος ως πρόεδρος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητήριου Αθηνών (ΕΒΕΑ) δρα προς όφελος των μικρομεσαίων που είναι τουλάχιστον το 97% των επιχειρήσεων της χώρας ή ως πρωθυπουργικός σύμβουλος και μπάτλερ των μεγάλων συμφερόντων που επιδιώκουν με την αμέριστη συμπαράσταση του Κυριάκου Μητσοτάκη την καρτελοποίηση της οικονομίας;
Αν κάποιος διαβάσει το υπόμνημα του ΕΒΕΑ που χαιρετίζει την κυβερνητική πρωτοβουλία για το ειδικό χωροταξικό πλαίσιο για τη βιομηχανία και την εφοδιαστική αλυσίδα, θα καταλάβει το αισχρό της τοποθέτησης.
Η απειλή
Με το πρόσχημα του «εκσυγχρονισμού» και της «πράσινης μετάβασης», η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιχειρεί να περάσει κάτω από το ραντάρ της δημοσιότητας ακόμη μια ρύθμιση που απειλεί με αφανισμό τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα (ΜμΕ).
Το νέο ειδικό χωροταξικό πλαίσιο για τη βιομηχανία και την εφοδιαστική αλυσίδα, αντί να αποτελέσει αναπτυξιακό εργαλείο, μετατρέπεται σε πρωτοφανή γραφειοκρατική και οικονομική θηλιά.
Το κυβερνητικό σχέδιο στερείται ρεαλισμού, επαρκούς χρηματοδότησης και μεταβατικών προβλέψεων. Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση βάζει το κάρο μπροστά από το άλογο, νομοθετώντας ανεφάρμοστες υποχρεώσεις χωρίς τις απαραίτητες εξασφαλίσεις, οδηγώντας σε μια βίαιη αποβιομηχάνιση και σε συγκέντρωση της αγοράς σε ελάχιστους μεγάλους ομίλους.
Οι παγίδες
Το κυβερνητικό σχέδιο ναρκοθετεί την επιχειρηματικότητα σε τέσσερα κρίσιμα μέτωπα:
Εκτός σχεδίου δόμηση. Η κυβέρνηση προωθεί μια βίαιη μετάβαση από τη διάσπαρτη εγκατάσταση προς τα επιχειρηματικά πάρκα. Το πρόβλημα; Οι περιορισμοί αυτοί θεσπίζονται προτού δημιουργηθούν οι απαραίτητοι οργανωμένοι υποδοχείς. Ειδικά στην Αττική, όπου η βιομηχανική γη είναι σπάνια και πανάκριβη, οι επιχειρήσεις εγκλωβίζονται χωρίς εναλλακτική λύση παγώνοντας κάθε επενδυτική πρωτοβουλία.
Χρηματοδοτική ασφυξία. Η μετεγκατάσταση απαιτεί τεράστια κεφάλαια. Η κυβέρνηση ωστόσο δεν προβλέπει κανένα χρηματοδοτικό εργαλείο ή δημόσια συγχρηματοδότηση για τις εισφορές σε χρήμα. Χωρίς άμεση σύνδεση με το ΕΣΠΑ και τον αναπτυξιακό νόμο, η «μετάβαση» ισοδυναμεί με οικονομικό θάνατο για τις ΜμΕ.
Γραφειοκρατία δύο ταχυτήτων. Ενώ οι διαδικασίες αδειοδότησης των πάρκων παραμένουν δαιδαλώδεις, η κυβέρνηση εισάγει διαδικασίες fast track αποκλειστικά για τις μεγάλες επενδύσεις υψηλής αξίας. Η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας, το 97% τουλάχιστον του ελληνικού επιχειρείν δηλαδή, αφήνεται έρμαιο της διοικητικής αδράνειας.
