Ο ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ ΠΑΡΑΚΑΛΑΕΙ ΤΟ ΙΡΑΝ ΓΙΑ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΔΕΞΑΜΕΝΟΠΛΟΙΑ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΩΝ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ Η ΧΩΡΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΟΡΜΗΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ

Η ελληνική διπλωματία εμφανίζεται σε κατάσταση πανικού, με την κυβέρνηση να τρέχει πίσω από τις εξελίξεις αντί να τις προλαμβάνει, καθώς δεκάδες ελληνικά εμπορικά πλοία παραμένουν εγκλωβισμένα στα επικίνδυνα νερά του Περσικού Κόλπου. Αντί για μια σαφή και ισχυρή στρατηγική, η Αθήνα δίνει την εικόνα ότι παρακαλά για τα αυτονόητα.

Ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, προχώρησε σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Ιρανό ομόλογό του, Αμπάς Αραγτσί, σε μια κίνηση που περισσότερο θυμίζει απολογία παρά διπλωματική παρέμβαση ισχύος. Η βασική γραμμή της ελληνικής πλευράς ήταν να πείσει την Τεχεράνη ότι η Ελλάδα «δεν είναι εχθρική χώρα» — μια διατύπωση που από μόνη της αποκαλύπτει την αδυναμία και την έλλειψη αυτοπεποίθησης της εξωτερικής πολιτικής.

Το κρίσιμο ζήτημα, δηλαδή η απελευθέρωση των ελληνικών πλοίων από τον ιρανικό αποκλεισμό στα Στενά του Ορμούζ, αντιμετωπίστηκε με εμφανή αμηχανία. Αντί για ξεκάθαρες απαιτήσεις και διεθνή πίεση, η ελληνική πλευρά περιορίστηκε στο να εκφράσει «ανησυχία» για την ασφάλεια των ναυτικών, σαν να πρόκειται για μια τυπική διπλωματική ενόχληση και όχι για μείζον εθνικό και οικονομικό ζήτημα.

Η στάση αυτή ενισχύει την εντύπωση ότι η κυβέρνηση αδυνατεί να προστατεύσει έναν από τους πιο ζωτικούς τομείς της χώρας, τη ναυτιλία. Ενώ άλλες χώρες κινούνται με αποφασιστικότητα και σαφή στρατηγική, η Ελλάδα φαίνεται να ακολουθεί παθητικά τις εξελίξεις, προσπαθώντας απλώς να μην ενοχλήσει κανέναν — ούτε την Τεχεράνη, ούτε τους δυτικούς συμμάχους της.

Ακόμη πιο προβληματική είναι η προσπάθεια της Αθήνας να ισορροπήσει ανάμεσα σε αντικρουόμενα γεωπολιτικά στρατόπεδα, χωρίς όμως να διαθέτει το ειδικό βάρος για να το πετύχει. Η επίκληση του ρόλου της Ελλάδας ως μη μόνιμου μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ ακούγεται περισσότερο ως άλλοθι παρά ως πραγματικό εργαλείο επιρροής.

Στην πράξη, η εικόνα που εκπέμπεται είναι ότι η χώρα έχει βρεθεί εκτεθειμένη και τώρα αναζητά επειγόντως διέξοδο, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει να απευθύνεται με σχεδόν ικετευτικό τόνο προς το Ιράν για να επιτρέψει τη διέλευση ελληνικών δεξαμενόπλοιων. Μια στάση που όχι μόνο δεν εμπνέει εμπιστοσύνη, αλλά θέτει σοβαρά ερωτήματα για τη συνολική κατεύθυνση και αποτελεσματικότητα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.