Η 8η Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, είναι μια η ημέρα που γιορτάζει τα κοινωνικά, οικονομικά, πολιτιστικά και πολιτικά επιτεύγματα των γυναικών ανά τα χρόνια.
Επιτεύγματα που έφεραν οι συλλογικές φεμινιστικές διεκδικήσεις και σήμερα τίθενται ξανά υπό αμφισβήτηση.
Η ημέρα αυτή αποτελεί ένα κάλεσμα για δράση με στόχο την επίτευξη μιας δομικής αλλαγής στην διαμόρφωση της κοινωνίας, ώστε να ανατραπούν τα σεξιστικά στερεότυπα και το φύλο να μην αποτελεί τη βάση ανισοτήτων ή προνομιακής μεταχείρισης.
Η έμφαση δίνεται, πλέον, στον διαθεματικό φεμινισμό που ενώνει γυναίκες κάθε ταυτότητας και προέλευσης, σε αγώνες για αναπαραγωγικά δικαιώματα, εργασιακή ισότητα και ειρήνη.
Διαθεματική προσέγγιση: ο φεμινισμός που όλες μας ενώνει
Η κοινωνιολογική και πολιτική ανάλυση του διαθεματικού φεμινισμού υπογραμμίζει τις διασταυρώσεις φύλου, τάξης, φυλής και σεξουαλικότητας.
Παγκοσμίως, μητέρες επωμίζονται το 75% της φροντίδας του σπιτιού και της οικογένειας (UN Women, 2025), χωρίς πληρωμή ή βοήθεια από το κράτος, άτεκνες γυναίκες – στην Ελλάδα, το 20% των Ελληνίδων άνω των 40, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ – υφίστανται κοινωνικό στιγματισμό και συνεχείς πιέσεις της «ζωής που δεν έζησαν», ως παρεκκλίνουσες της φύσης τους, που δεν είναι άλλη από το να γίνουν μητέρες, λεσβίες παλεύουν καθημερινά την ομοφοβία στους χώρους εργασίας και τους κοινωνικούς θεσμούς, ενώ τρανς γυναίκες δέχονται συνεχείς επιθέσεις, παλεύοντας για πλήρη νομική ισότητα, χωρίς ψυχολογική παθολογικοποίηση και αποκλεισμούς.
Οι μετανάστριες γυναίκες βιώνουν ενισχυμένη διασταύρωση καταπίεσης, με 60% να αντιμετωπίζει έμφυλη βία σε camps και διαδρομές (UNHCR, 2025). Στην Ελλάδα, 40% απασχολείται σε αδήλωτες οικιακές εργασίες με μισθούς 30% κάτω από το όριο φτώχειας (ΕΛΣΤΑΤ), χωρίς πρόσβαση σε ασφαλείς δομές υγείας.
