Ακόμη μία θλιβερή ευρωπαϊκή πρωτιά. Μια «διάκριση» που θα έπρεπε σε μια κανονική χώρα να προκαλεί πολιτικό σεισμό. Με βάση τα επίσημα στοιχεία, οι συνταξιούχοι της χώρας βρίσκονται σταθερά στο χαμηλότερο σκαλί της ευρωζώνης, με εισοδήματα που σε τεράστιο ποσοστό δεν φτάνουν ούτε για τα βασικά. Το συμπέρασμα δεν είναι αυθαίρετο. Πηγάζει μέσα από τα στοιχεία του συστήματος ΗΛΙΟΣ που καταγράφει τις συντάξεις και αφορά τον Μάρτιο 2026.
Οι «αισχρές» πολιτικές σε βάρος των συνταξιούχων (μαζί με την κρίση κόστους ζωής που κατατρώει τα σπλάχνα της κοινωνίας), με την κυβέρνηση να υποδαυλίζει την αισχροκέρδεια για να εισπράττει ματωμένα πλεονάσματα διά των έμμεσων φόρων, έχουν μετατρέψει τη σύνταξη από δικαίωμα αξιοπρεπούς διαβίωσης σε λογαριασμό επιβίωσης και μάλιστα σε μια κοινωνία που γερνάει πιο γρήγορα από τις περισσότερες στην ΕΕ. Στη μέση όλων αυτών οι «κοινωνικά ευαίσθητοι» πανηγυρίζουν γιατί το επίδομα των 250 ευρώ αυξήθηκε στα 300!
Αποκαλυπτικά στοιχεία
Τα στοιχεία του Μαρτίου 2026 από το σύστημα ΗΛΙΟΣ είναι απολύτως αποκαλυπτικά. Από τους 2.528.791 συνταξιούχους το 54% (1.365.291 συνταξιούχοι) λαμβάνει σύνταξη έως 940 ευρώ καθαρά. Πάνω από τους μισούς δηλαδή κινούνται σε επίπεδα που σε μια εποχή ακρίβειας και στεγαστικής πίεσης δεν αφήνουν περιθώριο ούτε για λάθη ούτε για «ανάσα».
Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο σκληρή όταν κατεβαίνουμε στα χαμηλότερα σκαλιά: το 35% (886.848) ζει με έως 658 ευρώ καθαρά, το 26,6% (672.092) με έως 564 ευρώ, ενώ το 15,8% (399.413) περιορίζεται σε έως 470 ευρώ καθαρά τον μήνα.
Πρόκειται για νούμερα που δεν στέκονται σε καμία σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα που σέβεται το κοινωνικό της συμβόλαιο. Κι όμως, αυτή η πραγματικότητα δεν είναι τυχαία. Είναι προϊόν επιλογών. Η μέση κύρια σύνταξη βρίσκεται στα 864,55 ευρώ μεικτά (812,67 ευρώ καθαρά). Το πιο εξοργιστικό; Η μέση κύρια σύνταξη υπολείπεται ακόμη και του κατώτατου μισθού στον ιδιωτικό τομέα, ο οποίος από την 1η Απριλίου 2026 ανέρχεται σε 920 ευρώ μεικτά. Με άλλα λόγια, η χώρα έχει κανονικοποιήσει κάτι που θα έπρεπε να θεωρείται κοινωνική ντροπή: ο μέσος συνταξιούχος να αμείβεται (ως προς το κύριο σκέλος) λιγότερο από τον κατώτατα αμειβόμενο εργαζόμενο. Στο συνολικό πακέτο η μέση επικουρική φτάνει μόλις τα 196,45 ευρώ μεικτά (184,66 καθαρά) και το μέσο μέρισμα τα 115,06 ευρώ μεικτά (108,15 καθαρά). Αυτά τα «συμπληρώματα» δεν αλλάζουν τον κανόνα: για εκατομμύρια ανθρώπους η τρίτη ηλικία δεν είναι περίοδος αξιοπρέπειας, αλλά περίοδος άμυνας απέναντι στη φτώχεια.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, υπάρχει και το «εφεύρημα» της «προσωπικής διαφοράς», το οποίο –όπως αναφέρεται– δεν υπάρχει σε καμία άλλη χώρα της ευρωζώνης. Στην πράξη μια τέτοια ρύθμιση λειτουργεί σαν μηχανισμός στασιμότητας: όταν οι αυξήσεις «σκοντάφτουν» σε λογιστικά τείχη, οι συνταξιούχοι βλέπουν την καθημερινότητα να ακριβαίνει και τα εισοδήματα να μένουν πίσω. Η πολιτεία μπορεί να μιλά για «σταθερότητα» και «κανόνες», όμως οι αριθμοί φωνάζουν ότι για τους ηλικιωμένους ο κανόνας είναι η υποχώρηση.
