Όταν οι άνθρωποι φαντάζονται το τέλος της Γης, συνήθως σκέφτονται δραματικά σενάρια, όπως μια πτώση αστεροειδούς.
Ωστόσο, οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι ο πιο ρεαλιστικός μακροπρόθεσμος κίνδυνος είναι πιο αθόρυβος: η σταδιακή αλλοίωση της ατμόσφαιρας της Γης, σε σημείο που να μην μπορεί πλέον να υποστηρίξει σύνθετες μορφές ζωής, πολύ πριν ο πλανήτης καταστραφεί φυσικά.
Σύμφωνα με την NASA, η Γη θα γίνει αφιλόξενη για σύνθετους οργανισμούς σε περίπου 1,1 δισεκατομμύρια χρόνια, ενώ σε περίπου 5 δισεκατομμύρια χρόνια ο Ήλιος θα διογκωθεί σε ερυθρό γίγαντα.
Αυτό δεν σημαίνει, σημειώνει το ecoticias, ότι η Γη έχει περάσει ένα δραματικό όριο. Αυτό που περιγράφει η έρευνα είναι μια αργή αντίστροφη μέτρηση σε βάθος χρόνου, που καθοδηγείται από έναν Ήλιο που γίνεται πιο καυτός καθώς «γερνάει».
Το νερό που εξατμίζεται προσθέτει υδρατμούς στην ατμόσφαιρα, δημιουργώντας μια αλυσιδωτή διαδικασία που ενισχύει το φαινόμενο του θερμοκηπίου και μετατρέπει τη Γη σε θερμότερο και ξηρότερο κόσμο.
Αυτό δεν είναι το είδος της αλλαγής που θα παρατηρούσε κανείς από το ένα καλοκαίρι στο άλλο, αλλά σε τεράστιες χρονικές περιόδους η επίδρασή της συσσωρεύεται.
Μελέτη των ερευνητών Καζούμι Οζάκι από το Πανεπιστήμιο Τόχο στην Ιαπωνία και του Κρίστοφερ Ρέινχαρντ από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Τζόρτζια στις ΗΠΑ, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nature Geoscience, χρησιμοποίησε 400.000 προσομοιώσεις συνδυάζοντας κλίμα, ωκεανούς, ατμόσφαιρα και χημεία που διαμορφώνεται από τη ζωή.
Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η ατμόσφαιρα πλούσια σε οξυγόνο πιθανότατα θα διατηρηθεί για περίπου 1,1 δισεκατομμύρια χρόνια και ότι η απώλεια οξυγόνου μπορεί να προηγηθεί της σοβαρής εξάτμισης των ωκεανών. Με άλλα λόγια, ο αέρας ίσως πάψει πρώτος να είναι κατάλληλος για σύνθετη ζωή.
