Στη συλλογική ευρωπαϊκή συνείδηση, οι Βρυξέλλες είναι πλέον η πρωτεύουσα όπου η αξιοπρέπεια και η δημοκρατία πηγαίνουν για να πεθαίνουν
Δομική κρίση που επηρεάζει τη βιομηχανία, χάνοντας –συνεχώς– έδαφος έναντι των ΗΠΑ, φαίνεται να περνούν οι μεγάλες ευρωπαϊκές οικονομίες…
Για παράδειγμα, αν μια ευρωπαϊκή εταιρεία υιοθετήσει λύσεις υψηλής τεχνολογίας, όπως η τεχνητή νοημοσύνη, θα παράγει περισσότερα με την ίδια ποσότητα εργατικού δυναμικού.
Αλλά αυτή η αύξηση είναι απίθανο να μετατραπεί σε μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία.
Διότι, στην πραγματικότητα, τις λύσεις στις ευρωπαϊκές εταιρείες θα τις παρέχει, κατά πάσα πιθανότητα, κάποιο αμερικανικό μονοπώλιο τεχνολογίας και πιθανότατα θα είναι εκείνο που θα ωφεληθεί από την αύξηση της φυσικής παραγωγικότητας, αυξάνοντας την τιμή της υπηρεσίας που προσφέρει, κάτι που ανεβάζει το κόστος παραγωγής και μειώνει την προστιθέμενη αξία για τις ευρωπαϊκές εταιρείες.
«Με βάση τον αριθμό των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, οι Ευρωπαίοι και τα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια δεν υστερούν σε σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ωστόσο, οι εφευρέτες και οι παραγωγοί μας καταλήγουν να πηγαίνουν εκεί.Τους τελευταίους μήνες έχουμε δει μερικές από τις ηγετικές καινοτόμες εταιρείες μας να μεταφέρονται στις Ηνωμένες Πολιτείες και να επωφελούνται από το μέγεθος της αγοράς προϊόντων, την κλίμακα των χρηματοπιστωτικών αγορών και το αμερικανικό κεφάλαιο επιχειρηματικού κινδύνου.
Στην Ευρώπη χάνουμε τον αγώνα για την τεχνολογία αιχμής και την κλιμάκωση, σκεφτόμαστε υπερβολικά αμυντικά ή εθνικά.
Γι’ αυτό αρχίσαμε να χάνουμε έδαφος με την άνοδο του διαδικτύου στα τέλη του 20ού αιώνα και το επόμενο σκαλί στην κλίμακα μπορεί να είναι η τεχνητή νοημοσύνη» σημειώνει ο αξιωματούχος της ΕΚΤ Piero Cipollone και προσθέτει:
«Τα χρήματα υπάρχουν, όπως και τα πανεπιστήμια που παράγουν τα λαμπρά μυαλά και τις ιδέες.
Είναι θέμα να μάθουμε πώς να χρησιμοποιούμε το βάθος της εσωτερικής μας αγοράς για να κάνουμε ό,τι κάνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Δεν έχουμε ακόμη αποδεχτεί ότι οι ευρωπαϊκές χώρες δεν έχουν πλέον την αναγκαία κλίμακα για να αμφισβητήσουν τους παγκόσμιους ηγέτες.
Μου θυμίζει την κατάσταση στην Ιταλία τον 15ο αιώνα: ενώ οι Γάλλοι, οι Ισπανοί και οι Άγγλοι οικοδομούσαν μεγάλες κρατικές οντότητες, η Ιταλία παρέμενε διαιρεμένη σε μικρές περιφερειακές μονάδες, και παρά την τεχνογνωσία, τον πλούτο και τον πολιτισμό της, υστερούσε.
Σήμερα, η λύση είναι αποκλειστικά στα χέρια μας, ως Ευρωπαίων».
