Ο Λάζαρος Παπαζήσης επέβαινε στο δεύτερο βαγόνι, από το οποίο ελάχιστοι κατάφεραν να βγουν ζωντανοί.
Για τη στιγμή της σύγκρουσης και τα δευτερόλεπτα που ακολούθησαν, όλα όσα περιγράφει συγκλονίζουν: «Ξαφνικά άκουσα έναν ήχο σαν δυνατό φρενάρισμα. Μετά ακολούθησαν πολλά “μπαμ” και το κεφάλι μου χτύπησε στο κάθισμα. Άρχισαν να πέφτουν πράγματα. Σε έναν κύριο που καθόταν μπροστά μου του είχε ανοίξει το κεφάλι. Φώναζαν κάποια κορίτσια. Τσίριζαν άνθρωποι. Ερχόταν ο καπνός και μας έκαιγε στο πρόσωπο. Σαν καυστικό υγρό ήταν, δεν ξέρω… Είχα ζαλιστεί. Έβλεπα σκοτάδια για πέντε λεπτά».
Η αφήγησή του για όσα ένιωσε, είδε, έκανε είναι ανατριχιαστική: «Μάζεψα τις δυνάμεις μου και σηκώθηκα. Πήγα έριξα τρεις κλοτσιές στην πόρτα. Είχε σφηνώσει, δεν άνοιγε με τίποτα. Και μετά, όπως γυρνάω, βλέπω κάποιο παιδί που πήρε τον πυροσβεστήρα και έσπασε το τζάμι. Οι καπνοί μάς έκαιγαν το δέρμα και έσβησαν τα φώτα. Χρησιμοποιήσαμε τους φακούς των κινητών για να βλέπουμε».
Για την κόλαση που βίωσε όταν απεγκλωβίστηκε μιλάει με δάκρυα στα μάτια ο Λάζ. Παπαζήσης: «Πηδήξαμε απ’ το παράθυρο μέσα στα χωράφια. Φώναζε ένας κύριος να φύγουμε από το σημείο, όπως και έγινε. Είδα δύο κορίτσια κάτω στο έδαφος. Έβλεπα ανατινάξεις από τη φωτιά συνέχεια, σαν να ήταν ηφαίστειο. Φώναζε ο κόσμος “βοήθεια, καιγόμαστε”. Τα κορίτσια περίμεναν 45 λεπτά ασθενοφόρο».
Στην περιγραφή του, που κόβει την ανάσα, σημειώνει επίσης: «Μας τράβηξαν με σχοινιά. Πήραν πρώτα τα παιδιά που κάηκαν στο πρόσωπο. Εγώ είχα αίματα στο πρόσωπο και γυαλιά. Μετά με έβαλαν σε φορείο και πήγα με ασθενοφόρο στα επείγοντα της Λάρισας. Εκεί είδα σακούλες με πτώματα στον διάδρομο».
«Δεν μπορώ να κοιμηθώ»
Ο εφιάλτης των Τεμπών για τους τραυματίες και τους επιβάτες του IC-62 δεν σταμάτησε τη νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου 2023, αλλά συνεχίζεται μέχρι σήμερα. «Αυτές οι εικόνες έρχονται καμιά φορά το βράδυ και δεν μπορώ να κοιμηθώ. Παίρνω φάρμακα. Είναι πάρα πολύ δύσκολο αυτό που ζήσαμε. Από τότε ξεχνάω καμιά φορά, μου έρχονται πολλά στο κεφάλι. Είναι ψυχικά τραύματα» μας εξομολογείται ο Λάζ. Παπαζήσης.
«Έκανα αεροθεραπεία, λουτροθεραπεία. Τώρα είμαι καλύτερα. Έπαιρνα χάπια για τους πόνους επειδή είχα σπάσει τα πλευρά μου και τραυματίστηκα στα μάτια από τα γυαλιά» προσθέτει. Όπως εξηγεί, η εισπνοή του τοξικού καπνού ακόμη και σήμερα τον ταλαιπωρεί: «Με τα χημικά που φάγαμε πρήστηκε η κοιλιά μου. Παίρνω ένα φάρμακο, εισπνοές που μου γράφει ο πνευμονολόγος. Μια φορά στις πέντε μέρες». Όσο για το άμεσο μέλλον, προτρέπει τον κόσμο «να αγωνιστεί για να δικαιωθούν τα παιδιά που χάθηκαν. Να απονεμηθεί δικαιοσύνη. Να γίνει το δικαστήριο και να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι».
