Τούρκοι, Ιταλοί, και Αμερικανοί βρίσκονται σε πλήρη αγαστή συνεργασία για τα τεκταινόμενα στην Λιβύη, ( ενώ η Ελλάδα απουσιάζει, δεχόμενη συνεχή ροή μεταναστών), με το διακύβευμα να φτάνει στα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο.
Ο φόβος της Αθήνας είναι το να τα βρουν όλοι αυτοί, αφήνοντας ξανά την χώρα μας στα κρύα του λουτρού, μιας και τα κοιτάσματα νοτίως της Κρήτης είναι ότι πιο πολυτιμότερο έχουμε προ το παρόν, για να ξεχρεώσουμε μια ώρα αρχύτερα το χρέος μας στους δανειστές.
Το τι ακριβώς συμβαίνει μας το αποκαλύπτει ο Φρανκ Τάλμποτ, μη μόνιμος ανώτερος συνεργάτης της Πρωτοβουλίας Βόρειας Αφρικής στο Κέντρο Ραφίντ Χαρίρι και στα προγράμματα Μέσης Ανατολής του Ατλαντικού Συμβουλίου:
“Η μακροχρόνια επιρροή της Τουρκίας και της Ιταλίας ως εξωτερικοί παράγοντες στη δυτική Λιβύη και υποστηρικτές της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας (GNU) με έδρα την Τρίπολη ενισχύθηκε τον Αύγουστο, όταν ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ερντογάν και η Πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζόρτζια Μελόνι υποδέχτηκαν από κοινού τον Πρωθυπουργό της Λιβύης Αμπντουλχαμίντ Ντμπέιμπα στην Κωνσταντινούπολη.
Η πιο αξιοσημείωτη εξέλιξη κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ωστόσο, επικεντρώνεται στο πώς τόσο η Ρώμη όσο και η Άγκυρα στρέφονται προς ένα μοντέλο εμπλοκής στη Λιβύη παρόμοιο με αυτό των Ηνωμένων Πολιτειών.
Παρά την τριμερή συνάντηση μεταξύ Μελόνι, Ερντογάν και Ντμπέιμπα, η Ιταλία και η Τουρκία συνεργάστηκαν επίσης με ισχυρούς της ανατολικής περιοχής αυτό το καλοκαίρι.
Τον Ιούνιο, η Ρώμη έδειξε την προθυμία της να αντιμετωπίσει άμεσα την αντιπολίτευση της οικογένειας Χαφτάρ, όταν ο Υπουργός Εσωτερικών Ματέο Πιαντεντόσι συναντήθηκε με τον Σαντάμ Χαφτάρ, τον γιο του διοικητή του Λιβυκού Εθνικού Στρατού (LNA), Χαλίφα Χαφτάρ.
Τον Αύγουστο, η Τουρκία έστειλε τον αρχηγό των μυστικών υπηρεσιών Ιμπραήμ Καλίν στη Βεγγάζη για συνομιλίες με τον Χαλίφα Χαφτάρ και ανώτερους αξιωματούχους του LNA.
Αυτή η αυξημένη έμφαση στην ισορροπημένη προσέγγιση σε όλη τη Λιβύη φαίνεται να γίνεται σε συντονισμό με τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες έχουν επίσης δραστηριοποιηθεί στο θέμα της Λιβύης τους τελευταίους μήνες, υπό την καθοδήγηση του Ανώτερου Συμβούλου των ΗΠΑ, Μασάντ Μπούλος.
Αυτό φάνηκε επίσης κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, με την επίσκεψη του Μπούλος τον Ιούλιο στην Τρίπολη και τη Βεγγάζη, όπου συναντήθηκε με τον Ντειμπάχ και άλλους αξιωματούχους του GNU, καθώς και με ισχυρούς παράγοντες της ανατολικής περιοχής, συμπεριλαμβανομένου του Χαλίφα Χαφτάρ και των γιων του.
Με αυτή τη νέα σύγκλιση στη στρατηγική για τη Λιβύη, η Ουάσινγκτον, η Άγκυρα και η Ρώμη μπορούν μέσω διαρκούς διπλωματίας με ανατολικές και δυτικές παρατάξεις, να ενισχύσουν τις οικονομικές ευκαιρίες που προσφέρει η θεσμική ενοποίηση και μεταρρύθμιση στη Λιβύη.
Γιατί η Λιβύη εξακολουθεί να έχει σημασία για αυτές τις χώρες
Η Λιβύη είναι κεντρικής σημασίας για τα ευρωπαϊκά συμφέροντα και παραμένει σχετική με τις προτεραιότητες των ΗΠΑ. Έχει τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα αποθέματα πετρελαίου στην Αφρική, αλλά αποτελεί επίσης πηγή αστάθειας στη νότια Μεσόγειο, αλλά και βασικό σημείο διέλευσης στην οδό της παράτυπης μετανάστευσης προς την Ευρώπη.
Από το 2014, η Λιβύη έχει χωριστεί μεταξύ ανατολής και δύσης με πολλαπλές αδιέξοδες πολιτικές μεταβάσεις, ενώ παραμένει υπό την επιρροή ένοπλων ομάδων, πολιτικών ελίτ και εξωτερικών υποστηρικτών.
Τα τελευταία χρόνια, η Ουάσινγκτον έχει επικεντρώσει την πολιτική της για τη Λιβύη στην οικοδόμηση σταθερότητας, με έμφαση στην ενθάρρυνση βημάτων προς την ολοκλήρωση της ασφάλειας, αλλά και στη διατήρηση της ανεξάρτητης και τεχνοκρατικής φύσης βασικών κυρίαρχων θεσμών όπως η Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου και η Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης.
Με επικεφαλής τον Μπούλος, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν πρόσφατα αυξήσει την έμφαση στην εμπορική εμπλοκή, δίνοντας προτεραιότητα στην υποστήριξη των αμερικανικών επιχειρήσεων που επιθυμούν να εισέλθουν στην επικερδή αγορά της Λιβύης.
Ο υπολογισμός της Ρώμης φαίνεται διαφορετικός. Η ιταλική πολιτική κυριαρχείται από τις μεταναστευτικές πιέσεις και η Λιβύη παραμένει το επίκεντρο της κεντρικής μεσογειακής διαδρομής.
Ταυτόχρονα, οι εισαγωγές φυσικού αερίου και τα ενεργειακά έργα θεωρούνται στη Ρώμη ως απαραίτητα για τη μακροπρόθεσμη οικονομική ασφάλεια της Ιταλίας.
