ΕΝΩΣΗ Ή ΥΠΟΤΑΓΗ – Η ΏΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΕΦΤΑΣΕ
Δεν υπάρχει ελεύθερο έθνος χωρίς ενότητα.
Και δεν υπάρχει σωτηρία για τον λαό, όταν αυτός είναι διασπασμένος σε κομμάτια –
σε κόμματα, αποκόμματα, φατρίες και ψευδαισθήσεις εξουσίας.
Η Ελλάδα αιμορραγεί όχι επειδή δεν έχει παλικάρια, αλλά γιατί τα παλικάρια της
βαδίζουν χωριστά.
Χωρισμένοι σε μαντριά, διαιρεμένοι με τεχνητές ταμπέλες, εγκλωβισμένοι σε παρατάξεις που δεν υπηρετούν το Έθνος, αλλά συμφέροντα.
Δεν το έχουμε καταλάβει ακόμη;
Το σύστημα είναι πλειοψηφικό.
Μέσα στη Βουλή αποφασίζει μόνον όποιος έχει την εξουσία.
Η διάσπαση των Ελλήνων πολιτών σε κόμματα είναι το πιο έξυπνο εργαλείο ελέγχου.
Όσο είμαστε σκορπισμένοι, είμαστε ακίνδυνοι.
Όσο διαφωνούμε μεταξύ μας, δεν απειλούμε το κατεστημένο.
Και το ερώτημα είναι:
Μέχρι πότε θα παίζουμε το παιχνίδι τους;
Μέχρι πότε θα πορευόμαστε σαν πρόβατα σε κομματικά μαντριά,
υπερασπιζόμενοι όχι την Ελλάδα,
αλλά ψευδαισθήσεις ταυτότητας που μας έδωσαν άλλοι;
Τι καταφέραμε έτσι;
Ποιο είναι το όφελος;
Μας άκουσε ποτέ κανείς στα αλήθεια,
όταν η φωνή μας ήταν κατακερματισμένη σε χίλια κομμάτια;
Η Ιστορία ουρλιάζει.
Απ’ τα βάθη των αιώνων, οι ήρωες μας καλούν να θυμηθούμε ποιοι είμαστε:
Απόγονοι αυτών που ενώθηκαν για να διώξουν τύραννους,
που έφτιαξαν πατρίδα με το αίμα τους.
Η Ελλάδα δεν σώζεται με μικροφωνικές και σημαιάκια.
Σώζεται όταν οι Έλληνες γίνονται Ένας.
Όταν το «εγώ» υποτάσσεται στο «εμείς».
Όταν ο στόχος είναι κοινός, ιερός, καθαρός:
Η απελευθέρωση. Η δικαιοσύνη. Η εθνική ανεξαρτησία.
Κάθε μέρα που περνά και δεν ενωνόμαστε,
είναι μέρα χαμένη.
Μέρα που το σκοτάδι δυναμώνει.
Ελληνίδα, Έλληνα – συνέλθε.
Η Ελλάδα δεν θα σωθεί με διασπασμένα πλήθη.
Θα σωθεί με ενωμένη ψυχή.
Γίνε μέρος της γροθιάς.
Γιατί αύριο θα είναι αργά.
Δικαιοσύνη δεν υπάρχει χωρίς Πολίτες
Δικαιοσύνη δεν είναι απλώς ένας θεσμός.
Δεν είναι τα μάρμαρα των αιθουσών, ούτε τα άψυχα βιβλία του νόμου.
Δικαιοσύνη είναι οι Πολίτες που στέκονται όρθιοι.
Η Δικαιοσύνη υπάρχει μόνο όταν ο άνθρωπος υψώνει τη φωνή του με θάρρος.
Όταν δεν υπομένει την αδικία, αλλά την ονομάζει. Την καταγγέλλει. Την φέρνει στο φως.
Όταν αρνείται να γίνει συνένοχος με τη σιωπή του.
Κανένα δικαίωμα δεν προστατεύεται αν δεν προστατευτεί από τον ίδιο τον πολίτη.
Η ελευθερία του, η αξιοπρέπειά του, το σώμα και η ψυχή του — είναι ιερά.
Όποιος τα παραβιάζει, πρέπει να αντιμετωπίσει τη Δικαιοσύνη.
Αλλά η Δικαιοσύνη για να ενεργοποιηθεί, πρέπει να της χτυπήσεις την πόρτα.
Μόνο όταν οι πολίτες δρουν ως Πολίτες, όταν δεν διστάζουν να καταγγείλουν το άδικο,
να υπογράψουν, να καταθέσουν, να σταθούν μάρτυρες —
τότε μόνο λειτουργεί η Δημοκρατία.
Το δίκαιο δεν επιβάλλεται αυτόματα.
Χτίζεται, μέρα με τη μέρα, με κάθε έγγραφη καταγγελία, με κάθε προσφυγή στα δικαστήρια,
με κάθε πολίτη που σηκώνει το ανάστημά του απέναντι στην αυθαιρεσία.
Η Δικαιοσύνη δεν είναι μια έννοια. Είναι μάχη. Και ο Πολίτης είναι ο μαχητής της.
Όποιος δεν διεκδικεί το δίκιο του, το χαρίζει στον άδικο.
Όποιος σιωπά, υπογράφει τη συνέχιση της καταπάτησης.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλους θεατές.
Χρειάζεται Πολίτες.
Που γράφουν.
Καταγγέλλουν.
Διεκδικούν.
Και έτσι… αποδίδουν Δικαιοσύνη.
