Ειρήνη Μουμούρη: “Το φως είναι το ζητούμενο”… Ενα αφιέρωμα σε όλους τους υγειονομικούς σε αναστολή που άντεξαν στις δοκιμασίες που πέρασαν

ΤΟ ΦΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ!

Το φως πλημμύρισε εδώ και μήνες τα σπίτια μας, τρύπωσε μέσα στα κορμιά μας, θαρρευοντας τα!Το φως ήρθε κι έδιωξε την απειλή, αυτή της άνευ όρων παράδοσης, αυτή είναι η αληθινή σκοτεινιά, η απόλυτη φθορά.

Ήρθε το φως για να αποδείξει και πάλι, ότι στα πιο μεγάλα σκοτάδια γίνεται ανάγκη! Το φως ας το μαθαίνεις από παιδί, δεν σου χαρίζεται. Θα το κουβαλήσεις με όλο του το βάρος για μια ολόκληρη ζωή; Εκεί είναι το θέμα. Με τα χρόνια, έγιναν λιγότεροι οι τίμιοι «πεφωτισμένοι».

Στην περίπτωσή μας, το φως επέμενε! Δεν το είχαν προβλέψει, όσοι χάρασσαν γραμμή σκοταδιού από άκρη σε άκρη σε αυτό τον κόσμο. Δεν κατάλαβαν ότι το φως ξεκάθαρα αυτούς δείχνει, τους σημαδεύει!
Το φως έφεραν θαρρετοί άνθρωποι δικοί μας , που έγιναν οι διπλανοί ήρωες, επειδή είπαν μια κουβέντα σχεδόν απαγορευμένη « είναι δικαίωμα μου». Τότε σείστηκαν οι λογικές του παραλόγου και οι εξουσίες των αργυρίων. Αμέτρητοι άνθρωποι με τις στολές της υγείας, σε κάθε γλώσσα, ζητήσαμε ένα όνειρο για όλους μοιρασμένο, την Ελευθερία. Τότε δεν ξέραμε ότι ζητούσαμε τον εφιάλτη των λίγων, των «εκλεκτών».

Το φως δείχνει στο πεπρωμένο τα βήματά του και τις στιγμές, που θα δικαιωθεί η θα πουληθεί. Ζήσαμε και την πώληση και την δικαίωση! Οπλιστήκαμε! Μόνο φως κρύβει η ψυχή, που βγάζει στα ίσα και από ανάγκη το μαχαίρι στο ρήμα «επιβάλλεται». Η λάμα του μαχαιριού γυάλισε στο φως! Υπάρχουν και τίμιοι φονιάδες, αυτοί, που σκοτώνουν το θράσος της παλιανθρωπιάς.

Εδώ το φως, εδώ η ψυχή, δέθηκαν πάνω μας, για να αντέξουμε μέρες απλήρωτες!
Και αν έμεινε κάτι πίσω μας είναι το φως, που έχει η αξιοπρέπεια του αγώνα μας. Από κατασκευής κόσμου, το φως δεν είναι πυροτέχνημα για να χαθεί σε μια στιγμή. Ούτε όμως και το σκοτάδι, χάνεται με την επιστροφή στη δουλειά. Η σκοτεινιά αναδιπλώθηκε για να ξαναορμήξει, πάντα αυτό κάνει.

Βάλανε τα κεφάλια μας να κοιτάζουν στο σκοτάδι και περιμένουμε τα παιδιά μας να κάνουν μακροβούτια στον ήλιο; Το σκοτάδι, όσων διατάσσουν γίνεται θρυμματισμένο γυαλί, αυτό κόβει μεθοδικά, δολοφονικά κάθε μέρα την σκέψη παιδιών και των περισσότερων γονιών. Κρύβουν το φως και από τους επόμενους, για να είναι βέβαιη η νίκη της υπανθρωπιάς.

Να γυρίζεις στο φως, ζητώντας του να σου δώσει ξανά την αρχή σε κάθε δίκιο!
Να αγγίζει το φως τα χείλη με μια ηλιαχτίδα. Με την απόφαση συνέχεια να τα φορτώνει, για να μιλήσουν μπροστά στο άδικο καταπρόσωπο. Πρώτα για το δίκιο, να μιλάνε τα χείλια μας. Πριν ψωμί γευτούν, πριν μικρό παιδί φιλήσουν στον ύπνο του.
Όσοι γύρισαν από αυτή την επαγγελματική εξορία, πρέπει πάντα κατάματα το κεφάλι τους να γυρνάνε κατά τον ήλιο. Τώρα να μιλάμε, που η κάθε ζωή γίνεται κέρασμα σε αυτούς, που την λέξη ντροπή δεν γνωρίζουν. θα μαθαίνουμε συνέχεια, πως την ζωή μας κλέβουν. Θα προκύπτουν με τυχαία σειρά, όσα κρύβουν.

Θα φωτιστούν όλα γιατί το φως την αλήθεια φωνάζει για μάνα! Μόνο μπροστά στο φως, που σε ξεγυμνώνει μπορείς να δεις τι άνθρωπος είσαι, στα αλήθεια. Μόνο μπροστά στο φως, που τον ξεγυμνώνει μπορείς να δεις σε τι κόσμο, μοιραίο και γαλάζιο περνάς τις μέρες σου.

Τώρα, η Ελευθερία, κρατώντας το δικό μας ξανακερδισμένο ψωμί για να χορτάσει στο φως κάνει σεργιάνι. Στο μεταξύ στους βρώμικους δρόμους του φόβου οι περισσότεροι περπατάνε για χρόνια σκεπτικοί, σκυθρωποί. Αν δεν έχεις φως στο πέρασμα σου εν ζωή δεν βλέπεις να αγγίξεις ούτε τον διπλανό σου.

Μόνο το φως αλαφρωνει ακόμα και το χώμα! Όταν κλείσεις τα μάτια σου, λίγο από το φως σου θα μείνει πίσω σου, εάν την ομορφιά του κουβαλούσες. Στο φως χρωστάμε την τιμή και την συνέχεια μας! Ο κόσμος για να είναι διάφανος με ήλιο χρειάζεται να ξημερώνει, αλλιώς σκέτη λάσπη καταντάει με τις μέρες μας σκοτεινές σε μια μουγκή σειρά.

Το φως, δώρο χιλιάκριβο το βλέπεις στο άστραμα των ματιών, που αγαπάς!
Σπάταλος να είσαι με το φως και ο κόσμος θα ημερεύει από την αγάπη!
Χρόνια πολλά, χρόνια φωτεινά!
Ειρήνη Μουμούρη

Γραμμένο για τους συναδέλφους υγειονομικούς σε αναστολή, που με την καταδίκη τους σε ανέχεια σκόρπισαν φως! Ακριβοί άνθρωποι, που απέδειξαν ότι δεν μετρώνται για νομίσματα αλλά για ψυχές ελεύθερες!
Γραμμένο για τους απόντες από αυτή την επιστροφή : οι ανεμβολιαστοι συμβασιούχοι που απολύθηκαν, οι υγειονομικοι του στρατού. Ο παραδειγματικος Ευγένιος Μπαϊραμίδης και η υπογραφουσα, που είμαστε ακόμα κυκλωμένοι, παρόντες σε δικηγορικά γραφεία για το δίκιο μας. Ο νόμος φως θα δώσει και για εμάς!

Απάντηση