Αποκαλυπτικά για τη δραματική φτώχεια στην οποία έχει βυθίσει την ελληνική κοινωνία η διακυβέρνηση Μητσοτάκη είναι τα στοιχεία της έκθεσης της UBS για τον παγκόσμιο πλούτο στα τέλη του 2025.
Την ώρα που το κυβερνητικό αφήγημα επιμένει να παρουσιάζει μια εικόνα πλασματικής ανάπτυξης, η πραγματικότητα κατατάσσει την Ελλάδα σταθερά στον πάτο, όχι μόνο της Ευρώπης αλλά και ολόκληρου του ανεπτυγμένου κόσμου.
Σε μια διεθνή ακτινογραφία όπου οι ΗΠΑ συγκεντρώνουν το 38,1% του προσωπικού πλούτου και η Δυτική Ευρώπη το 21,9%, η χώρα μας εμφανίζεται ανήμπορη να ακολουθήσει τις ευρωπαϊκές επιδόσεις, αποτελώντας τον απόλυτο ουραγό.
Στην κορυφή της κατάταξης του μέσου πλούτου ανά ενήλικα δεσπόζει η Ελβετία με 777.506 ευρώ, ακολουθούμενη από τις ΗΠΑ με 594.651 ευρώ και το Λουξεμβούργο με 559.170 ευρώ, ενώ στην πρώτη δεκάδα περιλαμβάνονται επίσης η Δανία, η Νορβηγία, η Ολλανδία, το Βέλγιο και η Σουηδία, με ποσά που ξεπερνούν τα 300.000 ευρώ. Ακόμη και οι μεγάλες οικονομίες της Γηραιάς Ηπείρου, όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Ισπανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιταλία, κινούνται σε επίπεδα από 238.000 έως 296.000 ευρώ.
Στον αντίποδα, η Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη καταγράφει μόλις 122.421 ευρώ μέσο πλούτο ανά ενήλικα, καταλαμβάνοντας την τελευταία θέση μεταξύ των 30 εξεταζόμενων ευρωπαϊκών χωρών, πίσω ακόμα και από οικονομίες όπως η Πορτογαλία και η Μάλτα.
Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο εφιαλτική όταν η ανάλυση περνά στη διάμεσο τιμή του πλούτου, τον δείκτη δηλαδή που αποτυπώνει με ακρίβεια την πραγματική κατάσταση της μεσαίας τάξης και του μέσου πολίτη, χωρίς να αλλοιώνεται από τις τεράστιες περιουσίες των ελάχιστων υπερπλουσίων.
Εδώ, το Λουξεμβούργο προηγείται με 336.498 ευρώ και το Βέλγιο ακολουθεί με 236.712 ευρώ, επιβεβαιώνοντας την ύπαρξη μιας ισχυρής και ομοιόμορφα κατανεμημένης μεσαίας τάξης.
Αντίθετα, η Ελλάδα κατακρημνίζεται στη θλιβερή προτελευταία θέση παγκοσμίως με μόλις 50.527 ευρώ, ξεπερνώντας οριακά μόνο τη Γερμανία (45.679 ευρώ), η οποία όμως παρουσιάζει ακραία συγκέντρωση πλούτου στα ανώτατα στρώματα.
Αυτή η πλήρης οικονομική αποσύνθεση της ελληνικής κοινωνίας αποδεικνύει την απόλυτη αποτυχία των κυβερνητικών επιλογών, οι οποίες όχι μόνο απέτυχαν να ενισχύσουν την περιουσιακή βάση των νοικοκυριών, αλλά διέρωσαν πλήρως το διαθέσιμο εισόδημά τους.
Όταν μάλιστα τα πενιχρά αυτά μεγέθη συνδυαστούν με την ανεξέλεγκτη ακρίβεια, τους καθηλωμένους μισθούς και την ανύπαρκτη αγοραστική δύναμη —η οποία στην Ελλάδα έχει κατρακυλήσει στα τάρταρα— αποσαφηνίζεται ότι η πολιτική του Μεγάρου Μαξίμου έχει μετατρέψει τους Έλληνες στους φτωχότερους συγγενείς της Ευρώπης, εγκλωβίζοντάς τους σε ένα καθεστώς διαρκούς οικονομικής ασφυξίας.
